ตามล่าหาพยานปากเอก

"ถ้าคุณยังก้าวเท้าซ้ายอีกเพียงครึ่งนิ้ว ความผิดพลาดในครั้งนี้อาจเป็นก้าวสุดท้ายของชีวิตเราทั้งคู่เลยนะครับ สารวัตร" ผมกระซิบเสียงต่ำพลางคว้าข้อมือของคิมหันต์ไว้แน่น ร่างกายของเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากพื้นดินเบื้องหน้า มันไม่ใช่ดินธรรมดา แต่มันคือเขตแดนลวงตาที่ถักทอขึ้นจากอนุภาคเวทมนตร์ดิบที่พร้อมจะกัดกินทุกอย่างที่ข้ามผ่าน สารวัตรคิมหันต์ชะงักกึก สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีเข้มหันมามองผม แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวปรากฏอยู่เลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายเขายังเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับการได้เห็นผมเคร่งเครียดเช่นนี้ "ผมเชื่อในดวงตาของคุณเสมอ กันต์" คิมหันต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความนัยบางอย่าง "แต่น่าเสียดายนะ ที่เราเสียเวลามานานเกินไป พยานปากเอกคนนั้นคงหนีห่างไปไกลแล้ว" ผมกวาดสายตามองผ่าน 'เนตรตรรกะ' ของระบบ อินเทอร์เฟซสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นในม่านตา ข้อมูลตัวเลขและค่าสถานะของป่าลี้ลับแห่งนี้กำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง [แจ้งเตือน: ตรวจพบร่องรอยการบิดเบือนของมิติระดับ 4.2] [สถานะ: ความเสถียรของเส้นทาง 15%] [คำแนะนำจากระบบ: หากไม่รีบเคลื่อนที่ในอีก 30 วินาที ช่องทางนี้จะปิดตายถาวร] "ไม่หนีไปไหนหรอกครับ เพราะเขากำลังรอเราอยู่" ผมแค่นยิ้มก่อนจะก้าวเท้าไปในจุดที่เป็นช่องว่างของมิติอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวในป่าลี้ลับนี้ไม่ใช่เรื่องของโชคชะตา แต่มันคือสมการทางคณิตศาสตร์ที่ต้องคำนวณให้ถูกต้องถึงทศนิยมตำแหน่งสุดท้าย เราหลุดเข้ามาในมิติย่อยที่ดูเหมือนสวนพฤกษศาสตร์ร้างที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีเงินยวง อาจารย์ลินินเคยเตือนผมไว้ก่อนเดินทางว่า *'ในที่ที่ความจริงถูกบิดเบือน คนที่พูดความจริงคือคนที่จะตายเร็วที่สุด'* และนั่นคือเหตุผลที่ผมต้องระวังตัวเป็นสองเท่า "กันต์ ดูนั่น" สารวัตรคิมหันต์ชี้ไปยังซากปรักหักพังของศาลาริมน้ำที่ตั้งอยู่กลางบึงสีคราม ชายในชุดคลุมสีเข้มที่ดูคุ้นตา กำลังนั่งก้มหน้าอยู่บนม้านั่งหิน เขามือสั่นเทาขณะถือสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ นั่นคือพยานคนสำคัญที่เราตามหามาตลอดสามสัปดาห์ เขาคือคนที่ถือครองกุญแจไขปมปริศนาว่าใครคือคนบงการเหตุการณ์ระเบิดในมหาเวทคราวก่อน ผมก้าวเข้าไปช้าๆ พยายามสื่อสารด้วยภาษากายที่เป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณไม่ต้องกลัวนะครับ เรามาที่นี่เพื่อปกป้องคุณ ไม่ใช่เพื่อล่าสังหาร" ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำและไร้ซึ่งประกายของชีวิต เขาไม่ได้มองมาที่ผม แต่กลับจ้องมองผ่านไหล่ผมไปราวกับกำลังคุยกับความว่างเปล่า "พวกเขา... ไม่ได้อยู่ในมิตินี้หรอกนะ" เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "พวกเขากำลังดูเราอยู่... ผ่านทางเลนส์แว่นของนายไงล่ะ กันตพัฒน์" หัวใจผมกระตุกวูบ ระบบแจ้งเตือนในหัวพุ่งสูงขึ้นเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก] [สถานะความปลอดภัย: ต่ำ] [บอสลับ: 'ผู้เฝ้ามองมิติ' ได้ทำการเชื่อมต่อสัญญาณ] "หมายความว่ายังไงที่ว่าดูเราผ่านแว่นผม?" ผมเค้นเสียงถาม มือขวากระชับปืนพกพลังเวทเตรียมพร้อม สารวัตรคิมหันต์ก้าวมาขนาบข้างผมทันที พลังเวทสีน้ำเงินเข้มรอบตัวเขาระเบิดออกจนเศษใบไม้รอบข้างลอยคว้าง "ก็หมายความว่า..." พยานคนนั้นหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่แหบแห้งชวนขนลุก "...ภารกิจตามหาพยานน่ะ มันเป็นแค่บทนำเพื่อหลอกล่อให้ตัวเอกอย่างนายเข้ามาในกรงขังแห่งนี้ต่างหากล่ะ!" ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือป่าลี้ลับก็แยกออกเป็นสองเสี่ยง เสียงไซเรนดังสนั่นหวั่นไหวในหัวของผม มันไม่ใช่เสียงของระบบปกติ แต่มันคือเสียงจากระบบแม่ข่ายที่ควบคุมโลกใบนี้ [สถานะภารกิจ: ล้มเหลว?] [เป้าหมายใหม่: รอดชีวิตจาก 'ผู้เฝ้ามองมิติ'] [การประเมินค่าพลัง: ระดับ SSS] ผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนบ่าจนแทบเข่าทรุด สารวัตรคิมหันต์คว้าคอเสื้อผมแล้วเหวี่ยงไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่เงาดำขนาดมหึมาพุ่งทะลุมาจากรอยแยกของมิติ มันคือกรงเล็บสีดำสนิทที่แหลมคมราวกับใบมีดโกน "กันต์! ก้มลง!" สารวัตรตะโกนก้อง ผมหมุนตัวหลบได้ทันเฉียดฉิว แต่ทว่าสิ่งที่เห็นหลังจากเงยหน้าขึ้นกลับทำให้ผมต้องหยุดหายใจ... พยานคนเดิมหายไปแล้ว เหลือเพียงสมุดบันทึกที่ลอยอยู่กลางอากาศ พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยเลือดสดๆ บนหน้ากระดาษที่เปิดค้างไว้ว่า: *'ยินดีต้อนรับสู่ตอนจบของเกม... ที่ซึ่งนายไม่ใช่คนเดียวที่มีแว่นขยาย'* เงาดำที่เบื้องหน้าหยุดนิ่ง มันไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่มันคือชายคนหนึ่งที่สวมแว่นตาขอบทองแบบเดียวกับผมเป๊ะ และรอยยิ้มของเขาก็ช่างดูเหมือนผมอย่างกับแกะ... ชายคนนั้นยกนิ้วขึ้นแตะที่ขอบแว่นของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี "นักสืบตัวจริงน่ะ... มีได้แค่คนเดียวในจักรวาลนี้นะครับ กันต์" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราเสมอนะครับ!