มื้อค่ำที่ไม่ได้มีแค่เรา

“จะนั่งจ้องไวน์ในแก้วให้มันกลายเป็นแชมเปญหรือไงครับ คุณจิน?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของร้านอาหารระดับไฟน์ไดนิ่ง คินนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางผ่อนคลาย แต่ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกลับจดจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา เขากำลังสนุกกับการเห็นจินทำตัวไม่ถูกหลังจากที่ผมลากตัวเขามาที่นี่โดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย จินเงยหน้าขึ้นจากแก้วคริสตัล แววตาคมดุของบาร์เทนเดอร์หนุ่มวาวโรจน์ขึ้นทันที “ประธานคินครับ คนเราถ้านั่งเงียบๆ ไม่ได้แปลว่าเขากำลังรอให้คุณพ่นคำพูดดูถูกออกมาหรอกนะ ผมแค่กำลังสงสัยว่าคนระดับคุณ ทำไมถึงต้องระเห็จมานั่งกินมื้อค่ำกับคนธรรมดาอย่างผมในที่แบบนี้... เช็คเรตติ้งเหรอครับ?” คำว่า ‘เช็คเรตติ้ง’ หลุดออกจากปากจินพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยการถากถาง คินไม่ได้สะดุ้งสะเทือน ซ้ำยังยกแก้วขึ้นจิบช้าๆ ท่าทางสง่างามของเขามันช่างน่าหมั่นไส้จนจินอยากจะคว้าส้อมขึ้นมาจิ้มมือคนตรงหน้าสักทีสองที “ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ” คินวางแก้วลง เสียงกระทบโต๊ะเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึกของจิน “ที่ผมพามา... เพราะผมอยากเห็นว่าถ้าพา ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่มาเปิดตัวในที่ที่คนรู้จักเยอะๆ หน้าคุณจะเหวอแค่ไหน” “ของเล่น?” จินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาพอๆ กับบรรยากาศในร้าน “ผมไม่ใช่ของเล่นใครครับ และถ้าคุณคิดว่าการพาผมมาเพื่อเป็นพร็อพประกอบฉากล่ะก็ ผมว่าคุณคิดผิดแล้วล่ะ เพราะถ้ามีใครเข้ามาทักทายผมเกินความจำเป็น ผมจะทำให้คืนนี้ของคุณกลายเป็นฝันร้ายระดับห้าดาวเลย” คินยิ้ม... เป็นยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนจินได้กลิ่นน้ำหอมแนววูดดี้จางๆ จากตัวอีกฝ่าย มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันก็เตือนสติจินว่าคนตรงหน้านี้คือ ‘อันตราย’ ที่ต้องระวังตัวให้ดีที่สุด “งั้นก็ลองดูครับว่าคุณจะทนทานได้แค่ไหน” บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ จินหันไปมองรอบร้าน สายตาเขาไม่ได้มองไปที่ความหรูหรา แต่เขากำลังสำรวจพฤติกรรมของผู้คนรอบข้างตามสัญชาตญาณของนักชงที่ต้องอ่านเกมผู้คนอยู่เสมอ จินรู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่โต๊ะของเขานานผิดปกติ เขามองผ่านไหล่ของคินไป แล้วก็พบกับหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่กำลังก้าวเข้ามาในร้าน เธอมีใบหน้าสวยเฉี่ยว สง่างามราวกับนางพญา และที่สำคัญ... เธอกำลังเดินตรงมาทางนี้ด้วยความมั่นใจ คินยังคงหั่นสเต็กอย่างใจเย็น ราวกับไม่รับรู้ถึงการมาเยือนของบุคคลที่สาม จินขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “ดูเหมือนจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาทักทายคุณนะ คิน... ดูท่าทางจะเป็นคนคุ้นเคยเสียด้วยสิ” คินชะงักมือไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความเรียบเฉยที่ไร้ระลอกคลื่น เขามองหญิงสาวที่หยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คิน... ไม่คิดเลยนะคะว่าจะเจอคุณที่นี่” เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความจองหองดังขึ้น เธอไม่ได้มองจินด้วยซ้ำ ราวกับว่าบาร์เทนเดอร์หนุ่มเป็นเพียงอากาศธาตุ คินวางมีดลงบนจานช้าๆ เขาเช็ดปากด้วยผ้าเช็ดปากอย่างสุภาพก่อนจะเงยหน้าสบตาเธอ “มิร่า... ผมก็นึกว่าคุณจะยุ่งอยู่กับงานที่ต่างประเทศเสียอีก” มิร่าแย้มยิ้ม แต่ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่จินอย่างพินิจพิเคราะห์ “งานน่ะยุ่งค่ะ แต่ถ้าเป็นเรื่องของคุณ... ต่อให้ยุ่งแค่ไหนฉันก็หาเวลามาจัดการได้เสมอ” เธอกวาดสายตามองจินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามก่อนจะเอ่ยต่อ “นี่น่ะเหรอคะ? คนใหม่ของคุณ? รสนิยมเปลี่ยนไปเยอะเลยนะคิน ดู... ธรรมดาไปหน่อยไหม?” ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารชั่วขณะ จินไม่ได้โกรธ แต่เขากลับรู้สึกขบขันจนแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ เขาค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท “ธรรมดาของคนหนึ่ง อาจจะเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดของอีกคนก็ได้ครับคุณมิร่า” จินเว้นจังหวะ แล้วเงยหน้าสบตาหญิงสาวด้วยสายตาที่ท้าทาย “หรือว่าการที่แฟนเก่าอย่างคุณต้องเดินดุ่มๆ เข้ามาทักทายประธานบริษัทอสังหาฯ ในร้านอาหารแบบนี้... มันเป็นเพราะว่า ‘ของธรรมดา’ ชิ้นนี้ กำลังทำให้ตำแหน่งเก่าของคุณสั่นคลอนอยู่กันแน่ครับ?” มิร่าหน้าตึงขึ้นทันที ความมั่นใจที่เคยมีดูเหมือนจะถูกรอยยิ้มเย้ยหยันของจินกระชากจนขาดวิ่น เธอหันไปมองคินด้วยสายตาตัดพ้อ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความนิ่งเฉยที่ยิ่งกว่าน้ำแข็ง “คินคะ... คุณปล่อยให้คนแบบนี้พูดจาแบบนี้กับฉันได้ยังไง” คินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้ปกป้องมิร่า แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่ได้เข้าข้างจิน เขาแค่ยื่นมือไปแตะบนหลังมือของจินเบาๆ เป็นเชิงปราม แต่จินกลับไม่ยอมถอย เขาจ้องหน้ามิร่าไม่วางตา “คนแบบไหนหรือครับคุณมิร่า?” จินยังคงรุกต่อ “คนที่กล้าพูดความจริง หรือคนที่ยังทำตัวเป็นเจ้าของในสิ่งที่เขาเขี่ยทิ้งไปแล้ว? ผมว่าคุณควรเลือกที่นั่งที่เหมาะสมกว่านี้นะครับ เพราะตรงนี้... เต็มแล้ว” จินกุมมือคินไว้แน่นขึ้นอีกนิด ไม่ใช่เพราะหลงใหล แต่เพราะต้องการใช้เขาเป็นเครื่องมือในการฟาดฟันกับอดีตของคนตรงหน้า คินมองมือของจินที่ทาบอยู่บนมือเขา แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน ความเย็นชาที่เคยมีเริ่มละลายกลายเป็นความร้อนแรงที่แฝงไปด้วยความต้องการบางอย่าง “จิน...” คินเรียกชื่อเขาเสียงต่ำ “อย่าเพิ่งพูดครับ” จินขัดขึ้น แววตาเขายังคงจดจ้องมิร่าที่หน้าซีดสลับแดง “คุณมิร่าครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมแนะนำให้คุณกลับไปนั่งที่โต๊ะของคุณเถอะครับ การยืนค้ำหัวคนอื่นตอนเขากำลังทานอาหาร มันเป็นมารยาทที่คนระดับคุณไม่ควรทำ... จริงไหมครับ?” มิร่ากำมือแน่น เธอโกรธจนตัวสั่น แต่เมื่อเห็นสายตาของคินที่มองมาทางเธอ—สายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เขาเคยให้เธอมา—เธอก็รู้ว่าเธอไม่มีทางชนะในศึกนี้ได้เลย เธอหันหลังกลับหมายจะเดินจากไป แต่ในจังหวะนั้นเอง คินก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคม “พรุ่งนี้... เรื่องสัญญาโปรเจกต์ใหม่ ผมจะให้เลขาส่งเอกสารยกเลิกให้คุณนะครับ มิร่า” มิร่าชะงักกึก เธอหันกลับมามองคินด้วยความตกตะลึง “คิน! นี่คุณจะทำแบบนี้กับฉันเพราะผู้ชายคนนี้เหรอ!” จินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่ได้หันไปมองมิร่า แต่สายตาเขากลับประสานเข้ากับดวงตาของคินที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ คินไม่ได้ตอบมิร่า เขาทำเพียงแค่บีบมือจินตอบกลับมา... เป็นการบีบที่สื่อความหมายชัดเจนว่าเขาเลือกข้างแล้ว “จินครับ” คินเรียกเขาอีกครั้ง คราวนี้มือของคินพลิกมาประสานเข้ากับนิ้วของจินแน่นขึ้น “ดูเหมือนคืนนี้เราจะมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวเลยนะครับ... ไม่ใช่แค่เรื่องของมิร่า แต่เป็นเรื่อง ‘ความสัมพันธ์’ ของเราที่ผมยังไม่ได้ตัดสินใจเลยว่าควรจะไปทางไหนต่อ” จินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ คำพูดของคินมันเป็นมากกว่าคำขู่ มันคือการรุกคืบที่ทำให้จินรู้สึกว่าเกมนี้กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ทันใดนั้นเอง จินก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ขอบสายตา เขาเห็นผู้ชายชุดดำสองคนเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางที่ดูคุ้นตา... เป็นลูกน้องของศัตรูทางธุรกิจที่คินเคยเล่าให้ฟังในคืนที่ฝนตก และดูเหมือนเป้าหมายของพวกเขาจะไม่ได้มาเพื่อทานอาหารเย็น! “คิน... หมอบลง!” จินตะโกนลั่นพร้อมกับคว้าคอเสื้อคินกระชากลงมาให้หลบใต้โต๊ะในวินาทีที่กระจกหน้าร้านแตกกระจายจากแรงกระสุนนัดแรก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนที่ 7 นะครับ!