คำสารภาพหลังวิกฤต

“คุณคิดจะทำอะไรกันแน่! ถอยไปเดี๋ยวนี้ครับสารวัตร!” กันต์ตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าพลางถอยกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังถ้ำที่เย็นเยียบ ระบบวิเคราะห์ในดวงตาของเขาแสดงผลเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนสภาวะอันตรายถึงขีดสุด—ค่าความดันเลือดพุ่งสูงเกินขีดจำกัด แต่สิ่งที่น่าหวั่นใจยิ่งกว่าคือชายตรงหน้าที่เพิ่งเอ่ยชื่อบุคคลที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อนด้วยรอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจจำแลง คิมหันต์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของดินปืนและน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยโอบล้อมกันต์ไว้ สารวัตรหนุ่มไม่ได้ใช้กำลังบังคับ แต่เขากลับคว้าข้อมือของกันต์ไว้แน่น—ไม่ใช่เพื่อล็อกกุญแจมือ แต่เพื่อดึงร่างที่สั่นเทาของนักสืบหนุ่มเข้าหาตัวจนอกแทบชิดกัน “ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ กันต์” เสียงของคิมหันต์ทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อย สายตาที่เคยคมกริบดุจเหยี่ยวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด “ผมแค่... ผมทนไม่ได้ที่เห็นคุณเอาตัวไปเสี่ยงกับสิ่งที่มันเหนือการควบคุมแบบนั้นอีกแล้ว” กันต์ชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด “คุณหมายความว่ายังไง? เรากำลังสืบสวนคดีสำคัญอยู่นะครับ สารวัตรจะมามัวห่วงเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ไม่ได้...” “สำหรับคุณมันคือคดี แต่สำหรับผม... มันคือชีวิตของคุณ!” คิมหันต์ตวาดกลับเบาๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว ความเป็นมืออาชีพที่เคยสวมหน้ากากไว้ดูเหมือนจะแตกร้าวลงต่อหน้าต่อตา เขายกมือขึ้นสัมผัสแก้มของกันต์อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ร้อนผ่าวขัดกับความเย็นเยียบของสถานที่นี้ “คุณรู้ไหมว่าหัวใจผมแทบหยุดเต้นตอนที่คุณก้าวเข้าไปในกับดักนั่น ถ้าผมช่วยคุณไว้ไม่ทัน... ถ้าผมต้องเสียคุณไป ผมคงไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต” กันต์นิ่งงัน ระบบวิเคราะห์ในหัวของเขาหยุดทำงานชั่วขณะ ข้อมูลตรรกะที่เคยใช้แก้ปริศนามากมายกลับประมวลผลอะไรไม่ได้เลยเมื่อต้องเผชิญกับ 'ความรู้สึก' ที่ซื่อตรงเกินไปของชายตรงหน้า “ทำไม...” กันต์เค้นถามเสียงแผ่ว “ทำไมต้องห่วงผมขนาดนั้นครับ เราเป็นแค่คู่หู...” “คู่หูงั้นหรือครับ?” คิมหันต์แค่นหัวเราะขื่นๆ พลางโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดกัน “การที่ผมคอยติดตามคุณไปทุกที่ การที่ผมเฝ้าสังเกตการณ์ทุกการเคลื่อนไหวของคุณจนจำรายละเอียดเล็กน้อยอย่างวิธีที่คุณขมวดคิ้วเวลาใช้ระบบวิเคราะห์ได้ขึ้นใจ... คุณยังคิดว่ามันเป็นหน้าที่ของ 'คู่หู' อีกหรือครับ?” บรรยากาศในถ้ำเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท กันต์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่ลามเลียขึ้นมาบนใบหน้า การที่คนนิ่งขรึมและสุขุมอย่างคิมหันต์มาเผยความในใจในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง ในตอนนั้นเอง แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจากหน้าต่างโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของกันต์โดยที่เขาไม่ได้เรียกใช้งาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ SSS ในระยะ 50 เมตร!] [ภารกิจลับเปิดใช้งาน: 'ผู้เฝ้ามองในเงามืด' - โปรดรักษาความปลอดภัยของเป้าหมายและหลบหนีออกจากพื้นที่ก่อนที่รอยแยกมิติจะปิดลง] กันต์เบิกตากว้าง เขารีบผลักคิมหันต์ออกห่างทันที “สารวัตร! ถอยออกไปครับ! มีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น... แรงสั่นสะเทือนนี่มัน!” พื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเศษหินร่วงกราว คิมหันต์แม้จะตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของกันต์ แต่ด้วยสัญชาตญาณตำรวจมืออาชีพ เขาก็รีบดึงกันต์เข้าหาตัวแล้วกางเกราะพลังงานป้องกันไว้ทันควัน “เกิดอะไรขึ้นกันต์! ระบบของคุณบอกอะไร?” คิมหันต์ตะโกนแข่งกับเสียงคำรามที่ดังมาจากก้นบึ้งของถ้ำ “อาจารย์ลินินเคยเตือนผมเรื่องนี้... พวกเขากำลังเรียก 'บอสลับ' ออกมา!” กันต์ตอบพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยเนตรตรรกะ “ถ้าเราไม่ออกไปจากตรงนี้ตอนนี้ เราจะติดอยู่ในเขตแดนกักขังถาวรครับ!” ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า เงาร่างสูงใหญ่เริ่มปรากฏชัดขึ้นภายใต้แสงจากระบบวิเคราะห์ของกันต์ มันไม่ใช่ศัตรูที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ แต่เป็นร่างของชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ถือแว่นขยายแบบเดียวกับที่กันต์มีอยู่เป๊ะไม่มีผิดเพี้ยน ชายปริศนาหยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะยกแว่นขยายขึ้นส่องมาที่พวกเขาทั้งสอง “ช่างเป็นคำสารภาพที่น่าประทับใจจริงๆ... สารวัตรคิมหันต์” ชายคนนั้นขยับยิ้มที่มุมปาก “แต่เสียใจด้วยนะครับ เพราะในโลกนี้ ความรักไม่ได้มีไว้สำหรับผู้ที่กำลังจะถูกกำจัดทิ้ง” คิมหันต์ชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าท่วงท่าของเขากลับค้างกลางอากาศเหมือนถูกหยุดเวลา กันต์รู้สึกเหมือนลมหายใจของเขาขาดห้วง เมื่อเห็นร่างของอาจารย์ลินินเดินออกมาจากเงามืดข้างหลังชายชุดดำ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ลาก่อนนะ กันต์... ความลับของระบบน่ะ เก็บไว้ในหลุมศพของคุณเถอะ” หวังว่าตอนที่ 31 นี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจให้นักสืบแว่นขยายเสมอมาครับ!