วิเคราะห์รหัสลับฉบับเร่งด่วน

"ถ้าบรรทัดที่สี่คือค่าคงที่ของอัลกอริทึม การแทนค่าตัวแปรด้วยรหัสผ่านชุดนี้ก็คือการฆ่าตัวตายชัดๆ" ผมพึมพำกับตัวเองขณะจ้องมองหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์แปลกประหลาดในสมุดบันทึกเล่มหนา แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสลัวๆ สะท้อนกับเลนส์แว่นสายตาจนเกิดแสงวูบวาบ ระบบวิเคราะห์อัจฉริยะในดวงตาของผมทำงานหนักหน่วงจนเส้นเลือดฝอยที่ขมับเต้นตุบๆ ตัวเลขสีฟ้าโปร่งแสงนับร้อยชุดวิ่งผ่านจอประสาทตาซ้อนทับกับลายมือหวัดๆ ของคนร้าย นี่เป็นคืนที่สี่ที่ผมไม่ได้หลับตา กาแฟเย็นชืดในแก้ววางอยู่ข้างกองเอกสาร แต่ความกระหายอยากรู้มันรุนแรงกว่าความง่วง "กันต์... นายจะทำลายสมองตัวเองก่อนที่จะได้อ่านชื่อบอสลับหรือเปล่า" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความกังวลดังขึ้นจากประตูห้องทำงาน สารวัตรคิมหันต์ก้าวเข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษที่บรรจุอาหารอุ่นๆ กลิ่นหอมของซุปเนื้อโชยมาเตะจมูก แต่นั่นยังไม่ดึงดูดสายตาผมได้เท่ากับร่องรอยความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของเขา "สารวัตร... ถ้าผมหยุดตอนนี้ ข้อมูลที่ได้มาจะกลายเป็นแค่เศษกระดาษที่ไร้ความหมายนะครับ" ผมตอบโดยไม่ละสายตาจากสมุด "รหัสนี้ไม่ได้ใช้การถอดรหัสแบบสถิติ แต่มันใช้หลักการของ 'ความจำเสมือน' ของผู้เขียน" คิมหันต์เดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่เอื้อมมือมาวางบนไหล่ผม แรงกดเบาๆ นั้นเปรียบเสมือนการเติมพลังงานที่ระบบเลเวลอัปก็มอบให้ไม่ได้ สายตาของเขาจ้องมองลงมาที่บันทึก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "คนร้ายฉลาด แต่นายฉลาดกว่า ผมเชื่อในตัวนาย... แต่ร่างกายของนายไม่ใช่เหล็กนะกันต์" ผมหยุดชะงัก นิ้วที่กำลังแตะหน้าจอโฮโลแกรมค้างไว้ คำพูดของเขาแทรกซึมเข้าไปในความวุ่นวายของตัวเลข ผมหันไปสบตากับคนตรงหน้า แววตาของสารวัตรคิมหันต์ในยามนี้ไม่มีคราบของความเคร่งขรึมในที่ทำงาน เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังเป็นห่วง... ห่วงจนน่าใจหาย *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับตัวอักษรสีทองที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ [ตรวจพบรูปแบบรหัสลับ: 'กุญแจหัวใจ' (Key of Hearts) - ปลดล็อกทักษะ 'เนตรความจริงระดับสูง'] หัวใจผมเต้นรัว ไม่ใช่เพราะการอัปเกรด แต่เพราะคำตอบที่ปรากฏบนหน้ากระดาษทันทีที่ผมผสานตรรกะเข้ากับสัญชาตญาณ รหัสลับไม่ใช่ชุดตัวเลข แต่มันคือพิกัด... พิกัดของสถานที่ที่อาจารย์ลินินเคยบอกว่า 'เป็นจุดที่โลกเวทมนตร์และโลกมนุษย์เชื่อมต่อกัน' "เจอแล้วครับ..." ผมกระซิบ คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวลงมาดู "ที่ไหน?" "คลังแสงเก่าใต้สถาบันเวทมนตร์... ที่ที่อาจารย์ลินินหายตัวไปตอนเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน" ผมเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของผมคงสะท้อนความตื่นตระหนกที่ปนเปไปกับความมุ่งมั่น "นั่นหมายความว่าคนร้ายไม่ได้ต้องการทำลายเมือง แต่มันต้องการ 'ดึง' อะไรบางอย่างออกมาจากที่นั่น" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวผมก็เปลี่ยนไป อุณหภูมิในห้องลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินดังรัวไม่หยุดจนหน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวอย่างรุนแรง [คำเตือน! ภัยคุกคามระดับ SSS ถูกเปิดใช้งานโดยไม่เจตนา] [ตำแหน่งปัจจุบัน: ถูกตรวจพบโดย 'ผู้เฝ้าประตู' สังกัดภาคีเงา] เสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาดำที่พุ่งเข้ามาจากความมืดมิดภายนอก มันไม่ใช่คน แต่มันคือหุ่นกลเวทมนตร์ที่ไร้ใบหน้าแต่เต็มไปด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบ คิมหันต์ชักปืนพกคู่ใจออกมาในเสี้ยววินาที แต่ความเร็วของมันเหนือกว่าที่มนุษย์จะรับมือได้ เงาดำนั้นหยุดนิ่งตรงหน้าเรา มือเหล็กของมันยื่นมาคว้าสมุดบันทึกไปจากโต๊ะ ก่อนที่มันจะหันกระบอกปืนเวทมนตร์มาที่ผมและคิมหันต์ แล้วเสียงสังเคราะห์ที่ฟังดูเหมือนการเสียดสีของโลหะก็ดังขึ้น "ผู้ถอดรหัส... นายต้อนรับความตายได้เร็วกว่าที่คาดไว้เยอะเลยนะ" ในจังหวะที่ผมกำลังจะตัดสินใจเรียกใช้สกิลไม้ตาย ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผางออกอย่างแรง ร่างของอาจารย์ลินินก้าวเข้ามาในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของเธอนิ่งเรียบแต่ดวงตากลับเป็นประกายสีม่วงแปลกประหลาด เธอมองดูสถานการณ์ตรงหน้าก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ "วางมันลงซะ... กันต์อย่าได้ทำสัญญากับสิ่งที่นายไม่รู้จัก เพราะสิ่งที่นายกำลังถืออยู่ ไม่ใช่แค่สมุดบันทึก... แต่มันคือชิ้นส่วนของวิญญาณคนรักที่หายไปของนายเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที ผมจ้องมองสมุดในมือของเงาดำสลับกับใบหน้าของอาจารย์ลินิน ความทรงจำที่ขาดหายไปในช่วงวัยเด็กไหลย้อนกลับมาเหมือนเขื่อนแตก และนั่นคือตอนที่ผมตระหนักได้ว่า... ทั้งหมดที่ผ่านมา คือแผนที่วางไว้เพื่อล่อให้ผมเปิดประตูบานนี้ เงาดำนั้นเริ่มหัวเราะร่วน ก่อนจะขยายร่างจนเต็มห้องและปลดปล่อยพลังงานทำลายล้างที่สั่นสะเทือนไปทั้งตึก ผมจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อทุกอย่างที่ผมเชื่อมั่นพังทลายลงในพริบตาเดียว? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราเสมอนะครับ!