ร่องรอยบนหน้ากระดาษ

กลิ่นอายจางๆ ของกระดาษเก่าและหมึกเวทมนตร์เข้มข้นลอยอบอวลอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์ลินิน แสงสีฟ้าเรืองรองจากผลึกเวทระดับสูงบนโต๊ะไม้สักสะท้อนกับกรอบแว่นโลหะสีเงินของผม ทำให้ผมต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อเพ่งสมาธิไปยังแผ่นกระดาษตรงหน้า ไม่มีเวลามาทักทายหรือเอ่ยคำหวานใดๆ ทั้งสิ้นในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ครับ "ร่องรอยบนหน้ากระดาษแผ่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากคราบน้ำหมึกธรรมดา... จริงไหมครับสารวัตร" ผมเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมห้องมานานนับสาที สายตายังคงจับจ้องผ่านเลนส์แว่นขยายอัจฉริยะที่กำลังส่งเสียงฮัมเบาๆ ในระดับความถี่ที่สั่นสะเทือนเบาๆ บริเวณขมับ สารวัตรคิมหันต์ที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่เงียบๆ ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้ The Mask of Coolness ของเขาฉายแววพึงพอใจออกมาอย่างปิดไม่มิด แม้ใบหน้าจะยังคงความเรียบเฉยเอาไว้ได้ก็ตามที เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนไหล่ของเราเกือบชิดกัน กลิ่นอายบุรุษเพศจางๆ พร้อมไอความเย็นจากพลังเวทธาตุน้ำแข็งของเขาช่วยให้สมองที่กำลังประมวลผลอย่างหนักของผมสงบลงได้บ้างอย่างน่าประหลาด "นายสังเกตเห็นอะไรอีกแล้วล่ะสิ กันต์" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรเอ่ยถาม น้ำเสียงนั้นเจือด้วยความเอ็นดูที่มักจะมีให้ผมคนเดียวเสมอเวลาที่เราไขคดีสำเร็จไปทีละเปลาะ ผมไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่ใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ลงบนกรอบแว่นขยาย ระบบวิเคราะห์อัจฉริยะในดวงตาของผมกำลังทำงานด้วยความเร็วสูง ภาพโฮโลแกรมสามมิติสีทองแดงปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือแผ่นกระดาษ รีวิวโครงสร้างเวทมนตร์ระดับลึกที่ซ่อนอยู่ใต้ตัวอักษรโบราณเหล่านั้น [ระบบกำลังวิเคราะห์: ลายพิมพ์นิเวท (Mana Fingerprint)] [ระดับความยาก: A+] [พบความผิดปกติ: ร่องรอยการกดทับของนิ้วมือถูกเคลือบด้วยสารละลายเวทมนตร์ตระกูล 'อัคนีทมิฬ' ซึ่งเป็นรูปแบบเฉพาะตัวของสมาคมนักปรุงยาต้องห้าม] [คำเตือน: หากสัมผัสโดยปราศจากการป้องกัน เวทสะกดจิตจะเข้าสู่กระแสจิตภายใน 3 วินาที] มุมปากของผมกระตุกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อมูลที่ระบบประมวลผลออกมา ทุกอย่างเริ่มเชื่อมโยงเข้ารูปเข้ารอยราวกับจิ๊กซอว์ที่ถูกวางไว้อย่างแม่นยำ "สารวัตรจำคดีการหายตัวไปของนักเรียนปีสองเมื่อสามเดือนก่อนได้ไหมครับ" ผมหันไปสบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่เคียงข้าง "ตอนนั้นพวกเราสรุปกันว่าเป็นอุบัติเหตุจากการปรุงยาผิดพลาด แต่ถ้าเรามองผ่านเลนส์นี้..." ผมเลื่อนแว่นขยายไปที่มุมขวาล่างของกระดาษ "รอยนิ้วมือนี้ไม่ได้เป็นของเด็กคนนั้น... แต่เป็นของอาจารย์ฝ่ายวินัยที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่เมื่อสัปดาห์ก่อนต่างหากครับ" สารวัตรคิมหันต์โน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดผ่านใบหูของผม ระยะห่างที่ใกล้ชิดเกินความจำเป็นนี้ทำเอาหัวใจของผมเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง... ให้ตายสิ ในสถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้ ทำไมนักสืบอย่างผมถึงต้องมาเสียสมาธิให้กับสายตาคลั่งรักของสารวัตรหนุ่มคนนี้ทุกทีสิน่า "เธอเก่งมาก... กันต์" สารวัตรกระซิบแผ่วเบาข้างริมหวกหู น้ำเสียงนั้นชิดใกล้จนเกือบจะเป็นการกระซิบ "แต่ดูเหมือนว่า คนที่เรากำลังตามหา จะไม่ได้มีแค่คนเดียวหรอกนะ" กริ๊ง! เสียงกระดิ่งเวทมนตร์หน้าห้องทำงานดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างระหงของอาจารย์ลินินที่ผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในมือของเธอถือรายงานลับฉบับล่าสุดจากหอคอยกลาง "กันต์! สารวัตร! แย่แล้วครับ... เอ๊ย... แย่แล้วค่ะ!" อาจารย์ลินินอุทานด้วยความตกใจจนเกือบหลุดสำเนียงโบราณ "ผนึกเวทชั้นที่สี่... ถูกปลดล็อกแล้ว! และคนที่อยู่ข้างในตอนนี้..." อาจารย์สาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่ทำให้แม้แต่สารวัตรคิมหันต์ยังต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความตกใจ "...คือ 'ศาสตราจารย์เรย์' ผู้ที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน!" ติ๊ง! [แจ้งเตือนจากระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS 'เงาอดีตในหอคอยมืด' เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ] [เงื่อนไข: คลี่คลายความจริงภายใน 1 ชั่วโมง มิฉะนั้นเขตแดนสคูลมหาเวทจะล่มสลาย] ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติแล้วสวมแว่นขยายให้กระชับยิ่งขึ้น หันไปสบตากับสารวัตรคิมหันต์ที่พยักหน้ารับอย่างรู้ใจ พร้อมชักดาบเวทมนตร์ออกจากฝัก คดีนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้วล่ะครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราเสมอนะครับ!