เบาะแสชิ้นสุดท้ายสู่ตัวบอสใหญ่

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืด มีเพียงแสงไฟสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างโฮโลแกรมของระบบที่สาดสะท้อนเข้ากับกรอบแว่นสายตาของผม *“ลาก่อนนะ กันต์... ความลับของระบบน่ะ เก็บไว้ในหลุมศพของคุณเถอะ”* ประโยคสุดท้ายนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงกระซิบจากยมทูตที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ผม—กันตพัฒน์ นักสืบผู้เชื่อมั่นในตรรกะและความเป็นเหตุเป็นผล กำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งบางๆ ระหว่างความเป็นความตาย ร่างกายของผมสะบักสะบอมจากแรงระเบิดเมื่อครู่ แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าบาดแผลภายนอก คือร่องรอยการทรยศหักหลังที่เพิ่งถูกเปิดเผยสดๆ ร้อนๆ เบื้องหน้าของผม เศษซากของอุปกรณ์ควบคุมระบบหลักพังทลายลง ทว่า ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น แสงสีแดงฉานกลับเริ่มกะพริบถี่ขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังระรัวในหัว [ ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต ] [ ระบบกำลังทำการซิงโครไนซ์ความทรงจำส่วนที่ถูกปิดผนึก... ] [ เงื่อนไขการปลดล็อก: สำเร็จสิ้นสุด "ปมปริศนาแห่งปฐมบท" ] [ กำลังดึงข้อมูล... 10%... 40%... 80%... 100% ] พริบตา Anomaly ในห้วงความคิดก็ระเบิดออก ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เคยเลือนรางราวกับกลุ่มควันถูกกระชากให้กระจ่างชัดเจนขึ้นในหัวสมอง ภาพของห้องทดลองลับใต้ดิน ภาพของเด็กหนุ่มผู้มีดวงตาว่างเปล่า และ... ใบหน้าของผู้บงการตัวจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเงาสลัวมาตลอดหลายปี "ที่แท้... แกก็คือคนคนนั้นสินะครับ" ผมพึมพำกับตัวเอง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวหมากทุกตัวบนกระดานนี้ ไม่เคยมีใครหลุดพ้นจากฝ่ามือของมันเลยแม้แต่คนเดียว เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลัง ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ มีเพียงคนเดียวที่มักจะปรากฏตัวในเวลาที่คาดไม่ถึงเสมอ "กันต์ นายบาดเจ็บหนักนะ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบแต่มั่นคงดังขึ้น สารวัตรคิมหันต์ก้าวผ่านซากปรักหักพังเข้ามาด้วยท่าทีสุขุม แม้ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะพยายามซ่อนความกังวลเอาไว้ภายใต้ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่ร่องรอยความร้อนรนยามที่เขากวาดสายตามองสำรวจบาดแผลตามร่างกายของผม กลับเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเขากลัวแค่ไหนที่จะสูญเสียผมไป ผมหันไปสบตากับเขา แว่นตาเลื่อนหลุดจากดั้งเล็กน้อยเนื่องจากแรงกระแทก "สารวัตร... คุณมาเร็วกว่าที่ผมคาดไว้นะครับ หรือว่า... คุณรู้อยู่แล้วตั้งแต่แรกว่าแผนการนี้คืออะไรกันแน่?" คิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นไหววับชั่วพริบตาก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม เขายื่นมือหนาออกมา หมายจะช่วยประคองผมให้ลุกขึ้น แต่กลับหยุดชะงักกลางคันเมื่อปลายนิ้วของเราเกือบจะสัมผัสกัน "โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ, กันต์" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก ทอดสายตามองลึกลงไปในนัยน์ตาของผม "นายคิดว่านายกำลังไขปริศนาเพื่อหาความจริง แต่บางครั้ง... ความจริงที่นายตามหา อาจเป็นกุญแจที่ปลดปล่อยบางสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมออกมาระหว่างที่เรากำลังพูดคุยกันอยู่นี้ด้วยซ้ำ" ประโยคกำกวมนั้นทำให้สมองส่วนวิเคราะห์ของผมทำงานอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าทางด้านหลังก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล! ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับร่างของอาจารย์ลินิน อาจารย์สาวลึกลับผู้กุมความลับแห่งสคูลมหาเวท เธอก้าวเดินออกมาท่ามกลางกลุ่มควัน เสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามแรงลม แววตาของเธอไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับกำลังแย้มยิ้ม—รอยยิ้มที่ทำให้สันหลังของผมเย็นวาบ "สายเกินไปแล้วล่ะค่ะ, คุณนักสืบ" อาจารย์ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจ ซึ่งผิดไปจากภาพลักษณ์อาจารย์สาวผู้ใจดีโดยสิ้นเชิง "ระบบปลดล็อกความทรงจำสมบูรณ์แบบแล้ว... และร่างต้นของ 'ผู้บงการ' ที่แท้จริง ก็ไม่ได้อยู่ที่ไหนไกลเลย" เธอยกมือขึ้นชี้ตรงมาที่... [ ติ๊ง! ตื่นตระหนก! ตรวจพบการเข้าถึงสิทธิ์การควบคุมระดับ SSS จากบุคคลปริศนา ] [ คำเตือน: บอสใหญ่แห่งโลกใบนี้ ได้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว ณ เบื้องหน้าคุณ ] [ สถานะปัจจุบัน: การเชื่อมต่อถูกตัดขาด... ขอให้โชคดี, กันตพัฒน์ ] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันยาวนานนี้มาด้วยกัน และโปรดติดตามบทต่อไปอย่างใจจดใจจ่อด้วยนะครับ!