ก้าวแรกสู่อาณาเขตต้องห้าม [แจ้งเตือนระบบ: ดันเจี้ยนระดับ A]

"หมึกสีชาดบนกระดาษหนังแท้แผ่นนี้ ไม่ได้บันทึกรายชื่อของผู้ที่เคยเดินเข้าไป... แต่กำลังนับถอยหลังให้กับผู้ที่จะไม่เดินกลับออกมาต่างหาก" ปลายนิ้วเรียวของอาจารย์ลินินเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณ เสียงนั้นดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสมุนไพรหายากและตำราเวทมนตร์โบราณ เปลวไฟในตะเกียงแก้วไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง ส่งผลให้เงาของหญิงสาวทอดยาวทับร่างของผมที่กำลังยืนนิ่งใช้ความคิดอย่างถี่ถ้วน ผม—กันตพัฒน์ หรือที่หลายคนในสถาบันเรียกขานกันว่านักสืบหนุ่มผู้มีเนตรตรรกะ—กวาดสายตามองเอกสารภารกิจระดับ A ที่วางอยู่เบื้องหน้า ตัวอักษรเวทมนตร์สีทองบนกระดาษยังคงเปล่งประกายจางๆ บ่งบอกถึงความอันตรายที่ถูกผนึกเอาไว้ภายใต้อาณาเขตต้องห้าม 'เขาวงกตใต้หอคอยร้าง' พื้นที่ซึ่งถูกสั่งปิดตายมานานกว่าสามทศวรรษ "ท่านอาจารย์แน่ใจแล้วหรือครับว่า เบาะแสของคดีขโมยศิลาอัคคีจะเชื่อมโยงกับเขตต้องห้ามนี้จริงๆ" ผมเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความระแวดระวัง สายตาคมกริบวิเคราะห์ลวดลายเวทมนตร์ป้องกันรอบตัวกระดาษแผ่นนั้นอย่างละเอียด อาจารย์ลินินถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาบางหลบลงเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผม แววตาของนักปรุงยาวิเศษผู้กุมความลับครึ่งหนึ่งของสคูลมหาเวทฉายแววเป็นกังวลอย่างปิดไม่มิด "ไม่มีใครกล้าเข้าไปเหยียบที่นั่นหรอกนะกันต์ ยกเว้นเสียแต่ว่า... คนผู้นั้นจะมีเหตุผลมากพอที่จะแลกมันด้วยชีวิต และเจ้าก็รู้ดีว่า สารวัตรคิมหันต์คงไม่ยอมให้เจ้าเดินเข้าไปตัวเปล่าแน่นอน" สิ้นเสียงของอาจารย์ เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของสารวัตรหนุ่มในเครื่องแบบเต็มยศ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองบรรยากาศในห้องก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ผม รังสีความกดดันอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ออกมาจากตัวของสารวัตรคิมหันต์จนอุณหภูมิรอบตัวลดลงฮวบฮาบ "ถ้าเจ้าคิดจะเดินเข้าไปในเขต A โดยไม่พกอุปกรณ์คุ้มกันเวทขั้นสูงติดตัวละก็... คงต้องผ่านร่างฉันไปก่อนล่ะนะ กันต์" สารวัตรคิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย ทว่าแฝงความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึมอย่างแนบเนียน เขาก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นกล่องโลหะผนึกเวทสีดำสนิทมาให้ผม "นี่คือเครื่องมือตรวจจับสนามพลังวิญญาณรุ่นล่าสุดจากกองปราบปรามเวทมนตร์ ฉันไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ" ผมรับกล่องนั้นมาถือไว้สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะเวทมนตร์ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "ขอบคุณสำหรับความกรุณาครับสารวัตร ดูเหมือนว่าท่านจะกลัวผมพลาดท่าเสียทีจนนอนไม่หลับมาหลายคืนแล้วสินะครับ" สารวัตรคิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงจางๆ อย่างรวดเร็วก่อนจะรีบหันไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อน "อะ...แฮ่ม! อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยกันต์ ฉันแค่มไม่อยากให้รูปคดีมันยุ่งยากเพราะมีคนรนหาที่ตายเพิ่มขึ้นต่างหาก ป่ะ... ได้เวลาแล้ว" เราทั้งสามคนเคลื่อนย้ายมายังเบื้องหน้าประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาที่สลักลวดลายอสูรกายโบราณ อาณาเขตต้องห้าม [ดันเจี้ยนระดับ A] ปรากฏเด่นชัดอยู่เบื้องหน้า ไอหมอกสีดำทมิฬลอยวนเวียนอยู่รอบฐานเสาหิน กลิ่นอายความกดดันทางเวทมนตร์แผ่ซ่านจนขนลุกชัน สติและสมาธิถูกดึงเข้าสู่ภาวะตื่นตัวสูงสุดทันทีที่ก้าวเข้ามาใกล้ขอบเขตนี้ ในเสี้ยววินาทีที่ผมยกมือขึ้นแตะแผ่นศิลาหน้าประตู เพื่อใช้เนตรตรรกะวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ป้องกัน เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์จากระบบที่ผูกติดกับวิญญาณก็ดังขึ้นในหัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบผู้ใช้เข้าสู่ "อาณาเขตต้องห้าม [ดันเจี้ยนระดับ A]"] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: ค้นหาความจริงเบื้องหลังการหายตัวไปของอดีตศาสตราจารย์และศิลาอัคคี] [คำเตือนจากระบบ: ระดับอันตรายของพื้นที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ... ตรวจพบการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่ 'มนุษย์' อยู่ในระยะประชิด] ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เงียบสงัดลงอย่างฉับพลัน เสียงลมที่เคยพัดหวีดหวิวหยุดนิ่งสนิท พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมหาสัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่หลับใหลมานานนับร้อยปีค่อยๆ ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นรับการมาเยือนของเรา และในความมืดมิดของอุโมงค์เบื้องหน้า ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน พร้อมกับเสียงคำรามต่ำที่สั่นประสาทจนลมหายใจสะดุด ...ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ออกแบบมาเพื่อฝังกลบพวกเราทุกคนอย่างแท้จริง *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราเสมอนะครับ!