ความลับของอาจารย์ลินินถูกเปิดเผย

“กันต์... วางแว่นขยายของคุณลงเถอะครับ การจ้องมองร่องรอยแห่งอดีตบนโต๊ะทำงานของผมด้วย ‘เนตรตรรกะ’ นั้น ไม่ได้ช่วยให้คุณเข้าใจความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยร้าวของมันหรอกนะ” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเย็นเฉียบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์ลินิน กลิ่นสมุนไพรแห้งผสมกับไอจางๆ ของน้ำยาปรุงยาคุณภาพสูงอบอวลไปทั่วห้อง แต่ในวินาทีนี้ กันต์ไม่ได้สนใจค่าสเตตัสไอเทมที่ระบบกำลังรัวแจ้งเตือนอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรม เขากำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ปกติมักจะฉายแววเมตตา แต่วันนี้มันกลับดูหม่นแสงและเต็มไปด้วยเงาความลับที่เขาพยายามถอดรหัสมาตลอด 25 ตอน กันต์ขยับแว่นสายตา เลนส์สีชาของเขาเปล่งประกายวาบ ระบบวิเคราะห์แสดงค่า [ความน่าจะเป็นที่อาจารย์ลินินกำลังโกหก: 0%] นั่นหมายความว่าทุกคำที่เธอพูดคือความจริง... แต่เป็นความจริงที่อันตรายเกินกว่าที่เขามั่นใจว่าจะรับมือไหว “ผมแค่ต้องการความจริงครับอาจารย์” กันต์ตอบกลับ น้ำเสียงเขาสุขุมทว่าแฝงความกดดัน “ทำไมข้อมูลของ ‘องค์กรเงา’ ถึงถูกล็อกด้วยลายนิ้วมือของอาจารย์ในฐานข้อมูลลับของสภาเวทมนตร์? แล้วทำไม... อาจารย์ถึงปล่อยให้ผมเผชิญหน้ากับศัตรูเหล่านั้นเพียงลำพัง ทั้งที่อาจารย์รู้ดีว่าพวกมันคือใคร” ลินินถอนหายใจยาว เธอเดินเลี่ยงไปที่หน้าต่างบานสูงที่เปิดรับแสงสีส้มยามโพล้เพล้ มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปจับแจกันเซรามิกเก่าแก่บนชั้นวาง เธอไม่ได้หันกลับมามองเขา แต่แผ่นหลังนั้นดูเปราะบางอย่างน่าประหลาด “คุณคิดว่าสถาบันแห่งนี้คือที่ปลอดภัยงั้นหรือครับ กันต์?” เธอเปรยขึ้น “การที่คุณเห็นผมเป็น ‘อาจารย์’ เป็นเพียงฉากหน้าเพื่อปกป้องคุณจากบางสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า... ในตอนที่ผมเข้าร่วมองค์กรนั้นเป็นครั้งแรก ผมก็มีความหวังแบบเดียวกับคุณครับ อยากไขคดี อยากเปิดโปงความมืดมิด อยากเป็นฮีโร่... จนกระทั่งผมพบว่าคนที่เราตามล่า แท้จริงแล้วคือเงาสะท้อนในกระจกของอำนาจที่เราพยายามปกป้อง” กันต์ชะงัก เนตรตรรกะของเขาสั่นไหว ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในหัวสมองของเขา ระบบประมวลผลคำเตือนสีแดงฉานขึ้น: [คำเตือน: ความจริงระดับ SS กำลังถูกเปิดเผย! โปรดเตรียมใจรับผลกระทบทางจิตวิญญาณ] “อาจารย์หมายความว่าอย่างไรครับ? หรือว่าสภาเวทมนตร์ก็คือ...” “ใช่ครับ” ลินินหันกลับมา แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดเดี่ยวที่กันต์ไม่เคยเห็นมาก่อน “องค์กรเงาไม่ได้อยู่ตรงข้ามสภา แต่มันคือแขนขาที่สภาใช้เพื่อกำจัด ‘ความผิดพลาด’ ที่อาจส่งผลต่อเสถียรภาพของโลกเวทมนตร์ และคุณ... กันต์... ด้วยเนตรตรรกะที่คุณได้รับมา คุณคือ ‘ความผิดพลาด’ ที่รุนแรงที่สุดในรอบศตวรรษ” หัวใจของกันต์กระตุกวูบ เขาจำได้ว่าในตอนที่สารวัตรคิมหันต์เตือนเขาเรื่องความใกล้ชิดกับอาจารย์ลินินนั้น สารวัตรเองก็ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง สารวัตรคิมหันต์ผู้แสนเย็นชาคนนั้น... บางทีเขาอาจไม่ได้พยายามขัดขวางเขา แต่มุ่งมั่นที่จะปกป้องเขาจาก ‘ความลับ’ ที่อาจารย์ลินินกำลังเผชิญอยู่ “แล้วที่อาจารย์บอกว่าต้องปกปิด... คือการปกปิดเพื่อช่วยผมเหรอครับ?” กันต์ถาม เสียงของเขาเบาหวิว “ถ้าผมไม่กุมความลับนั้นไว้ แล้วทำเป็นมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของพวกมัน คุณจะไม่มีวันได้เติบโตมาถึงจุดนี้ คุณคงถูกกำจัดตั้งแต่วันแรกที่ระบบของคุณเริ่มทำงานแล้ว” ลินินก้าวเข้ามาใกล้เธอใช้นิ้วเรียวสัมผัสที่กรอบแว่นของเขาเบาๆ “กันต์ครับ โลกนี้ไม่ได้มีแค่สีขาวและสีดำ แต่มันคือสีเทาที่เปื้อนคราบเลือด... ผมไม่ได้เป็นอาจารย์ที่ดีนัก แต่ผมเป็นคนเดียวที่ยอมแลกชีวิตเพื่อซื้อเวลาให้คุณ” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบดังสนั่นก้องไปทั่วโสตประสาทของเขา ไม่ใช่เสียงปกติที่คุ้นเคย แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบและทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจระดับ SSS ‘คำพิพากษาแห่งเงา’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [เงื่อนไขภารกิจ: ตัดสินใจเลือกข้างระหว่าง ‘ความจริงที่อาจารย์มอบให้’ หรือ ‘ความเชื่อมั่นที่สารวัตรคิมหันต์พร่ำสอน’] ก่อนที่กันต์จะทันได้เอ่ยปากถามอะไรต่อ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นเป็นจังหวะที่หนักแน่นและคุ้นเคย ประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของสารวัตรคิมหันต์ในเครื่องแบบเต็มยศ สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่อาจารย์ลินิน แต่มองตรงมาที่กันต์ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งความห่วงใย ความโกรธ และความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคมกริบคู่นั้น “กันต์ครับ... ออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้” สารวัตรคิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนกันต์รู้สึกหนาวไปถึงกระดูก “ก่อนที่อาจารย์ของเธอจะกลายเป็นศพแรกที่เธอต้องสืบสวนด้วยตัวเองในฐานะ... เหยื่อขององค์กรที่เธอเองก็เป็นสมาชิก” ลินินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่กันต์เคยเห็น เธอคว้าสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะแล้วยัดใส่มือเขา ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเสียงแผ่ว “เปิดดูตอนที่ผมไม่อยู่แล้ว... และจำไว้ว่า ในเกมนี้ ใครก็ตามที่ก้าวเข้ามาหาความจริง มักจะไม่ได้ก้าวออกไปอย่างผู้ชนะ” ในเสี้ยววินาทีนั้น กันต์เห็นเงาสีดำรูปร่างประหลาดปรากฏขึ้นหลังร่างของสารวัตรคิมหันต์ มันไม่ใช่คน แต่มันคือเงามืดที่ขยายตัวออกมาจากพื้นห้อง พุ่งเข้าโอบรัดทุกคนในห้องราวกับจะกลืนกินทุกอย่างให้หายไปในความว่างเปล่า ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราเสมอนะครับ!