ยอมแพ้ให้ความรู้สึก

กลิ่นเบอร์เบิ้นเจือจางกับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างบาร์เครื่องดื่มกับแผ่นหลังของผม – จิน ความจริงแล้ว ผมควรจะไล่ผู้ชายที่ยืนซ้อนหลังอยู่ตอนนี้ให้ออกไปให้พ้นทางตั้งนานแล้ว แต่ปัญหาก็คือ ร่างสูงใหญ่ที่กดดันผมอยู่ด้วยรัศมีเย็นชาคนนี้ดันไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย "ถอยไปหน่อยครับ คุณคิน พื้นที่หลังเคาน์เตอร์มันไม่ได้กว้างพอให้ประธานบริษัทอสังหาฯ ระดับหมื่นล้านมาเดินตรวจงานหรอกนะครับ" ผมเอ่ยเสียงเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่ทรยศด้วยการเช็ดแก้วในมือซ้ำๆ จนมันน่าจะใสทะลุไปอีกด้านได้อยู่แล้ว คินไม่ตอบ เขายังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกราบกวาดมองทุกการเคลื่อนไหวของผมด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความอึดอัดบางอย่างที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยราดน้ำแข็ง "นายไม่ได้เช็ดแก้วใบนั้นมาสามนาทีแล้วนะจิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นชิดริมหูจนผมสะดุ้ง "หรือว่า... กำลังสั่นอยู่?" "ผมไม่ได้สั่นครับ ผมแค่รำคาญ" ผมสวนกลับทันควัน เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณเบื่อไวน์ราคาแพงที่ผมรินให้ เชิญกลับเพนต์เฮาส์หรูของคุณไปนอนเถอะครับ ไม่มีใครบังคับให้นั่งปั้นหน้ายักษ์อยู่ที่นี่หรอกนะ" คำพูดประชดประชันของผมมักจะได้ผลเสมอ คินมักจะสวนกลับด้วยวาจาร้ายกาจหรือทำท่าทีเย่อหยิ่งใส่ แต่วันนี้... เขากลับนิ่งเงียบ ดวงตาคู่นั้นมองลึกลงมาในดวงตาของผม นัยน์ตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความถือดี ตอนนี้กลับฉายแววความอ่อนล้าบางอย่างที่ทำให้ผมเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที ความอึกทึกครึกโครมของผبับยามค่ำคืนราวกับถูกปิดสวิตช์ เหลือเพียงเสียงลมหายใจของเราสองคนที่สะท้อนอยู่ในความเงียบงัน "ใช่... ไม่มีใครบังคับฉันหรอก" คินพูดเสียงแผ่วเบa มือหนายื่นเข้ามาฉวยแก้วในมือผมไปวางไว้บนเคาน์เตอร์อย่างไร้ความปรานี ก่อนที่ปลายนิ้วอุ่นจัดจะแตะลงที่คางของผม บังคับให้ผมเงยหน้าขึ้นรับการคุกคามทางสายตาที่ทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "แต่รู้ไหมจิน... ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ที่ฉันรู้สึกว่า ถ้าไม่ได้มานั่งมองนายเถียงปากเปียกปากแฉะอยู่ตรงนี้ วันทั้งวันของฉันมันไร้สาระสิ้นดี" หัวใจของผมกระตุกวูบ ประโยคนั้นคมกริบยิ่งกว่าใบมีดที่ใช้หั่นเลมอน ร่างกายแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนหยิ่งยศอย่างคิน นี่คือความพ่ายแพ้... หรือเป็นแค่เกมจิตวิทยาอีกรูปแบบหนึ่งของเขา? แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ความจริงที่น่าตกใจก็คือ... ในเสี้ยววินาทีที่คินทำท่าจะถอนสายตาออกไป หัวใจของผมกลับกรีดร้องออกมาดังลั่นว่า *อย่าไป* ให้ตายเถอะ... ผมเริ่มคุยกับรอยยิ้มเย็นชาของเขาแล้วจริงๆ หรือนี่? ผมเริ่มชินกับการมีเขามาคอยกวนประสาทหลังบาร์ จนถ้าพรุ่งนี้เขาหายไป โลกใบนี้คงเคว้งคว้างจนน่าใจหาย ผมพยายามจะอ้าปากสวนกลับเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอก แต่ก่อนที่คำพูดประชดประชันจะทันได้หลุดออกจากริมฝีปาก... "ขอโทษนะครับ พอดีผมมารับแฟนกลับบ้าน" เสียงทุ้มหวานแต่แฝงด้วยความเยعเยือกดังแทรกขึ้นขัดจังหวะจากทางด้านหลัง พร้อมกับมือปริศนาที่เอื้อมมาแตะลงบนไหล่ของผมอย่างถือวิสาสะ ผมกับคินชะงักพร้อมกัน ดวงตาของท่านประธานหนุ่มหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง คินตวัดสายตาคมกริบมองข้ามไหล่ผมไปยยังผู้มาใหม่ที่ยืนยันสถานะ "แฟน" อย่างหน้าตาเฉย และเมื่อผมหันกลับไปมอง... เลือดในกายก็แทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง สายตาของผมสบเข้ากับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของใครบางคน... คนในอดีตที่ผมคิดว่าสะบั้นขาดกันไปนานแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ