ความเชื่อใจในยามวิกฤต

"หลักฐานชิ้นนี้จะบอกว่าผมทรยศหน่วยสืบสวนงั้นหรือครับ สารวัตร?" น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าภายในใจกลับสั่นไหวราวกับถูกคลื่นพายุซัดกระหน่ำ แสงสีฟ้าจากหน้าต่างระบบวิเคราะห์อัจฉริยะฉายฉาบลงบนใบหน้าของผมอย่างเย็นชา ข้อมูลจำลองสถานการณ์บ่งชี้ชัดเจนว่า ‘เนตรตรรกะ’ ของผมกำลังทำงานผิดพลาด หรือไม่ก็... มีใครบางคนวางยาพิษในระบบฐานข้อมูลส่วนตัวของผมอย่างแนบเนียน ในห้องเก็บหลักฐานที่เงียบสงัด กลิ่นไอของกระดาษเก่าและฝุ่นคละคลุ้งไปกับบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ตรงหน้าผมคือแฟ้มคดีลับที่ถูกขโมยมาจากห้องทำงานของสารวัตรคิมหันต์ ซึ่งตอนนี้มันวางอยู่บนโต๊ะทำงานของผมอย่างประหลาด คิมหันต์ยืนพิงกรอบประตู ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบที่ดูเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ผมราวกับจะอ่านทะลุไปถึงวิญญาณ ไม่มีความโกรธเกรี้ยว ไม่มีการตะคอก มีเพียงความนิ่งงันที่น่าสะพรึงกลัวกว่าสิ่งใด "ผมไม่ได้มองหาหลักฐานว่านายทรยศหรอกนะ กันต์" คิมหันต์ก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นดังสะท้อนก้อง "ผมมองหาสิ่งที่ทำให้คนอย่างนายต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่จนมุมแบบนี้ต่างหาก" เขายื่นมือมาแตะไหล่ผมเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นอบอุ่น ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ระบบวิเคราะห์ในหัวผมรัวสัญญาณเตือนสีแดงฉาน: *[ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจสูงผิดปกติ / ความเสี่ยงในการถูกหักหลัง: 0.01%]* ผมชะงักไปเล็กน้อย "คุณอาจจะกำลังมองผิดคน สารวัตร ผมอาจจะเป็นคนขโมยมันมาจริงๆ ก็ได้ ใครจะไปรู้... ระบบของผมอาจจะถูกแฮ็ก หรือผมอาจจะถูกบงการโดยอาจารย์ลินินโดยไม่รู้ตัว" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาขยับเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบผสมกลิ่นฝนที่ติดตัวเขามาเสมอ "อาจารย์ลินินงั้นหรือ? นายกำลังใช้อาจารย์เป็นข้ออ้างเพื่อผลักไสผมออกไปหรือเปล่า? ฟังนะกันต์... นายอาจจะเชื่อใจเนตรตรรกะของนาย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่นายควรยึดเหนี่ยวในยามที่โลกกำลังจะพังทลาย" เขายกมือขึ้นประคองใบหน้าผมบังคับให้สบตา "ไม่ว่านายจะกลายเป็นฆาตกรที่ระบบของนายฟ้องร้อง หรือจะกลายเป็นเหยื่อที่ถูกโลกใบนี้หักหลัง ผมบอกนายตรงนี้เลยนะ... ผมจะยืนเคียงข้างนายเสมอ แม้กระทั่งตอนที่นายเลือกจะหันหลังให้ความถูกต้องก็ตาม" คำพูดนั้นหนักแน่นราวกับคำสาบาน ผมรู้สึกได้ว่าก้อนเนื้อในอกมันกระตุกวูบ ความคลั่งรักที่เขามีต่อผมมันไม่ได้แฝงไปด้วยความรุนแรง แต่เป็นความมั่นคงที่น่าหวาดกลัว... เขากำลังยอมแลกทุกอย่างเพื่อผม "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้?" ผมถามเสียงแผ่ว "ผมเป็นแค่ตัวหมากในกระดานของอาจารย์ลินิน คุณมีหน้าที่รักษาความยุติธรรม ไม่ใช่มาปกป้องคนที่มีประวัติล่อแหลมอย่างผม" "ความยุติธรรมน่ะหรือ?" คิมหันต์ยิ้มมุมปาก มือหนาเลื่อนลงมาสอดประสานกับนิ้วมือของผม "ถ้าความยุติธรรมมันหมายถึงการที่ผมต้องเห็นนายถูกทำลายโดยระบบเฮงซวยนี่ล่ะก็ ผมยอมทิ้งมันไปตั้งแต่เห็นหน้านายครั้งแรกแล้ว" ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าที่เคยนิ่งสงบก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง ข้อความอักษรสีแดงเข้มปรากฏขึ้นกลางอากาศ บดบังวิสัยทัศน์ของผมจนพร่าเลือน: *[ระบบแจ้งเตือนภารกิจลับระดับ SSS: ความจริงที่ถูกฝัง / ปลดล็อกเงื่อนไขความเชื่อใจขั้นสูงสุด!]* *[คำเตือน: บอสลับ 'ผู้เฝ้ามองจากเบื้องหลัง' กำลังทำการแทรกแซงมิติของท่าน ณ บัดนี้!]* เสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงามืดขนาดมหึมาที่พุ่งผ่านเข้ามาเหมือนอุกกาบาต กันต์รีบดึงตัวคิมหันต์หลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ แรงลมปะทะเข้ากับกำแพงจนฝุ่นตลบอบอวล เมื่อฝุ่นจางลง เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาในชุดคลุมสีดำสนิทของสคูลมหาเวทก็ปรากฏตัวขึ้น ท่ามกลางความว่างเปล่าที่ค่อยๆ แตกสลายราวกับเศษกระจก อาจารย์ลินินก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ในมือของเธอมีลูกแก้วพลังงานที่ดูดกลืนแสงสว่างรอบข้างไปจนหมดสิ้น "พวกเธอสองคน... ดูจะรักใคร่กลมเกลียวกันดีนะ" อาจารย์ลินินเอ่ยขึ้น เสียงของเธอก้องสะท้อนราวกับมาจากที่ไกลแสนไกล "แต่คงลืมไปแล้วสินะว่า ในบทละครฉากนี้... คนที่จะต้องจากไปก่อน ไม่ใช่ผู้ทรยศ แต่เป็นคนที่จะต้องปกป้องเขา" คิมหันต์ชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว สายตาจ้องเขม็งไปที่อาจารย์ลินิน "ถอยไปเสีย ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้" "ถอยงั้นหรือ?" ลินินหัวเราะร่า ก่อนจะชี้ปลายนิ้วมาที่คิมหันต์ "ดูสิ สารวัตร... ดูสิ่งที่นายกำลังกอดไว้ให้ดีๆ ว่าเขายังเป็นคนที่นายรู้จักอยู่หรือเปล่า?" ผมก้มลงมองมือตัวเองที่กำลังสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเนตรตรรกะของผมกำลังแสดงภาพนิมิตที่น่าสยดสยอง: ร่างของคิมหันต์ที่กำลังค่อยๆ เลือนหายไปในเงามืด โดยมีร่างเงาของผมอีกคนหนึ่งยืนถือดาบที่อาบไปด้วยเลือดสีทองของเขาเอง! ระบบแจ้งเตือนดังรัวในหัวจนแทบระเบิด: *[ตรวจพบการหักล้างของโชคชะตา / ท่านกำลังจะทำในสิ่งที่ท่านไม่มีวันให้อภัยตัวเอง!]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราเสมอนะครับ!