การประชุมลับของหน่วยสืบสวนพิเศษ

กลิ่นไอสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของชั้นใต้ดินเขตสี่คละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ทว่าสิ่งที่ตรึงบรรยากาศในห้องประชุมลับเวลานี้ให้อยู่ในความเงียบงัน ไม่ใช่กลิ่นกายของอาชญากร แต่เป็นเสียงกระดาษรายงานแผ่นบางที่ถูกสลับเปลี่ยนมืออย่างเชื่องช้า ก๊อก... ก๊อก... ปลายนิ้วเรียวยาวของสารวัตรคิมหันต์เคาะลงบนโต๊ะไม้สักตัวเก่าเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สายตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันเคร่งขรึมกวาดมองเอกสารสืบสวนคดีเครือข่ายใต้ดินที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า รอบโต๊ะตัวนี้เต็มไปด้วยบุคคลสำคัญของหน่วยสืบสวนพิเศษ ทว่าศูนย์กลางของสายตาทุกคู่กลับพุ่งตรงไปยังชายหนุ่มสวมแว่นตาที่กำลังนั่งไขว่ห้างด้วยสีหน้าสุขุม นัยน์ตาภายใต้เลนส์ใสสะท้อนแสงไฟสีส้มอ่อนจากตะเกียงโบราณอย่างลึกล้ำ "ข้อมูลที่นายได้มาจากรอยต่อของมิติระดับ SSS เมื่อคืน... มันทำให้โครงสร้างทั้งหมดที่เราเคยคาดการณ์ไว้พังทลายลงมาหมดเลยนะ กันต์" อาจารย์ลินินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนักปรุงยาวิเศษผู้กุมความลับแห่งสคูลมหาเวตเจือไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด นางเลื่อนขวดแก้วบรรจุของเหลวสีครามเรืองแสงเข้ามาใกล้ตัวกันต์ พร้อมกับปรายตามองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ หน้าจอนั้นแสดงผังโครงข่ายอาชญากรรมที่ซับซ้อนราวกับใยแมงมุม ซึ่งถูกถอดรหัสออกมาด้วยระบบตรรกะอัจฉริยะของกันตพัฒน์ กันต์ขยับกรอบแว่นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองตัวเลขและโค้ดลับที่ไหลผ่านเรตินาด้วยความเร็วสูง [ติ๊ง! ระบบตรวจพบรูปแบบการเข้ารหัสระดับตำนาน: 'เงาทมิฬไร้ลักษณ์'] [คำแนะนำ: หากต้องการทำลายรากฐานขององค์กรนี้ จำเป็นต้องตัดทอนเสาหลักทั้งสามต้นพร้อมกันในเวลา 00.00 น. ของคืนนี้ มิฉะนั้น สิทธิ์การควบคุม SSS ที่ถูกขโมยไปจะถูกรีเซ็ตและทำให้บอสใหญ่ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของกันต์อย่างต่อเนื่อง แต่เขาเลือกที่จะเก็บมันไว้เบื้องหลังความนิ่งสงบภายนอก ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับสารวัตรคิมหันต์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "โครงสร้างที่พวกมันสร้างขึ้นไม่ใช่แค่แก๊งอาชญากรธรรมดาครับสารวัตร" กันต์เริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "มันคือระบบนิเวศน์ใต้ดินที่เชื่อมโยงกับสถาบันวิจัยเก่าแก่ และถ้าเราบุ่มบ่ามบุกเข้าไปตรงๆ ตามแผนเดิมของกองปราบ เราจะเดินเข้าไปในตับไตไส้พุงของพวกมันโดยไม่รู้ตัว" สารวัตรคิมหันต์พยักหน้ารับช้าๆ แววตาที่มักจะแข็งกร้าวเมื่อยามเผชิญหน้ากับคนร้าย กลับทอ2ประกายความอ่อนโยนและเชื่อมั่นยามที่มองเด็กหนุ่มตรงหน้า เขารู้ดีว่ามันสมองของกันต์คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในเวลานี้ "แล้วนายมีแผนว่าอย่างไรล่ะ, คุณนักสืบ?" สารวัตรหนุ่มเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความรื่นหูเล็กน้อยราวกับกำลังให้เกียรติคู่คิดคนสำคัญ มากกว่าจะมองว่าเป็นเพียงลูกน้องในสังกัด กันต์หันไปหยิบชิ้นส่วนแผนที่สามมิติขึ้นมาจัดเรียงใหม่บนโต๊ะ "เราจะใช้กลยุทธ์ 'ล่อเสือออกจากถ้ำ' ร่วมกับการเจาะระบบวงจรปิดภายในของพวกมัน อาจารย์ลินินครับ... ผมต้องการให้ท่านเตรียมยานอนหลับสูตรพิเศษที่ออกฤทธิ์ภายในสามวินาที จำนวนอย่างน้อยห้าสิบโดส เพื่อจัดการกับพวกหน่วยลาดตระเวนรอบนอกโดยไม่ให้เกิดเสียงปืน" อาจารย์ลินินยิ้มมุมปาก นางพยักหน้ารับอย่างพอใจ "เรื่องยาพิษและยานอนหลับไว้ใจฉันได้เลย เจ้าเด็กนี่... วางแผนได้รอบคอบสมกับที่เป็นศิษย์ของฉันจริงๆ" "ส่วนคุณครับสารวัตร..." กันต์หันกลับมาสบตากับคิมหันต์ ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนใกล้ชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกาย "ทีมจู่โจมพิเศษของกองปราบ จะต้องเข้าประชิดประตูทิศเหนือในเวลาห้าทุ่มตรง ตรงจุดนั้นจะเป็นจุดอับสัญญาณที่ผมแฮกเอาไว้พอดี ขอให้ท่านนำกำลังชุดเล็กเข้าไปเงียบๆ และจับกุมตัว 'มือขวา' ขององค์กรก่อนที่มันจะทันได้ส่งสัญญาณเตือนบอสใหญ่" คิมหันต์จ้องมองนัยน์ตาหลังกรอบแว่นของกันต์อย่างลึกซึ้ง หัวใจของนายตำรวจหนุ่มเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกดดันของภารกิจ แต่เป็นเพราะความเด็ดเดี่ยวและท่าทีที่สุขุมเกินวัยของคนที่อยู่ตรงหน้าต่างหาก ที่ทำให้เขารู้สึกสั่นไหวในอกอย่างประหลาด "แล้วตัวนายล่ะ..." คิมหันต์เอ่ยเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว "ในขณะที่เราบุกเข้าประตูทิศเหนือ นายจะไปอยู่ที่ไหน?" "ผม..." กันต์ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นหน้าจอระบบที่กะพริบเตือนด้วยแสงสีแดงฉาน [คำเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'เป้าหมายระดับ SSS' นอกเหนือจากแผนที่] [พิกัดปัจจุบัน: อยู่ห่างจากห้องประชุมนี้เพียงสามร้อยเมตร และกำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่คุณอยู่] รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของกันต์แข็งค้างไปชั่วขณะ เขารีบหันกลับมามองทุกคนในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันตา "แผนการทั้งหมดตามนี้นะครับ... แต่ดูเหมือนว่า เราจะต้องเปลี่ยนกำหนดการให้เร็วกว่าเดิม" ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยถามคำใด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับเหล็กกล้ากระทบพื้นก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาในห้องประชุมจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ประตูไม้สักหนาหนักถูกกระแทกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในความมืด แสงไฟจากตะเกียงกะพริบไหววูบราวกับจะดับลง ร่างสูงโปร่งภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทหยุดยืนอยู่ที่1หน้าประตู นัยน์ตาสีแดงฉานคู่นั้นกวาดมองทุกคนในห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวของกันต์ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก "ไม่ต้องวางแผนรวบตัวหรอก... เพราะฉันมาให้พวกนายรวบถึงที่แล้ว, กันตพัฒน์" นักสืบแว่นขยายขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ