ความหวั่นไหวที่ห้ามไม่อยู่

เสียงบิดลูกบิดประตูดังแกร๊ก... ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน จินที่กำลังก้าวเข้ามาพร้อมกองเอกสารในมือ ชะงักกึกทันทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับสภาพภายในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานหนุ่มผู้เนี๊ยบกริบเสมอ กองเอกสารรายงานการประชุมถูกกวาดร่วงลงพื้นกระจัดกระจายอย่างไร้ระเบียบ ส่วนร่างสูงใหญ่ของคิน... ผู้ชายที่มักจะยืนหยัดด้วยความเย่อหยิ่งและทระงตนราวกับเจ้าชีวิต ตอนนี้กลับทรุดตัวลงพิงกับมุมโต๊ะทำงานอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าคมคายที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มเยาะและแววตาดุดัน บัดนี้กำลังก้มต่ำ สองมือยกขึ้นกุมขมับแน่นเพื่อกดซับความเจ็บปวดบางอย่างที่กำลังกัดกินเขาจากภายใน ไม่มีเสียงครางครวญ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ที่สะท้อนความเปราะบาง ซึ่งเป็นสิ่งที่จินไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ "คุณ... คุณคิน?" จินเผลอปล่อยแฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้น เสียงกระดาษปะทะพรมหนานุ่มดังตุบ แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย สัญชาตญาณความระแวงที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตกใจระคนฉงน บาร์เทนเดอร์หนุ่มก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปใกล้ร่างนั้นโดยไม่ลังเล แม้ปากจะชอบพ่นคำพูดร้ายใส่กันแค่ไหน แต่ภาพตรงหน้ากลับดึงดูดให้เขาต้องยื่นมือเข้าไปช่วย "ถอยไป... อย่าเข้ามาใกล้ผม" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้แหบพร่าและสั่นเครือจนแทบจำไม่ได้ คินเงยหน้าขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาคลอหน่วยอย่างสะกดกลั้น ความหยิ่งทะนงถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี "อย่าเข้ามานะ จิน..." คินพยายามจะดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่ความอ่อนล้าทางร่างกายและจิตใจจากภาวะโหมงานหนักติดต่อกันหลายวัน ประกอบกับปมในอดีตที่เพิ่งถูกขุดคุ้ยขึ้นมาสะกิดแผลใจ ทำให้เข่าทั้งสองข้างอ่อนแรงลงไปอีกครั้ง จินพุ่งเข้าไปคว้าต้นแขนแกร่งนั้นไว้ได้ทันก่อนที่ร่างสูงจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แรงปะทะทำให้จินต้องเซถลาเข้าหาอ้อมอกของอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอับของความเครียดลอยแตะจมูก หัวใจของจินกระตุกวูบอย่างแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวและอาการสั่นสะท้านที่ควบคุมไม่ได้ของคนตัวโตกว่า "บ้าเอ๊ย... เก่งนักไม่ใช่เหรอท่านประธาน? ไหนล่ะไอท่าทางคางเชิดใส่ชาวบ้านเขาเมื่อกี้?" จินกัดริมฝีปาก พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอกด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นตามนิสัย แต่แววตาที่มองอีกฝ่ายกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวข้างหนึ่งยังคงโอบประคองแผ่นหลังกว้างนั้นไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายล้มลงไป "นาย... นายไม่เข้าใจหรอก..." คินหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าคมซบลงกับลาดไหล่บางของจินโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าสะสมทำให้เขาหมด3แรงที่จะรักษาฟอร์ม "ฉันควบคุม... ฉันควบคุมทุกอย่างไม่ได้... เหมือนวันนั้น..." คำพูดขาดห้วงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทำให้จินชะงักกุน ภาพของท่านประธานผู้สมบูรณ์แบบพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เหลือเพียงเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัวความโดดเดี่ยวและความล้มเหลว ความรู้สึกบางอย่างที่จินพยายามฝังกลบไว้ก้นบึ้งของหัวใจ... ความเห็นอกเห็นใจ และความรู้สึกคุ้นเคยกับแผลใจรูปแบบเดียวกัน ค่อยๆ ตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ "ใครบอกว่าผมไม่เข้าใจเล่า..." จินพึมพำเบาๆ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ มือบางเปลี่ยนจากการประคอง เป็นการยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มสีเข้มของอีกฝ่ายอย่างเบามือและเผลอไผล "ถ้าเหนนัก... ก็พักซะบ้างสิครับ จะฝืนทำเป็นเก่งไปถึงไหนกัน" คินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสอบอุ่นจากมือของอีกฝ่ายถ่ายทอดความห่วงใยเข้ามา ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังและหัวใจที่ด้านชามานาน ในช่วงเวลาที่มืดมนและไร้ทางออกที่สุด กลับมีคนๆ นี้... คนที่เขาเคยปากร้ายใส่และพยายามผลักไส... ยืนหยัดอยู่ตรงนี้เพื่อรองรับความอ่อนแอของเขา สติที่เคยมีเริ่มเลือนราง คินขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นนั้นโดยสัญชาตญาณ ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านซอกคอขาวเนียนของจิน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนผิวเนื้อจนคนถูกกระทำสะث้านเฮือก เลือดในกายของจินสูบฉีดพลุ่งพล่าน เคมีอันตรายที่ดึงดูดพวกเขาทั้งคู่เข้าหากันปะทุขึ้นอย่างรุนแรงท่ามกลางความเงียบงัน จินเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อตั้งสกำกับลมหายใจ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "นี่... เลิกฉวยโอกาสตอนผมใจอ่อนได้แล้วนะ คุณคิน..." ทว่า ก่อนที่คินจะได้เอื้อทนคำปฏิเสธใดๆ ออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกที่ทำให้บรรยากาศอันเร่าร้อนและเปราะบางนี้แตกกระเจิงในพริบตา "คุณคินคะ! ดิฉันเอกสารด่วนจากชั้นเจ็ด... เอ๊ะ ทำไมประตูล็อกแน่นหนาแบบนี้ล่ะคะ!" เสียงของเลขาฯ สาวหน้าห้องดังทะลุเข้ามา พร้อมกับเสียงกุญแจสำรองที่กำลังเสียบกระทบกับรูกลอนประตูหน้าห้องทำงาน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ