แผนซ้อนแผนของคนร้าย

“หลักฐานชิ้นนี้... สารวัตรไม่ได้เป็นคนเก็บมาเองใช่ไหมครับ?” น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าในใจกลับเต้นรัวราวกับกลองรบ ผมจ้องมองวัตถุพลาสติกใสที่บรรจุเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเส้นหนึ่งอยู่ภายใน มันเป็นหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ถูกค้นพบในห้องลับของคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง สารวัตรคิมหันต์ยืนพิงผนังห้องทำงานของเขา แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนเหนือศีรษะตกกระทบใบหน้าคมสันจนเกิดเงาลึกที่ดูยากจะคาดเดาอารมณ์ เขายืดตัวตรง เดินเข้ามาใกล้ผมช้าๆ กลิ่นอายของโคโลญจน์จางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟดำที่คุ้นเคยทำเอาผมต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “กันต์... การตั้งคำถามคือหน้าที่ของนักสืบ แต่การตั้งคำถามกับ 'ความเชื่อใจ' คือจุดเริ่มต้นของการแตกสลายนะ” สารวัตรคิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาขยับแว่นสายตาของผมเบาๆ เป็นการแสดงออกที่กึ่งกวนกึ่งแสดงความห่วงใยตามแบบฉบับของเขา “คนในหน่วยพิสูจน์หลักฐานส่งมาให้ตอนเที่ยงคืน ผลตรวจ DNA ยืนยันชัดเจนว่าเป็นของคนใกล้ตัวเธอ... คนที่เธอเพิ่งคุยด้วยเมื่อเช้า” *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบเนตรตรรกะดังขึ้นในโสตประสาทของผมพร้อมข้อความตัวอักษรสีแดงฉาน [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของค่าระดับความเชื่อใจ (Trust Value) – เป้าหมาย: อาจารย์ลินิน] [สถานะ: หลักฐานบ่งชี้ความเป็นไปได้ของความขัดแย้งเชิงผลประโยชน์ในระดับ 92%] ผมกัดริมฝีปากแน่น ภาพใบหน้าใจดีและรอยยิ้มที่อบอุ่นของอาจารย์ลินินย้อนกลับมาในห้วงความคิด ท่านเป็นคนสอนผมใช้พลังเนตรตรรกะ เป็นคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในวันที่ผมไม่มีใคร แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่เส้นผมเส้นนี้จะอยู่ในที่เกิดเหตุ? “ผมไม่เชื่อ” ผมตอบสั้นๆ “อาจารย์ลินินไม่มีแรงจูงใจที่จะทำเรื่องแบบนี้ ท่านเป็นผู้กุมความลับของสคูลมหาเวท ท่านจะทำลายชื่อเสียงของตัวเองไปเพื่ออะไรกันครับ?” สารวัตรคิมหันต์ถอนหายใจยาว เขาวางแฟ้มคดีลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *ปึก* ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร สายตาคมกริบคู่นั้นเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจผม “เหตุผลน่ะเหรอ? บางครั้งคนเราก็ทำเรื่องโง่เขลาเพื่อสิ่งที่เรียกว่า 'ความรักที่บิดเบี้ยว' หรือไม่ก็เพื่อปกป้องความลับบางอย่างที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอกับฉันจะเข้าใจได้” เขาลดเสียงลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ “กันต์ เธอเก่งเรื่องการวิเคราะห์ตรรกะ แต่มักจะแพ้ทางให้กับความรู้สึกส่วนตัว... ลืมสิ่งที่เธอกับอาจารย์มีต่อกันไปก่อน แล้วลองมองที่หลักฐานนี้ด้วยตาของนักสืบจริงๆ สิ” ผมมองไปที่หน้าต่างกระจกใสของห้องทำงาน เห็นเงาสะท้อนของตัวเองที่ดูเหนื่อยล้า ระบบเนตรตรรกะเริ่มทำงานด้วยความเร็วสูง มันจำลองภาพสถานการณ์ในห้องลับนั้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มีตัวแปรใหม่ปรากฏขึ้น... เงาร่างของหญิงสาวที่ดูคุ้นตา รูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวสลวยที่มักจะถูกมัดเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย หัวใจผมกระตุกวูบ “นั่นคือการตัดต่อภาพจากระบบหรือเปล่าครับ?” ผมพึมพำ “ไม่ใช่” สารวัตรตอบ “นั่นคือภาพจากกล้องวงจรปิดตัวสุดท้ายที่ถูกลบทิ้งไป แต่ระบบของฉันกู้คืนมาได้ทัน” มือของผมสั่นเล็กน้อยเมื่อหยิบแฟ้มคดีขึ้นมาเปิดดูรายละเอียดเบื้องลึก อาจารย์ลินินไม่ได้ไปที่นั่นเพียงลำพัง ในบันทึกการเข้าออกของสคูลมหาเวทระบุว่า ในเวลาเดียวกับที่เกิดเหตุ ท่านได้ขออนุญาตเข้าใช้ห้องเก็บสมุนไพรเวทมนตร์ระดับสูง ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามที่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กุญแจผ่านทางได้ และหนึ่งในนั้น... คือผม “อาจารย์ไม่ได้แค่แอบไป ท่านจงใจทิ้งร่องรอยไว้เพื่อให้เราตามไป” สารวัตรวิเคราะห์ต่อ “แผนซ้อนแผนที่เธอว่า มันเริ่มตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวเท้าเข้าสู่โลกของคดีนี้แล้ว กันต์” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศจะหนาแน่นขึ้น ผมตัดสินใจเรียกใช้สกิล ‘วิเคราะห์เจตนา (Intent Analysis)’ ระดับสูงที่เพิ่งอัปเกรดมา ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในสมองดั่งกระแสน้ำเชี่ยว ทันใดนั้น ภาพจำลองที่ผมเห็นก็เปลี่ยนไป ไม่ใช่ภาพของอาจารย์ที่กำลังทำร้ายใคร แต่เป็นภาพของอาจารย์ที่กำลัง ‘ปกป้อง’ ใครบางคนอยู่ภายในห้องลับนั้น ใครคนหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด... ใครคนหนึ่งที่สวมแหวนตราประจำตระกูลแบบเดียวกับที่ผมมี “สารวัตรครับ...” ผมเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาด้วยความสับสนที่ปนเปไปกับความหวาดกลัว “ผมว่าเรากำลังตกหลุมพรางที่ใหญ่กว่านั้น” ก่อนที่ผมจะได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม ประตูห้องทำงานของสารวัตรก็ถูกเคาะรัวๆ เป็นจังหวะที่ฟังดูผิดปกติ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของลูกน้องสารวัตรดังขึ้นหน้าห้อง “ท่านสารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนพบศพในห้องพักส่วนตัวของอาจารย์ลินิน!” ผมและสารวัตรหันไปมองหน้ากันโดยไม่ต้องนัดหมาย ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง หัวใจผมเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ในขณะที่ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ระบบแจ้งเตือน: ภารกิจระดับ SSS ‘ผู้ทรยศในเงามืด’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [เงื่อนไข: ค้นหาความจริงเบื้องหลังศพในห้องอาจารย์ภายใน 60 นาที มิฉะนั้นตัวตนของนักสืบจะถูกเปิดเผยต่อมหาเวทสภา] [คำเตือน: ผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด กำลังจับจ้องมาที่การตัดสินใจของท่านในขณะนี้] เสียงฝีเท้าหน้าห้องเงียบกริบลงไปเฉียบพลัน ก่อนที่ลูกบิดประตูจะค่อยๆ หมุนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่ผมไม่มีวันลืม... คนที่ก้าวเข้ามานั้นไม่ใช่เจ้าหน้าที่ แต่เป็นอาจารย์ลินินที่ในมือถือคัมภีร์เวทมนตร์เล่มสีดำสนิท ซึ่งเปื้อนไปด้วยคราบของเหลวสีแดงฉาน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราเสมอนะครับ!