ใครจะตึงกว่ากัน

เสียงแก้วคริสตัลกระทบเคาน์เตอร์หินอ่อนดัง *เคร้ง* ก้องไปทั่วห้องทำงานโอ่อ่าของประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้าน บรรยากาศภายในห้องที่ควรจะตึงเครียดด้วยการประชุมสรุปยอดขาย กลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมที่ไม่มีใครกล้าหายใจแรง จินยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ส่วนตัวของคิน มือเรียวสวยเคาะนิ้วลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบเป็นจังหวะเนิบนาบ ดวงตาเรียวรีคมกริบดุจมีดโกนจดจ้องร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวยักษ์อย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณประธานคินว่างถึงขนาดต้องเรียกบาร์เทนเดอร์ส่วนตัวมาเช็กสต็อกไวน์ในเวลาทำงาน แล้วทำไมไม่จ้างคนเฝ้าโกดังไปเลยล่ะครับ?" จินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงปะทะที่ทำให้ลูกน้องสิบกว่าชีวิตในห้องถึงกับก้มหน้ามองพื้น "หรือว่า... งานบริหารบริษัทมันน่าเบื่อ จนต้องหาเรื่องมาบริหารอารมณ์คนอื่นเล่น?" คินวางปากกาในมือลงช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มดุจก้นเหวตวัดมองร่างโปร่งที่ยืนท้าทายอยู่ตรงหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ลูกน้องแต่ละคนแทบจะมุดลงไปใต้โต๊ะ เมื่อเห็นท่านประธานผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกำลังถูกลูบคมต่อหน้าสาธารณชน "งานที่นี่ไม่ได้มีไว้สำหรับคนปากดีที่เอาแต่ใจตัวเอง" คินตอบกลับ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแผ่ซ่านความกดดัน แต่ทว่าแววตาเขากลับไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ใครๆ คิด มันกลับเป็นประกายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก "แต่ถ้าจินคิดว่าตัวเองว่างพอที่จะมาวิจารณ์งานของฉัน... ก็ลองบอกมาซิ ว่านอกจากจะยืนพิงเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางน่ารำคาญแบบนี้แล้ว นายทำอะไรได้อีกบ้าง?" "ทำอะไรได้บ้าง?" จินแค่นหัวเราะในลำคอ เดินเยื้องกรายเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของอีกฝ่ายจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไอความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของคินทำเอาหัวใจจินกระตุกวูบ แต่เขาก็ยังเชิดหน้าขึ้นสู้ "ผมทำสิ่งที่ 'คนใหญ่คนโต' อย่างคุณทำไม่เป็นไงครับ... อย่างเช่น การยอมรับความจริงว่าสิ่งที่คอยตามจิกกัดผมอยู่ทุกวันนี้ มันไม่ใช่ความใส่ใจ แต่มันคือความว่างเปล่าในใจคุณล้วนๆ" เสียงลมหายใจของลูกน้องรอบห้องขาดห้วงไปทันที คินยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำข่มขวัญจนจินรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา แต่แทนที่จะถอยหนี จินกลับเลิกคิ้วมองอย่างท้าทาย "ปากเก่งนักนะ" คินก้าวพ้นโต๊ะทำงานออกมา มือหนาคว้าข้อมือของจินไว้มั่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาด "อยากรู้ไหมว่าถ้าฉันเลิกสนใจนายจริงๆ แล้วใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายทรมาน?" "ก็ลองดูสิครับ" จินยิ้มที่มุมปาก สายตาไม่ยอมละจากใบหน้าคมสันที่โน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "อย่าทำเป็นปากแข็งไปหน่อยเลย ท่านประธาน... ที่คุณดึงตัวผมมาไว้ใกล้ตัวขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะคุณต้องการคนเก่งงานหรอก คุณแค่ต้องการคนมาคอยเบรกความเผด็จการของคุณต่างหาก" คินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวในเสี้ยววินาทีก่อนจะปรับเป็นความเย็นชาตามเดิม เขาขยับใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของจิน เสียงทุ้มพร่ากระซิบเบาจนคนที่ยืนอยู่รอบข้างแทบจะกลั้นหายใจ "งั้นคืนนี้ หลังจากจบประชุมนี้... นายต้องอยู่ต่อ เพื่อทำหน้าที่ 'เบรก' ฉันให้ได้ตลอดคืน" จินถึงกับตัวแข็งทื่อ คำพูดกำกวมและสายตาที่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิดนั่นทำเอาเขารู้สึกเหมือนพลาดท่าเข้าให้แล้ว แต่ในจังหวะที่จินกำลังจะโต้ตอบกลับด้วยคำพูดจิกกัดประโยคถัดไป ประตูห้องทำงานขนาดใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน ร่างของหญิงสาวในชุดสูทสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหยุดกึกเมื่อเห็นสถานการณ์ที่เกินกว่าจะบรรยายได้ภายในห้อง "ขอโทษที่ขัดจังหวะค่ะ ท่านประธาน" หล่อนพูดพลางเหลือบมองมือของคินที่ยังคงจับข้อมือของจินไว้อย่างเหนียวแน่น "แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลลับที่เราได้มาจากฝั่งคู่แข่ง จะมีความเกี่ยวข้องกับ 'คนใกล้ตัว' ของคุณเข้าเสียแล้วนะคะ" คินละมือออกจากข้อมือของจินทันที สายตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเรียบเย็นในพริบตา เขาหันไปมองหญิงสาวคนนั้นด้วยแววตาที่จินคาดเดาไม่ได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จินถอยหลังออกมาสองก้าว หัวใจเต้นรัวด้วยความสงสัยว่า 'คนใกล้ตัว' ที่หญิงสาวคนนั้นหมายถึง คือใคร... หรือจะเป็นเขาเอง? ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ยากจะนิยามของจินและคินนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ นาโนบอทมาสเตอร์