ห้องเรียนลับของอาจารย์ลินิน

"กลิ่นหอมจางๆ ของรากโสมมังกรเพลิง... ผสมกับละอองเกสรดอกไม้จันทน์ดำแบบนี้ เกรงว่าวัตถุดิบที่คุณกันต์กำลังตามหา คงไม่ใช่แค่ยารักษาอาการบาดเจ็บธรรมดาแล้วกระมังครับ" เสียงนุ่มทุกลึกแต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ ดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของห้องใต้ดินชั้นสาม อาคารวิจัยโอสถโบราณ กันต์ (กันตพัฒน์) ชะงักมือที่กำลังคีบเศษสมุนไพรสีชาดขึ้นส่องกับแสงตะเกียงเวทมนตร์ เนตรตรรกะในดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสฉายแสงสีฟ้าจางๆ วิเคราะห์โครงสร้างโมเลกุลของตัวยาในมืออย่างรวดเร็ว หน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งใสดีดเด้งขึ้นกลางอากาศทันทีโดยไม่ต้องออกคำสั่ง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสารระเหย "พิษนิทราพันปี" ในตัวอย่างวัตถุดิบ] [ระดับความยากในการสกัด: A+] [คำแนะนำจากระบบ: หากไม่มี "ตัวประสานธาตุหยิน" การสกัดจะล้มเหลว 100% และอาจทำให้ผู้ปรุงสูญเสียประสาทสัมผัสทางกลิ่นไปตลอดกาล] ชายหนุ่มขยับกรอบแว่นเล็กน้อยด้วยความคุ้นเคย เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของห้องผู้ลึกลับ อาจารย์ลินิน ร่างระหงในชุดคลุมยาวสีครามเข้มปักลายกลุ่มดาวโบราณกำลังยืนพิงชั้นวางตำราหนังแท้หนาเตอะ ดวงตาคมกราบใต้แพขนตางอนยาวคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนเรียวปากสวยไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเคืองที่เขาแอบย่องเข้ามาในเขตหวงห้ามยามวิกาล กลับเต็มไปด้วยความรู้ทันและประกายความเอ็นดูระคนทึ่ง "ผมคงต้องขออภัยที่เสียมารยาทบุกรุกเข้ามาในยามวิกาลแบบนี้ครับ อาจารย์ลินิน" กันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลตามวิสัยของสุภาพบุรุษ พร้อมโค้งศีรษะลงเล็กน้อยอย่างให้เกียรติ "แต่คดีการหายตัวไปของนักเรียนปีสองเมื่อสัปดาห์ก่อน มีเบาะแสชี้ชัดว่าเกี่ยวข้องกับสารสกัดตัวนี้ และเวลาของพวกเรา... เหลือน้อยเต็มทีแล้ว" อาจารย์ลินินถอนหายใจเบาๆ เสียงถอนหายใจนั้นราวกับเสียงลมพัดผ่านยอดสนในฤดูหนาว นางก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะปฏิบัติการ แสงจากตะเกียงวูบไหวสะท้อนเงาบนใบหน้าเรียวสวยที่มักจะซ่อนอยู่หลังตำราเล่มโตเสมอ "คุณนี่นะ... เป็นเด็กหนุ่มที่ดื้อรั้นเอาการจริงๆ" อาจารย์สาวเอ่ยพลางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่ขอบแก้วทดลองซึ่งกันต์กำลังถืออยู่ "คิดว่าการมี 'เนตรตรรกะ' ที่วิเคราะห์ทุกอย่างได้อย่างแม่นยำ จะทำให้คุณไขปริศนาทุกอย่างในสคูลมหาเวทแห่งนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวอย่างนั้นหรือครับ?" กันต์เงียบไปชั่วขณะ ดวงตาหลังเลนส์แว่นสะท้อนภาพใบหน้าของอาจารย์สาว เขารู้ดีว่าคำพูดนั้นไม่ใช่การตำหนิ แต่เป็นคำเตือนจากผู้มีประสบการณ์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกว่า "ผมไม่ได้คิดว่าจะทำได้ด้วยตัวคนเดียวหรอกครับ..." กันต์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น สายตาคมกริบมองสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "ไม่อย่างนั้น... ผมคงไม่มาขอคำชี้แนะจากผู้เชี่ยวชาญด้านโอสถโบราณอันดับหนึ่งของสถาบันแห่งนี้หรอกครับ" มุมปากของอาจารย์ลินินกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะยิ้ม นางหมุนตัวกลับไปหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวนวลใบเล็กจากชั้นสูงสุด ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง 'ก๊อก' เบาๆ "ฉลาดพูดสมกับที่เป็นคู่หูของสารวัตรคิมหันต์เขาละนะ" อาจารย์ลินินปรายตามองขวดกระเบื้องนั้น "จำไว้ให้ดี... สิ่งที่คุณกำลังตามหา ไม่ได้ถูกซ่อนไว้ในตำราโบราณเล่มไหนในห้องสมุดหรอกครับ แต่มันซ่อนอยู่ภายใต้ 'ความกลัว' ของคนที่คุณไว้ใจที่สุดต่างหาก" กันต์ขมวดคิ้วมุ่นทันที สมองอัจฉริยะประมวลผลคำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว *ความกลัวของคนที่ไว้ใจที่สุด?* หมายความว่าอย่างไรกัน หรือว่าในบรรดาเจ้าหน้าที่หรืออาจารย์ด้วยกัน จะมีหนอนกระ่อนที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังคดีนี้จริงๆ "อาจารย์หมายถึง..." "อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลยครับ คุณกันต์" อาจารย์ลินินยกมือขึ้นห้ามปรามเบาๆ ก่อนจะดันขวดกระเบื้องเคลือบมาตรงหน้าเขา "นี่คือ 'น้ำตานทีสยบมาร' ตัวประสานธาตุหยินที่คุณจำเป็นต้องใช้ในการสกัดสารพิษ เพื่อเปิดโปงความจริงในค่ำคืนนี้... จงรับไปสิครับ" กันต์ยื่นมือไปรับขวดกระเบื้องนั้นสัมผัสแรกที่ปลายนิ้วสัมผัสคือความเย็นยะเยือกที่วิ่งพล่านเข้าสู่กระแสเลือดราวกับน้ำแข็ง ทว่าในขณะเดียวกัน พลังงานเวทมนตร์อันอบอุ่นแปลกประหลาดก็ไหลทะลักเข้าสู่ร่างผ่านทางฝ่ามือ จนหน้าต่างระบบสั่นเตือนรัวด้วยแสงสีทองอร่าม [แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น "กันตพัฒน์" ได้รับไอเทมระดับตำนาน "น้ำตานทีสยบมาร"] [สถานะเนตรตรรกะถูกยกระดับสู่ขั้น "ทะลวงมิติเวลา" ชั่วคราว] [ระยะเวลาแสดงผล: 00:59:59] กันต์เงยหน้าขึ้นเตรียมจะกล่าวขอบคุณ ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึกลงไปทันที ห้องทดลองที่ควรจะมืดสลัวและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของสมุนไพร กลับบิดเบี้ยวกลายเป็นสีขาวโพลนราวกับกระจกที่กำลังแตกร้าว ร่างของอาจารย์ลินินค่อยๆ เลือนรางจางหายไปในอากาศราวกับกลุ่มควันสีเทา พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ลอยมาตามสายลมที่ไม่มีที่มา *"ระวังตัวด้วยนะครับ... เงาที่กำลังตามล่าคุณในตอนนี้ ไม่ได้มีแค่เงาของมนุษย์อีกต่อไปแล้ว..."* "อาจารย์ลินิน!" กันต์ก้าวเท้าพรวดเข้าไปหมายจะคว้าชายเสื้อคลุม แต่มือของเขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังก้าวเดินเข้ามาใกล้ประตูห้องใต้ดินอย่างเชื่องช้า เสียงโลหะกระทบพื้นดัง *กริ๊ก... กริ๊ก...* เป็นจังหวะที่คุ้นหูอย่างประหลาด กันต์หดมือกลับอย่างรวดเร็ว ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เขากระชับขวดกระเบื้องในมือแน่น พร้อมกับที่ประตูไม้บานหนาของห้องใต้ดินถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือปริศนา แสงไฟสีแดงฉานจากคบเพลิงด้านนอกสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในเครื่องแบบสารวัตรผู้คุ้นเคย เส้นผมสีดำสนิทลู่ปรกหน้าผากเล็กน้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสำรวจห้องใต้ดินอย่างรวดเร็วก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของเขา สารวัตรคิมหันต์ยืนนิ่งอยู่ที่กรอบประตู มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก สายตาส่อแววคลั่งรักและดุดันในเวลาเดียวกันพอดิบพอดี "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... คุณกันต์แอบมาทำอะไรลับหลังผมในห้องของอาจารย์ลินินกันแน่ครับ หืม?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงข้างกันมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ!