ร่องรอยของผู้บงการ

"ฝ่าบาท... นี่ท่านกำลังจะทำสิ่งใดเพคะ?" สุ้มเสียงของหลินมู่หลานราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก แต่ทว่าแววตากลับสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว นางไม่ได้ขยับถอยหลัง แม้ความมืดมิดในโถงทางเดินจะบีบคั้นจนแทบขาดใจ เมื่อจ้าวเหวินหลงก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า ป้ายอาญาในพระหัตถ์ของเขาสะท้อนแสงจันทร์สลัวเป็นประกายเย็นเยียบ จ้าวเหวินหลงไม่ได้ตอบในทันที เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของนาง ราวกับต้องการค้นหาเศษเสี้ยวของความหวั่นไหว หรืออาจจะเป็นความหวาดกลัวที่เขาเฝ้ารอมานาน ขุนนางที่ยืนอยู่เบื้องหลังฮ่องเต้คือกั๋วเลี่ยง ขุนนางผู้ทรงอิทธิพลที่มักแสดงตนเป็นมิตรต่อกุ้ยเฟย แต่เวลานี้ ใบหน้าของเขากลับก้มต่ำ ซ่อนรอยยิ้มหยันที่มุมปากเอาไว้ "เจ้าคงรู้ดีว่าป้ายนี้หมายถึงอะไร มู่หลาน" ฮ่องเต้ตรัสเสียงต่ำ ทรงขยับพระหัตถ์ให้ป้ายอาญาสลักชื่อ ‘กุ้ยเฟย’ สั่นไหวในอากาศ "ในวังหลังแห่งนี้ ความเมตตาคือยาพิษที่เคลือบน้ำตาล และผู้ที่ปรุงมันขึ้นมาเอง ก็ควรจะเป็นผู้ที่ลิ้มรสของมันด้วย" มู่หลานแค่นยิ้มที่มุมปาก นางรู้ดีว่านี่คือเกมการเมืองที่เดิมพันด้วยชีวิต กุ้ยเฟยหลินซูไม่ใช่แค่หมากตัวหนึ่ง แต่เป็นรากฐานของอำนาจที่หยั่งรากลึกในราชสำนัก หากกำจัดนางได้ ย่อมหมายถึงการสั่นคลอนขุมกำลังของเหล่าขุนนางกังฉินที่สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง "ฝ่าบาททรงมีหลักฐานหรือเพคะ?" นางถาม สรรพนามที่ใช้ยังคงความนอบน้อมทว่าแฝงความท้าทาย "หรือเพียงแค่ป้ายอาญาที่สลักชื่อ... ก็เพียงพอที่จะพิพากษาพระสนมเอกผู้เป็นที่โปรดปรานของไทเฮาได้แล้ว?" "หลักฐานน่ะหรือ..." กั๋วเลี่ยงที่เงียบอยู่นานกล่าวแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ฮองเฮา... ท่านมักจะฉลาดเกินไปเสมอ ความตายมักมาเยือนผู้ที่รู้มากเกินไปอยู่เสมอขอรับ" มู่หลานไม่สนใจคำขู่ของขุนนางแก่ นางเบนสายตาไปที่แขนเสื้อของกั๋วเลี่ยง สายตาคมปลาบของนางมองเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ มุมผ้าไหมชั้นในของขุนนางผู้นี้มีคราบหมึกสีชาดเปรอะเปื้อนอยู่เล็กน้อย ซึ่งมันไม่ใช่หมึกทั่วไป แต่มันคือ ‘ชาดหงส์’ ที่ใช้เฉพาะในการประทับตราลับของกรมคลังหลวงเท่านั้น! นางแสร้งก้าวเข้าไปใกล้กั๋วเลี่ยงอีกก้าว จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปหนึ่งจังหวะโดยไม่รู้ตัว "ขุนนางกั๋ว... เหตุใดมือของท่านจึงมีกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาจางๆ เช่นนี้เล่า? หรือว่าท่านเพิ่งจะประทับตราเอกสารสำคัญบางอย่างให้แก่... กุ้ยเฟย?" ใบหน้าของกั๋วเลี่ยงเปลี่ยนเป็นสีคล้ำทันที เขาพยายามดึงแขนเสื้อปกปิด แต่ช้าไปเสียแล้ว จ้าวเหวินหลงที่สังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของมู่หลาน ก็รีบคว้าข้อมือของขุนนางผู้นั้นไว้แน่น "ให้ข้าดูแขนเสื้อของเจ้า" ฮ่องเต้สั่งเสียงเฉียบขาด "ฝ่าบาท! มันเป็นเพียงรอยเปื้อนจากการลงนามฎีกา... อย่าให้พระนางเป่าหูให้พระองค์หลงผิดนะพ่ะย่ะค่ะ!" กั๋วเลี่ยงร้องเสียงหลง พยายามขัดขืน แต่แรงมหาศาลของจ้าวเหวินหลงกลับตรึงเขาไว้ราวกับกรงขัง มู่หลานอาศัยจังหวะชุลมุน ดึงป้ายอาญาจากพระหัตถ์ของฮ่องเต้มาไว้ในมือ นางไม่ได้ใช้ป้ายนั้นเพื่อพิพากษากุ้ยเฟย แต่ใช้สันของป้ายโลหะกรีดลงไปที่รอยตะเข็บผ้าที่เปื้อนสีชาดบนแขนเสื้อของกั๋วเลี่ยงอย่างรวดเร็ว "กรี๊ด!" ไม่ใช่เสียงผู้หญิง แต่เป็นเสียงอุทานของขุนนางชรา เมื่อผ้าที่ฉีกขาดเผยให้เห็นตราประทับโลหะขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในซับใน! มู่หลานหยิบตราประทับนั้นขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ดวงตาก็เบิกกว้าง ตราประทับนี้สลักเป็นรูปมังกรไร้เขา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของผู้มีอำนาจสั่งการลับในกรมคลัง... ผู้ที่เคยบงการเหตุการณ์สังหารมารดาของนางเมื่อหลายปีก่อน! "คนผู้นี้... ไม่ใช่แค่ขุนนางของกุ้ยเฟย" มู่หลานพึมพำ เสียงของนางสั่นพร่าด้วยความโกรธแค้นที่พยายามสะกดกลั้น "แต่มันคือคนที่ร่วมมือกับอดีตเจ้ากรมคลัง ปลอมแปลงตราประทับเพื่อโกงกินเงินหลวงและสั่งการสังหารตระกูลหลิน!" จ้าวเหวินหลงมองตราประทับในมือมู่หลานด้วยความตระหนก ทรงหันไปมองกั๋วเลี่ยงที่เริ่มตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ต้องลม ความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้เงาของพระสนมกุ้ยเฟย กำลังถูกกระชากออกมาให้เห็นถึงความเน่าเฟะที่แท้จริง ทว่าในวินาทีที่ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย กั๋วเลี่ยงกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ทรงคิดหรือว่าการค้นพบตราประทับนี้จะทำอะไรพวกเราได้? ฮองเฮา... ท่านลืมไปแล้วหรือว่าวันนี้ใครเป็นคนเฝ้าเวรยามหน้าประตูตำหนัก?" ยังไม่ทันที่มู่หลานจะเข้าใจความหมาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารองครักษ์นับสิบคนก็ดังสนั่นมาจากทางเดินมืดมิดด้านหลัง แต่ทหารเหล่านั้นไม่ได้หันกระบี่มาที่กั๋วเลี่ยง พวกเขากลับหันปลายดาบเข้าหาจ้าวเหวินหลงและนาง! และร่างในชุดอาภรณ์สีแดงสดของกุ้ยเฟยหลินซูก็ก้าวออกมาจากเงามืด นางยิ้มอย่างอ่อนหวาน ทว่าดวงตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ฝ่าบาท... ทรงเหนื่อยมามากแล้วนะเพคะ ให้หม่อมฉันได้ช่วย ‘ดูแล’ บัลลังก์แทนพระองค์ในช่วงเวลาที่เหลือนี้เถอะ" มือของกุ้ยเฟยหยิบพัดด้ามจิ้วขึ้นมาโบกเบาๆ ราวกับทุกอย่างเป็นเพียงการละเล่นในสวนหลังบ้าน แต่มู่หลานรู้ดีว่านี่คือการก่อกบฏที่วางแผนมาอย่างแยบยลที่สุด เมื่อกุ้ยเฟยขยับนิ้วเพียงครั้งเดียว ลูกศรอาบยาพิษนับสิบดอกก็พุ่งออกจากเงามืดตรงมาที่จ้าวเหวินหลง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของมู่หลานมาจนถึงจุดวิกฤตินี้ด้วยหัวใจนะคะ ไป๋เหลียนฮวาซาบซึ้งใจยิ่งนักค่ะ