คดีฆาตกรรมกลางห้องสมุด

"กลิ่นนี่มัน… น้ำมันสนผสมผงแร่หินดาราขั้นสูง" กันต์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเบาหวิวราวกับเกรงว่าจะไปรบกวนความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมไปทั่วห้องสมุดหลวงแห่งสคูลมหาเวท นัยน์ตาคมกริบใต้กรอบแว่นโลหะสีเงินสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกเวทมนตร์อัสดงที่กำลังจะมอดดับลง โครงสร้างทางเวทมนตร์ของห้องสมุดแห่งนี้ถูกออกแบบไว้อย่างแน่นหนาด้วยระบบป้องกันระดับห้าดาว ทว่า ณ เบื้องหน้าเขากลับปรากฏร่างไร้ชีวิตของนักเรียนเวทชั้นปีสามคนหนึ่ง นอนฟุบแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณ ไร้ซึ่งร่องรอยการต่อสู้ ไร้ซึ่งบาดแผลฉกรรจ์ และที่สำคัญที่สุด… ไร้ซึ่งมานาหลงเหลืออยู่ในร่างกายแม้แต่หยดเดียว "ถอยไปก่อน กันตพัฒน์" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือหนาที่แตะลงบนบ่าของเขาอย่างแผ่วเบา สารวัตรคิมหันต์ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นัยน์ตาคมปลาบกวาดตามองรอบบริเวณอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ ก่อนจะหันมาสบตากับนักสืบหนุ่มด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดขรึม "สภาพศพแบบนี้… ไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์ทั่วไปอย่างแน่นอน" "ถูกต้องครับสารวัตร" กันต์ขยับแว่นตาเล็กน้อย พลางเรียกใช้งานระบบวิเคราะห์อัจฉริยะในใจ *[ติ๊ง! ตรวจพบร่องรอยพลังงานปริศนา: ความถี่ระดับ 7.4 เฮิรตซ์ สอดคล้องกับคัมภีร์เวทต้องห้ามในตำนานบทที่สี่]* หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นเบื้องสายตา ข้อมูลเชิงลึกหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองอย่างเป็นระบบ "เด็กคนนี้ไม่ได้ตายเพราะถูกทำร้ายร่างกาย แต่ดวงจิตและแก่นพลังเวทถูก 'ดูดกลืน' ออกไปในคราวเดียวราวกับเหยื่อของปีศาจกลืนวิญญาณ" บรรยากาศภายในห้องสมุดยามวิกาลวังเวงจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันต์และคิมหันต์ชัดเจน ชั้นหนังสือสูงตระหง่านนับพันเล่มทอดเงายาวน่ากลัวราวกับอสูรกายที่กำลังจ้องมองพวกเขาจากความมืดมิด อาจารย์ลินินที่เพิ่งก้าวเข้ามาสมทบพร้อมกับขวดแก้วบรรจุยาเรืองแสงสีฟ้าคราม สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะทรุดตัวลงตรวจเช็กชีพจรที่ข้อมือของเหยื่อ "แย่แล้วล่ะครับ… พิษเวทชนิดนี้ข้าเคยเห็นแต่ในบันทึกโบราณของหอคอยลับ" อาจารย์ลินินเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าซีดเผือด ดวงตาสั่นระริกเล็กน้อย "มันคือคาถา 'สูบโลหิตดารา' คาถาต้องห้ามที่สูญหายไปร่วมร้อยปี ผู้ที่จะใช้มันได้ต้องมีระดับพลังเวทไม่ต่ำกว่ามหาจอมเวทขั้นสูง และที่สำคัญ…" อาจารย์สาวเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ในรัศมีสามกิโลเมตรรอบสคูลมหาเวทแห่งนี้ มีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่มีพลังระดับนั้น" กันต์หรี่ตามองรอยเปื้อนสีดำจางๆ บนโต๊ะไม้ ร่างกายของเขายังคงจดจ่ออยู่กับการประมวลผลตรรกะอันซับซ้อน ระบบวิเคราะห์อัจฉริยะทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อเชื่อมโยงเบาะแสทุกชิ้นเข้าด้วยกัน ตั้งแต่กลิ่นน้ำมันสนที่ติดอยู่บริเวณปกเสื้อของเหยื่อ รอยขีดข่วนเป็นสัญลักษณ์รูปดวงจันทร์เสี้ยวที่มุมโต๊ะ ไปจนถึงบันทึกการยืมคืนหนังสือของห้องสมุดที่ถูกฉีกหายไปสามหน้าสุดท้าย "คิมหันต์ครับ…" กันต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "คุณช่วยตรวจสอบบันทึกการเข้าออกหอสมุดในช่วงเวลาเที่ยงคืนถึงตีสองให้หน่อยครับ ผมมั่นใจว่าฆาตกรไม่ได้หายตัวทะลุกำแพงเวทเข้ามาหรอก แต่เขา… ปะปนอยู่กับกลุ่มคนที่เราไว้ใจต่างหาก" สารวัตรหนุ่มพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องอีกครั้งก่อนจะหยุดลงที่มุมมืดหลังชั้นหนังสือแถวที่สิบสอง ซึ่งมีเงาดำปริศนากำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี "ระวังตัวด้วย!" คิมหันต์ตะโกนลั่นพร้อมกับชักดาบอาคมออกจากฝัก แสงสีเงินวาบขึ้นตัดความมืดในพริบตา เขากระโจนเข้าขวางกั้นระหว่างกันต์กับเงาดำลึกลับนั้นทันที ความปกป้องคุ้มครองที่แสดงออกอย่างไม่ปิดบังทำให้หัวใจของนักสืบหนุ่มกระตุกวูบไปชั่วขณะ แม้ในสถานการณ์เป็นตายร้ายดี สารวัตรหนุ่มผู้นี้ก็ยังคงเอาความปลอดภัยของเขามาเป็นอันดับแรกเสมอ ทว่า เมื่อเงาดำนั้นหยุดนิ่งและเผยโฉมหน้าภายใต้แสงจากคทาเวท ทุกคนต่างก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง บุคคลที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น… "ประธานสนักเรียน" ผู้เพียบพร้อมและได้รับความไว้วางใจจากทุกคนในสคูลมหาเวท มือข้างหนึ่งของเขายังคงถือขวดแก้วบรรจุมาสด้าสีดำสนิทหยดสุดท้าย ขณะที่มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็นและไร้ซึ่งความรู้สึกผิด "ยินดีด้วยนะ กันตพัฒน์… ที่อุตส่าห์ไขปริศนามาได้ไกลขนาดนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างลื่นไหล ราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะชิ้นเอก "แต่ น่าเสียดายจริงๆ ที่ความฉลาดของคุณ… กำลังจะพาคุณไปสู่จุดจบเร็วกว่ากำหนด" *[ติ๊ง! แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: บอสลับแห่งหอสมุดปรากฏตัว! ตรวจพบค่าพลังอันตรายเกินขีดจำกัด เตรียมพร้อมรับมือการต่อสู้ระยะประชิดภายใน 5 วินาที!]* เสียงเตือนจากระบบดังสนั่นก้องอยู่ในโสตประสาทของกันต์ พร้อมกับม่านพลังสีดำสนิทที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของประธานนักเรียน ปิดตายทุกเส้นทางหนีและตัดขาดการติดต่อจากภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราเสมอนะครับ!