กับดักกลางงานเลี้ยงสถาบัน

กลิ่นอายของไวน์ชั้นดีและดอกไม้ราคากฟลบอบอวลไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงของสถาบันมหาเวtr แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับสะท้อนลงบนชุดสูทและชุดราตรีหรูหราของบรรดาแขกเหรื่อผู้มีเกียรติ ทว่าภายใต้บรรยากาศอันชื่นมื่นและเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอเบาๆ ประสาทสัมผัสของผมกลับส่งเสียงเตือนดังลั่น "ระบบวิเคราะห์ตรรกะ ตรวจพบความผิดปกติของอุณหภูมิอากาศบริเวณระเบียงทิศตะวันตก... 3.4 องศาเซลเซียสต่ำกว่าค่าเฉลี่ย" เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวดังขึ้นเงียบๆ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าจางๆ ที่ปรากฏขึ้นในคลื่นความคิดของผม กันตพัฒน์ หรือที่หลายคนรู้จักในนามนักสืบประจำสถาบัน ผมปรับกรอบแว่นสายตาบนดั้งจมูกเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองไปรอบงานเลี้ยงอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ แขกในงานต่างกำลังเพลิดเพลินกับค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองประจำปี แต่สำหรับผมแล้ว งานเลี้ยงครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การสังสรรค์ หากแต่มันคือเวทีแห่งการชิงไหวชิงพริบ "คุณกันต์ ดูเคร่งเครียดเกินไปแล้วนะครับ สำหรับงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของพวกเราเอง" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้นข้างกาย พร้อมกับแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีอำพันที่ถูกยื่นมาตรงหน้า ผมหันไปมอง สารวัตรคิมหันต์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยชุดสูทรecสีเข้มขับเน้นให้รูปร่างสูงสง่าดูน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมเข้มคู่นั้นไม่ได้มองบรรยากาศรอบตัวเลยแม้แต่น้อย เขากำลังมองผม—ด้วยสายตาที่มักจะทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคดีฆาตกรรมปริศนาที่เขากำลังพยายามไขให้กระจ่างอยู่เรื่อย "ผมไม่ได้เครียดครับสารวัตร แค่กำลังคิดว่า... อาหารว่างในงานนี้อาจจะมี 'รสชาติ' ที่จัดจ้านเกินคาดเสียหน่อย" ผมรับแก้วมาถือไว้โดยไม่ดื่ม พลางส่งยิ้มสุภาพกลับไป สารวัตรคิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากหนา "หم... งั้นหรือครับ ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องฝากความหวังไว้ที่ 'แว่นขยาย' ของคุณนักสืบแล้วล่ะครับ ว่าจะช่วยกรองสิ่งแปลกปลอมที่ไม่ได้รับเชิญออกไปได้ทันเวลา" ในจังหวะที่เรากำลังสบตากัน ท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราวเมื่ออธิการบดีก้าวขึ้นสู่เวทีเพื่อกล่าวสุนทรพจน์ สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอย่างผิดปกติบริเวณระเบียงชั้นสอง เงาดำนั้น... กำลังขยับเข้าใกล้แผงวงจรเวทมนตร์หลักที่ใช้ควบคุมระบบป้องกันทั้งหมดของสถาบัน! [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ A: ขัดขวางแผนวินาศกรรมงานเลี้ยงสถาบัน] [เวลาจำกัด: 03:45 นาที] [รางวัล: แต้มประสบการณ์ +1,500, ปลดล็อกทักษะเนตรตรรกะขั้นสูง] หน้าต่างระบบดีดเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ผมไม่รอช้า พยักหน้าให้สารวัตรคิมหันต์เป็นเชิงบอกกล่าว ก่อนจะสาวเท้าก้าวเดินแทรกตัวผ่านฝูงชนอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว ทว่า ก่อนที่ผมจะพ้นจากซุ้มเสาหินอ่อน มืออุ่นจัดของใครบางคนก็คว้าข้อศอกผมไว้เบาๆ "ระวังตัวด้วยนะ กันต์..." เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เปี่ยมด้วยความห่วงใยจากอาจารย์ลินินดังขึ้น นางก้าวออกมาจากมุมมืดของเสา ดวงตาสีเพลิงคู่นั้นสะท้อนประกายความกังวล "ยาพิษชนิดใหม่ถูกกระจายตัวผ่านระบบปรับอากาศแล้ว... ฉันเพิ่งปรุงยาแก้พิษนี้เสร็จเมื่อกี้นี้เอง ดื่มมันเสียก่อนที่คุณจะขึ้นไปข้างบน" ขวดยาสีเขียวมรกตขนาดเล็กถูกส่งมาใส่มือผมอย่างรวดเร็ว ผมพยักหน้ารับด้วยความซาบซึ้งในความรอบคอบของอาจารย์สาว "ขอบคุณครับอาจารย์ ลินินรอบคอบเสมอเลยนะครับ" ผมเปิดจุกขวดแล้วดื่มของเหลวรสชาติหวานอมเปรี้ยวลงไปทันที ความเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วร่าง ล้างพิษที่อาจจะปะปนอยู่ในอากาศออกไปจนหมดสิ้น จากนั้นผมก็พุ่งทะยานขึ้นบันไดวนไปยังระเบียงชั้นสองอย่างไม่ลังเล เมื่อก้าวพ้นขอบประตูระเบียง ลมหนาวก็ปะทะเข้ากับใบหน้า ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงักไม่ใช่ความหนาวเย็น แต่เป็นร่างของชายสวมหน้ากากอนามัยสีดำสนิทที่กำลังยืนถือคริสตัลสีแดงฉาน ซึ่งกำลังส่งเสียงเรืองแสง "ติ๊ด... ติ๊ด..." ถี่กระชั้นชิด "คิดว่าจะเข้ามาขัดขวางทันอย่างนั้นหรือครับ คุณนักสืบ?" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังลอดออกมาจากใต้หน้ากาก พร้อมกับที่คนร้ายกดปุ่มบนตัวชนวนระเบิดในมือทันที! เวลาดูเหมือนจะเดินช้าลงในเสี้ยววินาทีนั้น สมองของผมประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด เนตรตรรกะส่องสว่างขึ้นในดวงตา มุมองศาของการระเบิด กระแสมานิตที่ไหลเวียน และทางหนีทีไล่ ถูกคำนวณออกมาเป็นภาพจำลองในหัวอย่างแม่นยำ ผมพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของคนร้ายไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะโยนคริสตัลลงสู่ห้องโถงด้านล่างที่มีผู้คนนับร้อยชีวิตอยู่! "คุณคำนวณมุมผิดไปสามองศานะครับ..." ผมกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ก่อนจะใช้มืออีกข้างกดจุดประสาทบนไหล่ของคนร้ายอย่างแม่นยำจนร่างนั้นทรุดฮวบคามือ ทว่า เสียงแจ้งเตือนจากระบบไม่ได้หยุดลงแค่นั้น... หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานกลับปรากฏขึ้นแทนที่ พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกุน [คำเตือน: ตรวจพบชนวนสำรองทำงานอัตโนมัติ!] [เป้าหมายที่แท้จริงของการวินาศกรรมไม่ใช่ห้องโถง... แต่คือ 'ห้องใต้ดิน' ที่ผนึกพลังงานโบราณไว้!] และในวินาทีนั้นเอง พื้นระเบียงใต้เท้าของเราก็เกิดรอยร้าวขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องจากใต้พิภพ ดวงตาสสีทองคู่หนึ่งสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดเบื้องล่าง—บอสลับที่หลับใหลมานานนับร้อยปี... กำลังลืมตาตื่นขึ้นแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราเสมอนะครับ!