ความลับที่จินปกปิดไว้

“เลิกค้นของในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นสักที... มันเสียมารยาทนะ คุณคิน” เสียงของจินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในแก้วเชคเกอร์ที่ถูกเขย่าจนได้ที่ เขาไม่ได้หันกลับมามองคนตัวสูงที่ยืนนิ่งอยู่หน้าลิ้นชักลับในห้องทำงานของเขา แต่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยกลับชัดเจนจนน่าอึดอัด คินชะงักมือที่กำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้แน่น นัยน์ตาสีเข้มของท่านประธานหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความกระหายอยากรู้ที่ซ่อนไม่มิด “ถ้ามันไม่มีอะไรน่าสงสัย ทำไมต้องเก็บไว้ในลิ้นชักล็อกกุญแจสองชั้นแบบนี้ล่ะ จิน” คินเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่กดทับบรรยากาศภายในห้องให้หนักอึ้ง “หรือเพราะความลับที่แกซ่อนไว้ มันเน่าเฟะจนกลัวว่าฉันจะรับไม่ได้กันแน่?” จินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างบางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างเขากับคินเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว จินจงใจก้าวเข้าไปใกล้จนแผ่นอกของเขาเกือบชนกับอกแกร่งของอีกฝ่าย เขาเงยหน้าสบตาคินด้วยแววตาท้าทายที่ไร้ความเกรงกลัว “คุณคินครับ... บางเรื่องที่มันฝังอยู่ในหลุมศพแล้ว ก็ไม่ควรมีใครไปขุดมันขึ้นมาโดยเฉพาะคนอย่างคุณ” นิ้วเรียวของจินแตะลงบนปกเสื้อสูทของชายหนุ่ม ลากไล้เบาๆ อย่างยั่วยวนก่อนจะหยุดกึกที่กระดุมเม็ดบน “คุณเป็นประธานบริษัทอสังหาฯ ที่เก่งกาจ แต่ดูเหมือนเรื่องการให้เกียรติความเป็นส่วนตัว... คุณจะสอบตกอย่างรุนแรงเลยนะ” คินคว้าข้อมือจินไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะตรึงให้จินขยับไปไหนไม่ได้ สายตาคมกริบของเขากวาดมองใบหน้าสวยที่เชิดรั้นนั้น “ความเป็นส่วนตัว? นายเรียกสิ่งที่อยู่ในรูปถ่ายพวกนี้ว่าความเป็นส่วนตัวงั้นเหรอ จิน? รูปถ่ายของคนตาย... รูปถ่ายของนายกับใครบางคนที่นายพยายามลบมันทิ้งจากหน้าประวัติศาสตร์ แต่ดูเหมือนนายจะลืมไปว่า... ยิ่งปิดบังเท่าไหร่ มันยิ่งเป็นหลักฐานมัดตัวนายแน่นเท่านั้น” จินชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปวินาทีหนึ่ง แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้คินรับรู้ถึงความสั่นไหวที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากยียวน “คุณอยากรู้เหรอว่าทำไม?” จินกระซิบชิดริมฝีปากของคิน ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า “ถ้าอยากรู้นัก... ก็ลองอ่านไดอารี่ในลิ้นชักนั่นให้จบสิครับ แต่ผมบอกไว้ก่อนนะ ถ้าคุณอ่านจบแล้ว... คุณอาจจะไม่ได้อยากเดินออกไปจากห้องนี้ในฐานะ 'คิน' คนเดิมอีกต่อไป” คินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจิน ราวกับกำลังพยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้พายุอารมณ์นั้น เขาไม่เคยรู้สึกว่าใครจะควบคุมเกมได้เท่ากับจินคนนี้ ความปากจัด ความหยิ่งผยอง และความลับที่ดำมืดของเจ้าตัว คือยาพิษที่เขากำลังเสพติดอย่างถอนตัวไม่ขึ้น “ปากดีนักนะ” คินกระชากจินเข้ามาใกล้จนลมหายใจผสานเป็นหนึ่งเดียว “งั้นฉันจะอ่าน... และถ้าในนั้นเขียนว่านายเคยรักใครมากกว่าฉัน ฉันจะทำให้วันที่นายเขียนไดอารี่หน้านั้นเป็นวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของนายเลย จิน” “ขู่เก่งจังเลยนะครับท่านประธาน” จินยิ้มเหยียด “ทำได้แค่พูดน่ะสิไม่ว่า” จินสะบัดมือออกจากการเกาะกุมแล้วเดินเลี่ยงไปที่หน้าต่าง บรรยากาศเงียบงันไปชั่วอึดใจ คินหันกลับมามองเอกสารในมืออีกครั้ง เขาตัดสินใจเปิดมันออก สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างในไม่ใช่แค่รูปถ่าย แต่มันคือรายงานการสืบสวนคดีที่เกี่ยวข้องกับนามสกุลของเขา... นามสกุลที่จินพยายามปิดบังมาโดยตลอด คินขมวดคิ้วแน่น มือสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อบุคคลในรูป ‘พงศ์พัฒน์’... นามสกุลเก่าของแม่เขา? ความจริงที่จินพยายามปกป้องกลับกลายเป็นระเบิดเวลาที่คินเพิ่งจุดชนวนมันขึ้นมาเองกับมือ จินหันกลับมามองแผ่นหลังของคินที่แข็งทื่อ ความนิ่งเงียบของคินทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความตึงเครียดที่กดประสาท จินรู้ดีว่านี่คือจุดจบของความสัมพันธ์แบบ 'หยอกล้อ' ที่เขาสร้างไว้ แต่มันก็ถึงเวลาแล้วที่ความจริงต้องถูกเปิดเผย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงของเลขาฯ หน้าห้องที่ฟังดูตื่นตระหนก “ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ หุ้นของบริษัทถูกโจมตีทางไซเบอร์ ข้อมูลความลับของโครงการโปรเจกต์ X... ถูกปล่อยออกสู่สาธารณะแล้วค่ะ!” คินหันขวับมามองจินทันที ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความสงสัยและความโกรธจัด จินเพียงแค่ยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างด้วยท่าทีเรียบเฉย มุมปากยกยิ้มจางๆ ที่ดูไร้พิษสงแต่กลับเยือกเย็นจนน่าขนลุก “ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหมครับ... คุณคิน” จินเอ่ยเบาๆ “ว่าอย่าขุดรากถอนโคนอดีตของผม... เพราะสิ่งที่ฝังอยู่ข้างใต้นั้น มันอาจจะไม่ได้มีแค่ความลับ แต่มันมี 'กับดัก' ที่พร้อมจะลากคุณลงเหวไปกับผมด้วย” คินก้าวเข้ามาหาจินด้วยความเร็วราวกับเสือร้ายที่ถูกต้อนจนมุม มือหนาบีบคางของจินแน่นจนคนตัวเล็กนิ่วหน้า แต่จินกลับหัวเราะออกมาเบาๆ “คุณรู้เรื่องนี้มาตลอด... ใช่ไหม จิน?” คินคำรามชิดใบหู “ผมไม่ได้ทำคนเดียวนะครับ...” จินกระซิบตอบ “คุณน่าจะถามผมว่า... ใครเป็นคนสั่งให้ผมทำมากกว่า” ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ทั้งคินและจินไม่คาดคิดว่าจะมาโผล่ที่นี่ในเวลานี้... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ