การพบกันครั้งแรกกับสารวัตรหนุ่ม

กลิ่นดินปืนและไอความร้อนแผดเผาจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นคลื่น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นอยู่ในโสตประสาทของผมทันทีที่ตัวเลขสีแดงฉานบนหน้าจอโฮโลแกรมดีดตัวลดลงอย่างบ้าคลั่ง *[คำเตือน: ระเบิดเวทมนตร์แรงสูงกำลังจะทำงานในอีก 3 วินาที!]* สองขาของผมสัญชาตญาณสั่งให้พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไร้ความลังเล ร่างกายกระโจนเข้าหาซอกมุมอับของผนังห้องเก็บหลักฐานก่อนที่แรงระเบิดมหาศาลจะปลดปล่อยคลื่นกระแทกสีครามซัดถล่มทุกสิ่งจนแหลقةเป็นจุล เสียงกระจกแตกละเอียดและเศษปูนที่ร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝนเคล้าคลอไปกับเสียงแจ้งเตือนของระบบเลเวลอัปที่ดังระรัวในหัว *[ระบบวิเคราะห์อัจฉริยะทำงาน: ตรวจพบร่องรอยเวทมนตร์ธาตุไฟผสมผสานกับอักขระโบราณระดับกลาง ได้รับแต้มประสบการณ์ +500 แต้ม]* ผมใช้มือปัดเศษฝุ่นที่เกาะตามไหล่เสื้อออกอย่างใจเย็น แม้หัวใจจะยังเต้นโครมครามด้วยความตื่นตัว แต่เนตรตรรกะภายใต้กรอบแว่นสายตากลับกำลังประมวลผลทิศทาง แรงเหวี่ยง และจุดศูนย์กลางของการระเบิดอย่างแม่นยำ ทุกรายละเอียดถูกร้อยเรียงเข้าหากันราวกับชิ้นส่วนจิ๊กซอว์... นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางอุบัติเหตุ แต่มีใครบางคนจงใจ "จัดฉาก" เพื่อทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องของสคูลมหาเวทแห่งนี้ "คุณนักสืบ... ดูท่าทางคุณจะไม่ค่อยรักชีวิตเท่าไหร่นะครับ ถึงได้ชอบเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับรัศมีทำลายล้างแบบนั้นเสมอ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังกลุ่มควันสีเทาจางๆ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความระอาเจือความห่วงใยที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าเดินออกมาอย่างมั่นคง แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลับขาวสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายสันจرةชัดเจน สารวัตรคิมหันต์ในชุดเครื่องแบบเต็มยศ ปราศจากรอยย่นแม้แต่น้อย แม้ในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ เขากลับดูราวกับนายแบบที่ก้าวเดินออกมาจากนิตยสารแฟชั่น มากกว่าจะเป็นนายตำรวจผู้ตรวจสวนคดีที่เพิ่งรอดตายจากแรงระเบิด ผมหันไปสบตากับเขา แววตาคมกริบของสารวัตรหนุ่มคู่นั้นกำลังจ้องมองสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับต้องการตรวจสอบว่ามีชิ้นส่วนไหนหลุดหายไปบ้าง "ถ้าผมไม่เสี่ยงเข้ามาเก็บ 'เนตรมิติ' ชิ้นนี้ หลักฐานชิ้นเดียวที่จะเชื่อมโยงไปถึงผู้บงการเบื้องหลังคงสลายกลายเป็นจุลไปแล้วครับสารวัตร" ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมกับชูขวดแก้วผนึกเวทมนตร์ขนาดเล็กในมือให้เขาเห็น ภายในนั้นมีละอองแสงสีม่วงเข้มกำลังดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง สารวัตรคิมหันต์ถอนหายใจยาวนาน มือหนาเอื้อมมาจับไหล่ของผมเบาๆ แรงกดจากปลายนิ้วนั้นหนักแน่นพอที่จะเตือนสติ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างประหลาด จนผมต้องแอบขยับกรอบแว่นเพื่อซ่อนความประหม่าเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในใจอย่างไม่มีเหตุผล "หลักฐานสำคัญแค่ไหนก็ไม่มีค่าเท่ากับความปลอดภัยของคุณหรอกนะครับ... กันตพัฒน์" สารวัตรหนุ่มจงใจเน้นเสียงเรียกชื่อเต็มของผม รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีนั้นทำให้อุณหภูมิรอบตัวราวกับสูงขึ้นอีกหลายองศา "คุณกำลังทำให้ผมต้องทำงานหนักขึ้นในการปกป้องคุณนะรู้ตัวไหม" ผมกะพริบตาปริบๆ สมองส่วนตรรกะพยายามวิเคราะห์คำพูดนั้นในเชิงคดีความ แต่ระบบวิเคราะห์อัจฉริยะกลับขึ้นแจ้งเตือนข้อความสีชมพูแปลกประหลาดที่มุมขวาของจอโฮโลแกรมว่า *[คำเตือน: ตรวจพบคลื่นความถี่หัวใจเต้นผิดปกติเนื่องจากความใกล้ชิดของตัวละครระดับสูง!]* ผมรีบปัดหน้าต่างนั้นทิ้งอย่างรวดเร็วด้วยความงุนงง "เรากำลังพูดถึงคดีฆาตกรรมอยู่นะครับสารวัตร" ผมเฉไฉเบี่ยงเบนประเด็น พร้อมกับยื่นขวดแก้วในมือให้เขา "นี่คือร่องรอยของเวทมนตร์ต้องห้าม 'อัคคีทมิฬ' ซึ่งถูกใช้โดยผู้มีอำนาจระดับสูงภายในสคูลแห่งนี้ อาจารย์ลินินเคยเตือนผมไว้ว่า มีหนอนสอดแนมแฝงตัวอยู่ในกลุ่มผู้บริหารระดับสูง และหลักฐานชิ้นนี้คือคำตอบ" สารวัตรคิมหันต์รับขวดแก้วนั้นมาพิจารณาอย่างละเอียด แววตาที่เคยมีความขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังและเฉียบคมในทันที บรรยากาศรอบตัวของนายตำรวจหนุ่มแผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างชัดเจน สมกับที่เป็นผู้ตรวจสวนคดีมือหนึ่งที่ปิดคดีมาแล้วนับไม่ถ้วน "อัคคีทมิฬ... เวทมนตร์บทนี้ถูกสั่งห้ามใช้มานานกว่าสิบปีแล้วหลังจากเหตุการณ์กวาดล้างครั้งใหญ่" สารวัตรคิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตาผมอีกครั้ง "ถ้าคนร้ายเป็นใครสักคนที่อยู่ในสภาบริหารจริง การสืบสวนต่อจากนี้จะไม่ได้อันตรายแค่ระดับธรรมดาอีกต่อไปแล้วนะครับกันต์ คุณอาจจะต้องเอาชีวิตเข้าแลกจริงๆ" "ผมไม่เคยกลัวความจริงหรอครับ" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เพราะความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเสมอ และผมก็มีหน้าที่ไขมัน... ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม" สารวัตรหนุ่มจ้องมองผมอยู่นาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักความตั้งใจในแววตาของผม ก่อนที่เขาจะระบายยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนทำให้ผมเผลอชะงักไปชั่วขณะ "ถ้าอย่างนั้น... ในฐานะสารวัตรผู้รับผิดชอบคดีนี้ ผมขอแต่งตั้งให้คุณเป็น 'ที่ปรึกษาพิเศษ' อย่างเป็นทางการตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" เขาพูดพลางขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์หอมที่คุ้นเคยจากตัวเขา "และไม่ว่าคุณจะไปไหน ผมจะคอยคุ้มกันให้อย่างใกล้ชิด... ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดครับ" ในจังหวะที่ผมกำลังจะอ้าปากแย้งถึงความเหมาะสมนั้นเอง เสียงฝีเท้ารัวเร็วและหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่ปลายทางเดิน พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตกใจของเจ้าหน้าที่หน่วยพิสูจน์หลักฐานที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" นายตำรวจนายหนึ่งวิ่งเข้ามาหยุดยืนหอบหายักอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเจอผี "เราเพิ่งได้รับรายงานด่วนจากหอพักอาจารย์... อาจารย์ลินิน... ถูกพบว่าหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และที่ห้องทำงานของท่าน มีรอยเลือดสลักเป็นสัญลักษณ์ปริศนาทิ้งเอาไว้ครับ!" ร่างของผมแข็งทื่อไปในทันที ข้อมูลทั้งหมดในหัวตีรวนกันยุ่งเหยิง อาจารย์ลินินผู้กุมความลับทั้งหมดกำลังตกอยู่ในอันตราย! สารวัตรคิมหันต์หันขวับมามองผมทันที สายตากล้าแกร่งคู่นั้นฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาคว้าจับข้อมือของผมไว้แน่นเพื่อดึงสติ "กันต์ ตั้งสติไว้! เราต้องรีบไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!" แต่ก่อนที่เราจะได้ก้าวเท้าออกจากซากปรักหักพัง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าผมก็ดีดตัวเด้งขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ตัวอักษรสีแดงฉานขนาดใหญ่สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงกริ่งเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสคูลมหาเวท... *[แจ้งเตือนภารกิจลับระดับ SSS: ช่วยเหลืออาจารย์ลินินก่อนที่พิธีกรรม 'ผนึกวิญญาณ' จะเสร็จสิ้นในอีก 10 นาทีข้างหน้า]* *[เงื่อนไขพิเศษ: หากล้มเหลว วิญญาณของสหายร่วมทางจะสูญสลายตลอดกาล และ... ผู้บงการที่แท้จริงกำลังยืนอยู่ห่างจากคุณไม่ถึง 10 เมตรในขณะนี้]* ผมชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกレイลงทันทีเมื่อตรรกะในหัวประมวลผลคำเตือนบรรทัดสุดท้ายเสร็จสิ้น... ถ้าผู้บงการอยู่ห่างไม่ถึงสิบเมตรในตอนนี้ และในห้องนี้มีเพียงแค่ผมกับสารวัตรคิมหันต์เท่านั้น... แล้วใครกันล่ะ คือหนอนสอดแนมที่แท้จริง? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงข้างกันมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ!