เตียงเดียวกันความลับแตก

"นั่งลงเถอะครับ... หรืออยากจะให้ผมช่วยอุ้มลงไปนั่งดีล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ชิดใบหูนั้นไม่ได้มีความหมายเชิงหยอกล้อแม้แต่น้อย มันคือการคุกคามทางความรู้สึกที่จินจำได้ขึ้นใจ เสียงของคิน... ผู้ชายที่เขากำลังพยายามหนีหน้าให้ไกลที่สุด แต่โชคชะตากลับเหวี่ยงให้กลับมาติดแห็กอยู่บนเบาะเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสด้วยกันได้อย่างน่าหงุดหงิด จินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เขารักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับท่านประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ดวงตาเรียวคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาท้าทายตามสไตล์บาร์เทนเดอร์ตัวตึงที่ไม่เคยเกรงกลัวใคร "ไม่จำเป็นครับท่านประธาน... ขาของผมยังมีแรงพอที่จะเดินไปตายดาบหน้าด้วยตัวเอง ขอบคุณที่เป็นห่วง" จินยิ้มหวานหยดแบบเคลือบยาพิษ พลางขยับตัวถอยห่างออกมาจากรัศมีอันตรายที่อีกฝ่ายจงใจสร้างขึ้น คินไม่ตอบโต้ด้วยการขึ้นเสียง เขายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใดๆ ที่แอบตามตื๊อคนอื่นข้ามประเทศ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองจินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกปอกเปลือกทีละชั้น "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" คินเอ่ยเรียบๆ พลางหยิบเอกสารขึ้นมาพลิกดู "หวังว่าปากเก่งๆ แบบนี้ จะยังคงทำงานได้ดีตลอดทริปการเจรจาธุรกิจที่เกียวโตนะ... ในฐานะ 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ของผม" คำว่า 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ถูกเน้นเสียงหนักหน่วงจนจินอยากจะคว้าแก้วกาแฟสาดใส่หน้าหล่อๆ นั้นสักทีให้หายหมั่นไส้ นี่มันคือแผนการกักขังหน่วงเหนี่ยวทางกฎหมายชัดๆ หลังจากที่บริษัทของคินซื้อหุ้นส่วนใหญ่ในบาร์ที่เขาร่วมลงทุน คินก็ใช้อำนาจเบ็ดเสร็จบีบให้เขาต้องมาเป็นตัวแทนประสานงานต่างประเทศแบบกะทันหัน โดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธแม้แต่น้อย เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ดึงเอาบรรยากาศความอึดอัดระหว่างคนทั้งคู่ให้ลอยเคว้งคว้างอยู่บนความสูงหมื่นฟุต ตลอดการเดินทางหลายชั่วโมงไม่มีบทสนทนาใดหลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ จินเลือกที่จะเสียบหูฟังและเบือนหน้าหนีออกไปมองก้อนเมฆนอกหน้าต่าง พยายามสงบสติอารมณ์ที่ปั่นป่วนจากกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ลอยมาแตะจมูกเป็นระยะ จนกระทั่งเครื่องบินแลนดิ้งลงสู่สนามบินคัน사이 และพวกเขาก착มาถึงโรงแรมสไตล์เรียวกังสุดหรูใจกลางเกียวโตที่ถูกจองไว้ล่วงหน้าเพื่อความเป็นส่วนตัว บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ กลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่นดั้งเดิมอบอวลไปทั่วทางเดินปูด้วยเสื่อทาตามิ เสียงฝีเท้าของพนักงานต้อนรับในชุดกิโมโนดังแผ่วเบาก่อนจะผายมือเชิญพวกเขาเข้าสู่ห้องพักขนาดใหญ่ที่สุดของรีสอร์ท "นี่คือห้องพักสำหรับท่านประธานและผู้ช่วยครับ ขอให้มีความสุขกับการเข้าพัก" พนักงานโค้งคำนับอย่างนอบน้อมก่อนจะถอยหลังออกจากห้องไป ปิดประตูทิ้งให้คนทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันตามลำพัง จินกวาดสายตามองไปรอบห้องพักกว้างขวางที่มีการตกแต่งอย่างประณีต แต่แล้วฝีเท้าของเขาก็ต้องหยุดชะงักกึก เมื่อดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นพื้นที่นอนตรงกลางห้อง มีฟูกที่นอนแบบญี่ปุ่น (ฟุตง) ถูกปูลาดไว้เพียง 'ชุดเดียว' บนเสื่อทาตามิกลางห้องโล่งๆ ไม่มีร่องรอยของห้องแยก หรือฟูกเสริมอีกชุดเลยแม้แต่น้อย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่จินจะหันขวับกลับไปมองต้นเหตุของปัญหา ผู้ชายคนที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา "หมายความว่ายังไงครับ?" จินถามเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "ห้องพักระดับวีไอพีราคาคืนละหลายแสนเยน ทำไมถึงมีเตียง... ไม่สิ ทำไมถึงมีฟูกนอนแค่ชุดเดียว?" คินเดินเข้ามาใกล้ชิดขึ้นเรื่อยๆ ก้าวเท้าอย่างมั่นคงราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ร่างสูงใหญ่หยุดยืนห่างจากจินเพียงแค่คืบเดียว จนกลิ่นกายสะอาดผสมกับความเย็นเยียบของอากาศรอบตัวโอบล้อมร่างของบาร์เทนเดอร์หนุ่มไว้ทั้งหมด "ก็หมายความตามที่ตาเห็นนั่นแหละครับ..." คินก้มลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวจนคนฟังขนลุกซู่ "ทางโรงแรมแจ้งว่าห้องพักเดี่ยวแบบสวีทที่จองไว้เกิดระบบขัดข้องกะทันหัน เหลือห้องนี้ห้องเดียวที่เป็นห้องพิเศษ... และเผื่อคุณจะลืม ผมเป็นคนจ่ายเงินทั้งหมด ดังนั้น สิทธิ์ในการจัดสรรห้องนอนจึงตกเป็นของผมโดยสมบูรณ์" "คุณตั้งใจ..." จินกัดฟันกรอด ขยับตัวถอยหลังจนสะโพชนิดชนเข้ากับชั้นวางของไม้ไผ่ด้านหลัง "คุณจงใจจองห้องนี้เพื่อแกล้งผมใช่ไหมคิน? ทำไม? โรคจิตมากหรือไงถึงอยากนอนร่วมห้องกับคนที่คุณเกนักเกหนา!" "ใครบอกว่าผมเกลียดคุณล่ะครับ..." คินสวนกลับทันควัน ดวงตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธอย่างพึงพอใจ นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปแตะเบาๆ ที่ปอยผมซึ่งตกลงมาเคลียร์แก้มเนียนของจิน แต่วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัส จินก็ปัดมือนั้นทิ้งอย่างไม่ใยดี "อย่ามาแตะต้องตัวผม!" จินตวาดลั่น ดวงตาวาววับด้วยความพยศ "ถ้าคุณอยากนอนเตียงเดี่ยว... ไม่สิ ฟูกเดี่ยวๆ นี่นัก ก็เชิญนอนไปคนเดียวครับ ส่วนผมจะไปนอนที่ล็อบบี้ หรือไม่ก็จองโรงแรมใหม่แถวนี้เอง!" จินหมุนตัวพรวดพราดเตรียมจะเดินพ้นประตูห้องออกไป แต่ทว่า... ไวเท่าความคิด มือหนาของคินคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียว ออกแรงดึงเพียงครั้งเดียวร่างของจินก็เสียหลักลอยละลิ่วกลับเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง แรงกระแทกทำให้ลมหายใจของจินสะดุด คินใช้แขนอีกข้างโอบกอดเอวบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่เปิดโอกาสให้ดิ้นรนหนีไปไหนได้อีก "ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง ไอ้คนบ้าอำนาจ!" จินทุบกำปั้นลงบนลาดไหล่หนาไม่ยั้งมือ แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการนวดตัวให้ท่านประธานหนุ่มเลยแม้แต่น้อย "ถ้าคุณก้าวเท้าออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว... พรุ่งนี้เช้าสัญญาเงินกู้ทุกฉบับและการลงทุนทั้งหมดในบาร์ของคุณจะถูกยกเลิกทันที จิน" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงนั้นจริงจังเด็ดขาดจนจินต้องชะงักค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจและโกรธจัด "คุณใช้วิธีสกปรกแบบนี้ขู่ผมอีกแล้วนะ!" "ผมไม่ได้ขู่... ผมพูดจริง" คินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนจินใจเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่ เคมีอันตรายที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันกำลังแผดเผาประสาทสัมผัสของทั้งคู่ให้ตึงเครียดถึงขีดสุด ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร จนสามารถรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ คินจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและอันตรายเกินกว่าจะคาดเดา "ในเมื่อเราต้องมาติดแห็กอยู่ 'เตียงเดียวกัน' แล้ว..." คินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับกลีบปากนุ่มของคนในอ้อมแขน "เรามาคุยกันดีๆ ดีกว่าไหมครับ... ว่าคืนนี้เราจะเคลียร์เรื่องค้างคาของเรายังไงดี" จินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่มากเกินไปทำให้สมองขาวโพลนไปหมด สัมผัสจากอ้อมกอดที่อบอุ่นและสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งกำลังทำให้เกราะป้องกันที่เขาสร้างไว้พังทลายลงทีละน้อย และในวินาทีที่จินกำลังจะอ้าปากโต้เถียงกลับไปด้วยประโยคเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของหญิงสาวคนสนิทที่เพิ่งเดินตามมาสมทบ "คุณคินคะ! อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ? พอดีเอกสารสรุปยอดด่วนมาถึงแล้ว... เอ๊ะ ทำไมประตูไม่ได้ล็อกล่ะคะ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมาครับ