รอดตายเพราะแผ่นหลังของเขา

“ก้มลง!” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของสารวัตรคิมหันต์คำรามก้องในโสตประสาทของผม พร้อมกับแรงปะทะที่ไหล่ซึ่งดึงร่างผมให้ถลาไปด้านหลังอย่างแรง ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน เสียงหวีดหวิวของอาคมที่แหวกอากาศผ่านตำแหน่งที่ศีรษะผมอยู่เมื่อครู่ดังเฉียดใกล้จนขนลุกซู่ หากช้ากว่านี้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว กะโหลกของผมคงไม่ได้มีไว้ใช้สวมแว่นตาคู่ใจอีกต่อไปแล้ว *ตึ้ง!* กำแพงอิฐด้านหลังที่ผมเคยยืนอยู่ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษปูนฟุ้งกระจาย บดบังทัศนวิสัยจนมืดมัว ระบบ ‘เนตรตรรกะ’ ในดวงตาของผมกระพริบแจ้งเตือนสีแดงฉานทันที [แจ้งเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับอันตรายสูง (Grade A) – เป้าหมายสังหาร: กันตพัฒน์] ผมหอบหายใจถี่ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน แต่สัมผัสอบอุ่นที่โอบรัดเอวผมไว้นั้นกลับมั่นคงราวกับหินผา กลิ่นจางๆ ของยาสูบผสมกับกลิ่นไอฝนที่ติดตัวสารวัตรคิมหันต์มาตลอด ช่วยดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาเข้าที่เข้าทาง “อย่าเหม่อสิครับกันต์” เสียงของเขากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อย “ในสมรภูมิแบบนี้ การคิดวิเคราะห์น่ะดี แต่ถ้าไม่รู้จักหลบหลีก... ต่อให้สมองคุณจะอัจฉริยะแค่ไหน ก็ตายได้เหมือนกันนะ” ผมเงยหน้ามองเขา แผ่นหลังกว้างของสารวัตรคิมหันต์เปรียบเสมือนโล่กำบังที่ดีที่สุดในเวลานี้ เสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นจากการปะทะ แต่เขากลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน สายตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องไปที่ความมืดเบื้องหน้าด้วยความนิ่งสงบ “ขอโทษครับสารวัตร ผมประมาทไปหน่อย” ผมกล่าวพลางเค้นรอยยิ้มเจื่อนๆ พยายามปรับจูนระบบวิเคราะห์ใหม่ คิมหันต์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด เขาเพียงแค่ผ่อนลมหายใจสั้นๆ ก่อนจะขยับตัวไปด้านหน้ากึ่งหนึ่งเพื่อบล็อกมุมอับให้ผมอย่างแนบเนียน รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเขานั่น... มันเป็นรอยยิ้มที่ผมไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก มันดูเอ็นดูปนตำหนิ ซึ่งสารภาพตามตรงว่ามันทำให้จังหวะหัวใจของผมเต้นผิดปกติมากกว่าตอนที่เกือบจะถูกลอบสังหารเสียอีก “รู้ตัวก็ดีแล้ว” เขาพูดพลางกระชับกระบอกปืนเวทมนตร์ในมือ “จากนี้ไป ให้อยู่ข้างหลังผม ห้ามห่างเกินสองก้าว... เข้าใจไหมครับ?” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นจนผิดหู มันไม่ใช่คำสั่งของเจ้านายที่มีต่อลูกน้อง แต่มันคือคำขอร้องของใครบางคนที่กลัวว่า ‘คนสำคัญ’ จะหายไปจากสายตา ผมพยักหน้าเงียบๆ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านไปทั่วหัวใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาช่วยผม แต่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกถึง ‘ความตั้งใจ’ ที่จะปกป้องอย่างท่วมท้นขนาดนี้ ระบบเนตรตรรกะของผมเริ่มวิเคราะห์เส้นทางการเคลื่อนไหวของศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงา แผนการทำลายล้างเริ่มก่อตัวขึ้นในความคิด อาจารย์ลินินเคยบอกผมว่า ‘ความรักคือตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้’ ผมเริ่มเข้าใจความหมายนั้นแล้วในนาทีนี้เอง “สารวัตรครับ” ผมเรียกเขาเบาๆ “มุมซ้ายมือ เสาต้นที่สาม นับจากจุดที่ปูนพัง... ตรงนั้นมีร่องรอยของการบิดเบือนมิติ ถ้าเรายิงสกัดจุดนั้น ระบบป้องกันตัวของศัตรูจะพังลง” คิมหันต์ไม่ได้ถามเหตุผล เขาเพียงแค่มองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ก่อนจะพยักหน้าตอบรับหนึ่งครั้งอย่างหนักแน่น “ถ้าคุณบอกว่าใช่ มันก็ต้องใช่” เสียงปืนเวทมนตร์กัมปนาทขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่การตั้งรับ แต่มันคือการรุกกลับที่เด็ดขาด กระสุนอักขระพุ่งตรงไปยังเป้าหมายอย่างแม่นยำ แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งโถงทางเดิน ศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ถูกแรงอัดกระแทกจนต้องเผยตัวออกมา อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของผมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ... มันเป็นเสียงที่ทำให้วิญญาณผมแทบหลุดออกจากร่าง [คำเตือนจากระบบ: ภารกิจลับ ‘ผู้พิทักษ์ที่แท้จริง’ ถูกเปิดใช้งาน] [เงื่อนไข: หากท่านรอดชีวิตจากเหตุการณ์นี้ ท่านจะต้องเลือก... ระหว่างการรักษาความสัมพันธ์ของ ‘สหาย’ หรือยอมรับ ‘ความเป็นจริง’ ที่กำลังจะเปิดเผยในอีก 30 วินาทีข้างหน้า] ผมขมวดคิ้วแน่น ความเป็นจริงอะไร? แล้วทำไมจู่ๆ สารวัตรคิมหันต์ถึงหยุดนิ่งไปทันทีเมื่อมองไปที่ปลายทางของโถงทางเดินที่ศัตรูเพิ่งปรากฏตัวออกมา เขาค่อยๆ ลดปืนลง มือที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย นั่นไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นคนที่ผมรู้จักดีเกินไป “คิมหันต์... นั่นมัน...” ผมพึมพำด้วยความตกใจ สารวัตรคิมหันต์หันกลับมามองผม แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความอบอุ่นกลายเป็นความเจ็บปวดที่คาดไม่ถึง เขาเอื้อมมือมาจับไหล่ผมไว้แน่น ราวกับกลัวว่าผมจะหายไป ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสั่นคลอน “กันต์... สิ่งที่ผมปิดบังคุณมาตลอด กำลังจะจบลงตรงหน้าคุณแล้ว” ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าเราไม่ได้เป็นเพียงศัตรู แต่มันคือเงาสะท้อนของตัวผมเอง... ในชุดนักสืบที่ผมคุ้นเคยที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงข้างกันมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ!