ของดีที่ต้องรักษา

กลิ่นอายจางๆ ของยาพาราเซตามอลและเจลลดไข้ราคาแพงระยับ ไม่ใช่สิ่งที่บาร์เทนเดอร์ผู้ใช้ชีวิตดิบเถื่อนอย่างจินควรจะมีไว้ครอบครองบนโต๊ะหัวเตียง แต่มันกลับวางอยู่ตรงนั้น พร้อมกับถ้วยต้มข้าวต้มปลาอุ่นกรุ่นที่ส่งกลิ่นหอมชวนให้กระเพาะบีบตัว ทั้งที่ห้องชุดเพนต์เฮาส์ราคาเกือบร้อยล้านแห่งนี้ ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากเขา... และความเงียบงัน จินขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ ด้วยความรู้สึกราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ ที่ขมับ พิษไข้เล่นงานจนข้อต่อทุกส่วนในร่างกายระบรมัวหมอง เขาจำได้รางๆ ว่าเมื่อคืนฝนตกหนัก และเขากลับจากบาร์ด้วยอาการหนาวสั่นจนแทบก้าวขาไม่ไหว แต่ภาพความทรงจำหลังจากทิ้งตัวลงนอนบนฟูกนกลับตัดขาดหายไปอย่างไร้ร่องรอย กระนั้น สัมผัสเย็นเฉียบเมื่อครู่ที่แตะอยู่บนหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิยังคงหลงเหลือความอุ่นจางๆ ให้ใจกระตุกวูบ "ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาทานยาซะ อย่าทำตัวเป็นภาระให้คนอื่นต้องตามเช็ดตามล้าง" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากมุมห้อง มืดสลัวด้วยม่านทึบแสงที่ถูกดึงปิดสนิท ทำให้จินต้องหรี่ตามองฝ่าความมืด ร่างสูงโปรดของ ‘คิน’ ยืนกอดอกพิงผนังห้องครัวเปิดโล่ง สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนมองตรงมาที่เขา เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยเนี้ยบเมื่อวานบัดนี้ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่เปื้อนคราบเขม่าควันจางๆ จากการยืนหน้าเตา จินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงแหบแห้งราดรดบรรยากาศตึงเครียดให้ยิ่งระอุขึ้นไปอีก "ใครใช้ให้คุณมา... เช็ดล้างผมไม่ทราบท่านประธาน" จินฝืนยันกายลุกขึ้นพิงหัวเตียง ใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม "ห้องผม ล็อคประตูอย่างดี คุณมีสิทธิ์อะไรพังเข้ามา... หรือว่าแอบมีกุญแจสำรองไว้สะกดรอยตามผมกันแน่" คินไม่ตอบทันที ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เตียงนอนช้าๆ ทว่ามั่นคง แรงกดดันจากตัวตนของชายหนุ่มแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง มือหนายื่นชามข้าวต้มร้อนๆ มาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงโดยไม่หลบสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังและพยศของอีกฝ่าย "ปากเก่งได้ขนาดนี้ แสดงว่าไข้คงจะลดลงบ้างแล้วสินะ" คินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา เรียบเฉย ทว่าหากสังเกตให้ดีจะเห็นเส้นเลือดที่ปูดนูนบริเวณขมับและการขบกรามแน่น "ถ้าฉันไม่เข้ามาเมื่อคืนนี้ ป่านนี้คุณคงนอนช็อกตายคาห้องน้ำไปแล้ว จิน... อย่าอวดเก่งให้มันมากนักเลย คนเราไม่ได้แข็งแกร่งตลอดเวลาหรอก" "แล้วมันเรื่องอะไรของคุณ!" จินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความทิฐิ แม้ร่างกายจะอ่อนปวกเปียกแต่ศักดิ์ศรีไม่ยอมลดให้ใคร "ผมจะอยู่หรือจะตาย มันก็ชีวิตผม ไม่ได้ไปขอข้าวคุณกินสักมื้อ... ออกไปจากห้องผมซะคิน ผมไม่อยากเห็นหน้าคนที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของใครต่อใครโดยไม่ได้รับอนุญาต" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงในทันที แรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนทั้งสองพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือด คินก้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นเมนทอลและกาแฟจางๆ ปะทะเข้ากับแก้วหูของจินจนคนป่วยต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "เจ้าข้าวเจ้าของงั้นเหรอ..." คินทวนคำด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มคมกราบกวาดมองริมฝีปากแห้งผากของจินก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "ถ้าฉันเป็นเจ้าของ... ฉันคงไม่ปล่อยให้ของสำคัญต้องมานอนซมไข้ไร้เรี่ยวแรงแบบนี้หรอก จิน" คำพูดนั้นทำเอาหัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วของจินกระตุกวูบ ความซึนปากร้ายที่อีกฝ่ายแสดงออกมักจะซ่อนความคลั่งรักแบบบิดเบี้ยวเอาไว้เสมอ และมันคือสิ่งที่ทำให้จินเกลียด... เกลียดที่ตัวเองมักจะใจเต้นทุกครั้งเวลาที่อีกฝ่ายเข้าใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ "ถอยไป..." จินเอ่ยเสียงเบาลงอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง เมื่อมือใหญ่ของคินเอื้อมมาแตะที่ปลายคาง บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสที่ทั้งดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน นิ้วโป้งของคินเกลี่ยไล้เบาๆ ที่ริมฝีปากล่างที่แห้งผากอย่างลืมตัว "กินซะ ไม่งั้นฉันจะป้อนด้วยวิธีอื่นที่คุณไม่มีวันลืมแน่" คินขู่ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกกฎเกณฑ์ที่จินสร้างขึ้นมา จินเม้มปากแน่น หัวใจพองโตด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งหวั่นไหว และพ่ายแพ้ต่อความเอาแต่ใจของคนตรงหน้าอย่างราบคาบ ทว่าในจังหวะที่จินกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยประโยคเจ็บๆ คันๆ เพื่อกู้หน้า... *กริ๊งงงงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดระอุนั้นลงอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง ทั้งคู่ชะงัก คินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ ส่วนจินเบิกตากว้างเมื่อนึกขึ้นได้ว่าใครคือผู้มาเยือนในยามวิกาลแบบนี้ "ตายจริง... พ่อคุณเอ๊ย โทรหาตั้งนานทำไมไม่รับสาย ลุงเป็นห่วงแทบแย่ซื้อยามาฝาก..." เสียงทุ้มของบุคคลที่สามดังลอดเข้ามาพร้อมกับเสียงเปิดประตูดังแกร็ก! เพราะเจ้าของห้องลืมล็อคกลอนดิจิตอลไว้ตั้งแต่ตอนที่คินแอบพังเข้ามาเมื่อคืน จินหน้าถอดสีทันทีเมื่อหันไปเห็นร่างของ "รุ่นพี่คนสนิท" เจ้าของผับคู่แข่งก้าวพรวดพรากเข้ามาถึงห้องนอนพร้อมถุงยาเต็มมือ ก่อนที่สายตาคมกริบของอีกฝ่ายจะปะทะเข้ากับท่านประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังคร่อมร่างจินอยู่บนเตียงนอนพอดีเป๊ะ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ