คนสนิทผู้ทรยศ

“เจ้ากล้าสาบานต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทหรือไม่ว่า ขนมถ้วยนี้ข้าเป็นคนจัดเตรียมด้วยตนเองเพียงลำพัง?” เสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในยามไร้ลมของหลินมู่หลาน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในตำหนักส่วนตัว นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ‘ชิงหลัน’ สาวใช้ที่ติดตามรับใช้ข้างกายมานานกว่าห้าปี แต่นางกำลังใช้นิ้วเรียวบางเกลี่ยกลีบดอกเหมยในแจกันกระเบื้องเคลือบอย่างเชื่องช้า ชิงหลันสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือถาดขนมสั่นระริกจนถ้วยกระเบื้องกระทบกันเกิดเสียง ‘กริ๊ก’ เบาๆ “คุณหนู... บ่าว... บ่าวจะกล้าหลอกลวงท่านได้อย่างไรกันเจ้าคะ ขนมชุดนี้บ่าวรับมาจากห้องเครื่องด้วยมือตนเอง และมิได้วางใจให้ผู้ใดเข้าใกล้เลยแม้แต่ครึ่งก้าว” มู่หลานค่อยๆ วางกลีบดอกไม้ลง ก่อนจะหันมามองใบหน้าที่ก้มต่ำนั้น แววตาของนางนิ่งลึกดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง ชิงหลันเป็นเด็กสาวที่นางเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่สมัยยังอยู่ในจวนสกุลหลิน ความจงรักภักดีที่ผ่านมานั้นดูเหมือนจะไม่มีที่ติ แต่ทว่า... กลิ่นกำยานที่โชยมาจากชายแขนเสื้อของชิงหลันกลับไม่ใช่กลิ่นที่ใช้ในตำหนักของนาง “เช่นนั้นรึ?” มู่หลานเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ ที่ลอยมาจากตัวอีกฝ่ายทำให้นางเหยียดยิ้มที่มุมปาก “แล้วเหตุใด... กลิ่นของดอกโบตั๋นน้ำค้าง ซึ่งเป็นดอกไม้โปรดของกุ้ยเฟยหลินซู ถึงได้ติดอยู่บนแขนเสื้อของเจ้าล่ะ ชิงหลัน” ร่างของชิงหลันแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัดของนางกำนัลสาว “ข้า... ข้าเพียงแค่เดินผ่านสวนหลวง บ่าวคงเผลอไปปัดโดนกิ่งของมันเข้าเจ้าค่ะ คุณหนูโปรดเชื่อใจบ่าว!” “ความเชื่อใจงั้นหรือ?” มู่หลานแค่นหัวเราะพลางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยขนมขึ้นมา “หากข้ากินขนมนี้เข้าไป แล้วเกิดสิ้นใจลง เจ้าคิดว่ากุ้ยเฟยจะตบรางวัลให้เจ้าด้วยทองคำกี่ตำลึง? หรือนางจะส่งเจ้าไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครตามหาพบ... เหมือนกับที่นางส่งแม่ของข้าไป” น้ำเสียงของมู่หลานไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่ทุกคำพูดกลับหนักอึ้งดุจมีดโกนที่กรีดลงบนความรู้สึกของคนฟัง ชิงหลันตัวสั่นเทา ก่อนจะตัดสินใจทรุดเข่าลงกับพื้น “บ่าวไม่มีทางเลือก... ท่านแม่ของบ่าวอยู่ในมือพวกนาง หากบ่าวไม่ทำ... พวกนางจะทรมานท่านให้ตายทั้งเป็น!” มู่หลานนิ่งงัน นางไม่ได้โกรธเคืองจนขาดสติ เพราะนางรู้ดีว่าในวังหลังแห่งนี้ ความจงรักภักดีมักพ่ายแพ้ต่อคำว่า ‘ครอบครัว’ เสมอ แต่นางไม่ใช่นางเอกนิยายน้ำเน่าที่จะปล่อยให้ความสงสารนำทางไปสู่ความตาย “เจ้ามันโง่ชิงหลัน” มู่หลานเอ่ยเสียงเย็น “เจ้าคิดว่ากุ้ยเฟยจะเก็บคนที่รู้ความลับของนางไว้รึ? ทันทีที่เจ้าทำสำเร็จ ชีวิตของแม่เจ้าก็หาใช่สิ่งสำคัญไม่” “คุณหนู... ข้า...” “ไปเถอะ” มู่หลานหันหลังให้ “นำขนมนี้ไปคืนที่ห้องเครื่อง บอกพวกเขาว่าข้าไม่หิว... และหลังจากนี้ อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าในห้องนอนของข้าอีก” เมื่อชิงหลันถอยออกไปจนพ้นประตู มู่หลานก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นเทาเล็กน้อย นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงก้าวแรกของมหาสงครามที่กำลังจะอุบัติขึ้น กุ้ยเฟยหลินซูไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่นางกำลังถอนรากถอนโคนคนรอบตัวของนางทีละคน ทว่าในวินาทีที่ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงที่นางคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอบอุ่นที่วางลงบนหัวไหล่ของนาง “เจ้าใจอ่อนเกินไป มู่หลาน” เสียงทุ้มต่ำของจ้าวเหวินหลงดังขึ้นชิดใบหู มู่หลานหันกลับไปเผชิญหน้ากับฮ่องเต้หนุ่ม ผู้ที่กำลังซ่อนคมดาบไว้ภายใต้รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอ่อนโยน “หากข้ากำจัดคนที่ทรยศด้วยความโหดเหี้ยม ข้าก็ไม่ต่างจากสตรีในตำหนักเหล่านั้นหรอกเพคะฝ่าบาท” จ้าวเหวินหลงก้มลงมองใบหน้างดงามที่ดูเยือกเย็นเกินวัย แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก “ข้าเพิ่งได้รับรายงานว่า ชิงหลันไม่ได้ออกจากตำหนักไปเพียงลำพัง แต่มีคนของกุ้ยเฟยรอรับอยู่ที่หน้าประตู... และดูเหมือนว่า สัญญานฉบับที่นางนำไปมอบให้ จะไม่ใช่แค่คำสั่งฆ่าข้า แต่มันคือรายชื่อขุนนางที่สนับสนุนเจ้าในราชสำนัก” มู่หลานเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ นางไม่ได้พลาดที่ชิงหลันทรยศ แต่นางพลาดที่ประเมินความเด็ดขาดของกุ้ยเฟยหลินซูต่ำเกินไป! ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอกตำหนัก พร้อมกับเสียงฝีเท้าของทหารรักษาพระองค์ที่วิ่งกรูเข้ามามืดฟ้ามัวดิน ประตูตำหนักถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! ร่างของชิงหลันถูกโยนเข้ามาในห้องนอนต่อหน้านาง สภาพโชกเลือดและไร้วิญญาณ พร้อมกับเงาร่างของหัวหน้าขันทีคนสนิทของกุ้ยเฟยที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “สนมมู่หลาน... ฝ่าบาทมีพระราชโองการให้กักบริเวณท่านฐานเป็นกบฏแอบลักลอบติดต่อกับขุนนางนอกราชสำนัก... เชิญเสด็จสู่คุกหลวงเดี๋ยวนี้!” มู่หลานมองดูศพของชิงหลัน แล้วหันมาสบตากับจ้าวเหวินหลงที่สีหน้าเรียบเฉยอย่างผิดปกติ ราวกับว่าเขาเองก็เป็นคนส่งสัญญาณให้เรื่องราวดำเนินมาถึงจุดแตกหักนี้... หรือนี่คือกับดักที่เขาสร้างขึ้นเพื่อทดสอบความอดทนของนางกันแน่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดของวังหลวงไปกับไป๋เหลียนฮวานะคะ