กลิ่นอายเวทมนตร์ที่คุ้นเคย

คราบน้ำมันสีรุ้งบนพื้นผิวแอ่งน้ำกระเพื่อมไหวเป็นระลอก ตามแรงสั่นสะเทือนต่ำๆ ที่ส่งผ่านมาจากโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิมของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา กลิ่นอับชื้นของโคลนตมและซากพืชเน่าเปื่อยตีคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมหวานฉุนกึกราวกับน้ำตาลไหม้—กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้ปลายนิ้วของผมกระตุกวูบ "ระวังตัวด้วยนะครับสารวัตร... กลิ่นนี้ไม่ใช่แค่ร่องรอยเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือสารตั้งต้นของ 'ยาพิษสลายจิต' ที่อาจารย์ลินินเคยบันทึกไว้ในตำราสมุนไพรโบราณ" ผมกระซิบเสียงลอดไรฟัน ขณะดึงสายตาออกจากเลนส์แว่นขยายอัจฉริยะที่กำลังกะพริบแสงสีฟ้าจางๆ วิเคราะห์อนุภาคเวทมนตร์ในอากาศ สารวัตรคิมหันต์ไม่ตอบคำถามในทันที ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของผมอย่างเงียบเชเชียบ มือใหญ่เอื้อมมาจัดปกเสื้อให้เข้าที่ด้วยความใส่ใจที่มักจะแสดงออกในยามคับขันเสมอ นัยน์ตาสีเข้มคมกริบกวาดมองไปรอบความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องโหว่ของหลังคาเหล็ก "ฉันไม่ได้พาคุณมาเสี่ยงอันตรายเพื่อให้คุณเป็นฝ่ายคอยเตือนฉันหรอกนะ กันต์" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความอ่อนโยนที่มักมีให้ผมคนเดียวเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนที่มือข้างเดิมจะเปลี่ยนมาแตะที่ข้อศอกของผมราวกับจะส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจ "แต่ถ้ามันอันตรายเกินไป... ถอยไปอยู่ข้างหลังฉันซะ" หัวใจของผมกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจนิยาม ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะได้หาคำพูดใดมาตอบโต้ ระบบนำทางอัจฉริยะภายในจิตใต้สำนึกก็แผดเสียงเตือนแหลมสูงจนแก้วหูแทบสะเทือน หน้าจอสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมกับตัวอักษรเรืองแสงกระพริบถี่ระรัว [แจ้งเตือนระบบ SSS: ตรวจพบคลื่นพลังงานเวทมนตร์ระดับหายนะภายในรัศมี 50 เมตร!] [คำเตือน: เป้าหมายมิใช่ผู้ใช้เวทย์ทั่วไป แต่เป็น "วัตถุโบราณต้องคำสาป" ที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล!] [คำแนะนำด่วน: ถอยร่นออกจากพื้นที่ทันที หรืออัตราการรอดชีวิตจะลดลงเหลือ 0.00%!] เสียงระบบตัดขาดลงพร้อมกับความมืดมิดภายในโกดังที่ดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเสาปูนเปลือยเบื้องหน้า ร่างนั้นสวมผ้าคลุมสีดำสนิท ใบหน้าซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดลึก แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจคือไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของมัน—ไอความร้อนสีม่วงเข้มที่บิดเบี้ยวอากาศรอบตัวจนสั่นไหว "ไม่นึกเลยว่า... นักสืบหนุ่มผู้มีเนตรตรรกะจะตามกลิ่นมาไวขนาดนี้" เสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้น พร้อมกับที่มือเรียวซีดข้างนั้นยกขึ้นดีดนิ้วเบาๆ เปรี้ยะ! เปลวเพลิงสีม่วงพวยพุ่งขึ้นปิดตายทางออกทุกด้านในชั่วพริบตา ขังพวกเราไว้ในกรงขังแห่งไฟบรรพ์กัลป์ สารวัตรคิมหันต์ดึงตัวผมเข้าไปหลบด้านหลังด้วยปฏิกิริยาอันรวดเร็ว พร้อมกับชักกระบี่อาคมออกจากฝัก แสงสีเงินวาววับสะท้อนเปลวไฟระยิบระยับ "กันต์... ประเมินจุดอ่อนของมันให้ทีสิ" สารวัตรเอ่ยเสียงเรียบ แต่กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียดพร้อมปะทะ ผมดันแว่นตาขึ้น ปล่อยให้เนตรตรรกะวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า... ข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าจอระบบกลับทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก ตัวเลขวิเคราะห์หมุนวนด้วยความเร็วสูงก่อนจะหยุดนิ่งที่ข้อความอันน่าตกตะลึง [ชื่อเป้าหมาย: ??? (เงาอดีตจากหอคอยต้องห้าม)] [ระดับอันตราย: SSS (เกินขีดจำกัดการประเมิน)] [หมายเหตุพิเศษ: บุคคลปริศนารายนี้... มีร่องรอยพลังเวทมนตร์สายเดียวกับ "อาจารย์ลินิน" ทุกประการ!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงข้างกันมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ!