รอยร้าวในหัวใจ

“หลบไป!” เสียงตวาดกร้าวของจ้าวเหวินหลงดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่ทำให้ร่างของหลินมู่หลานถลาไปปะทะกับผนังไม้แกะสลักอย่างแรง กลิ่นสนิมเหล็กที่ลอยคละคลุ้งในอากาศบัดนี้เด่นชัดขึ้นเมื่อลูกธนูอาบยาพิษปักลึกเข้าที่เสาไม้ข้างศีรษะนางเพียงไม่กี่ชุ่น มู่หลานหอบหายใจถี่ สายตาของนางไม่ได้จับจ้องที่ปลายลูกธนู แต่กลับจ้องมองไปยังมือของจ้าวเหวินหลงที่บัดนี้กำลังประคองร่างของกุ้ยเฟยหลินซูไว้อย่างทะนุถนอมในอ้อมแขน นางที่เพิ่งจะรอดพ้นจากความตายกลับกลายเป็นเพียงบุคคลที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ในขณะที่สตรีผู้เป็นศัตรูหัวใจกลับได้รับความห่วงใยจากบุรุษที่นางมอบหัวใจให้ “ฝ่าบาท... หม่อมฉันกลัวเหลือเกินเพคะ หากท่านเป็นอะไรไป หม่อมฉันจะทำเช่นไร...” เสียงสะอื้นแผ่วเบาของหลินซูดังขึ้น พร้อมกับดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา นางซุกหน้าลงกับอกแกร่งของฮ่องเต้พลางปรายตามองมู่หลานด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเปราะบาง จ้าวเหวินหลงไม่ได้หันมามองมู่หลานแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววโกรธเกรี้ยวและหวาดหวั่น เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “จับตัวคนร้ายที่ซุ่มอยู่บนหลังคามาให้ได้! หากมันหนีไปได้ หัวของพวกเจ้าทุกคนต้องหลุดออกจากบ่า!” มู่หลานพยายามยันกายลุกขึ้น ความเจ็บปวดที่ต้นแขนจากการกระแทกไม่ได้ครึ่งของความร้าวรานในอก นางมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่พร่าเลือน ความอบอุ่นที่เคยมีให้กันบัดนี้กลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ฝ่าบาท...” มู่หลานเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว แต่มันถูกกลบด้วยเสียงฝีเท้าของเหล่าองครักษ์ที่วิ่งกรูเข้ามา หลินซูผละออกมาเล็กน้อย ก่อนจะชี้มือไปยังถุงผ้าที่ตกอยู่ใกล้ตัวมู่หลาน “ฝ่าบาท... หม่อมฉันเห็น... เห็นนางถือถุงผ้านี้ป้วนเปี้ยนอยู่หน้าตำหนักลับ ก่อนที่ธนูจะพุ่งมาเพียงครู่เดียว” จ้าวเหวินหลงหันขวับมามองมู่หลาน สายตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความสงสัย แต่มันคือความผิดหวังที่บาดลึกถึงกระดูก “มู่หลาน เจ้ามีคำอธิบายหรือไม่? เหตุใดถึงได้ไปปรากฏตัวอยู่ตรงนั้นในเวลาที่เกิดเหตุพอดี?” มู่หลานเงยหน้าขึ้น สบตาฮ่องเต้อย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะบีบคั้นจนแทบขาดรอน “หากหม่อมฉันจะสังหารกุ้ยเฟย หม่อมฉันย่อมไม่เลือกวิธีที่ทำให้ฝ่าบาทต้องตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้ อีกอย่าง... ถุงผ้านั่นไม่ใช่ของหม่อมฉัน หม่อมฉันถูกล่อลวงมาที่นี่ด้วยจดหมายที่มีตราประทับของพระองค์!” จ้าวเหวินหลงขมวดคิ้วแน่น “ข้าไม่เคยส่งจดหมายใดๆ ให้เจ้า” “นั่นอย่างไรเพคะ” หลินซูแทรกขึ้น น้ำเสียงอ่อนหวานแต่แฝงด้วยยาพิษ “ดูเหมือนว่ามู่หลานจะหลงผิดไปไกลเสียแล้ว ถึงขนาดกล้าปลอมแปลงลายพระหัตถ์ของฝ่าบาทเพื่อสร้างสถานการณ์ให้ตัวเองดูเป็นผู้ถูกกระทำ” มู่หลานกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เล่ห์เหลี่ยมของหลินซูช่างแยบยลนัก นางใช้ความกลัวของฮ่องเต้ต่อความสูญเสียมาเป็นเครื่องมือทำลายความเชื่อใจที่เขามีต่อนาง “พระสนม... ท่านช่างกล้าหาญนักนะที่กล้าใส่ร้ายข้าต่อหน้าฮ่องเต้เช่นนี้” มู่หลานก้าวเข้าไปหาช้าๆ แววตาของนางเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก “คนร้ายอยู่บนหลังคา แต่ท่านกลับรู้ดีว่าข้าอยู่ที่ใด ทั้งที่ในความมืดเช่นนั้น แม้แต่เงาของข้า ท่านก็ไม่ควรจะเห็นหากมัวแต่กอดฝ่าบาทอยู่!” หลินซูชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบะปากร้องไห้หนักกว่าเดิม “ฝ่าบาท... ดูนางสิเพคะ นางยังคงขู่เข็ญหม่อมฉันไม่หยุด” จ้าวเหวินหลงคว้าข้อมือมู่หลานไว้แน่นแรงบีบนั้นรุนแรงจนนางนิ่วหน้า “พอกันที! มู่หลาน ข้าพยายามจะเชื่อในตัวเจ้ามาตลอด แต่ครั้งนี้เจ้าทำเกินไป เจ้าต้องกลับไปทบทวนตัวเองที่ตำหนักเย็นจนกว่าข้าจะสั่งให้คนไปรับ!” คำว่า 'ตำหนักเย็น' ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ มู่หลานมองบุรุษตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากความรักกลายเป็นความเย็นชาที่ไม่มีวันหวนกลับ นางไม่ได้อ้อนวอน ไม่ได้แก้ตัว เพราะรู้ดีว่าในเวลานี้ ต่อให้พูดไปกี่ร้อยคำก็ไม่เท่ากับสิ่งที่หลินซูจัดฉากไว้ “เพคะ... หากฝ่าบาททรงประสงค์เช่นนั้น หม่อมฉันก็น้อมรับ” มู่หลานก้มศีรษะลงช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ขณะที่มู่หลานกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูตำหนัก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเบื้องหลังพร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ “เจ้าช่างน่าสมเพชนัก หลินมู่หลาน... รอยร้าวนี้ ข้าจะขยายมันให้กว้างจนเจ้าไม่มีวันได้กลับมาอยู่ในใจของเขาอีก” หลินซูเดินเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่รื่นเริง “รู้หรือไม่ว่าจดหมายฉบับนั้น ใครเป็นคนเขียน? ไม่ใช่ข้าหรอก... แต่เป็นคนที่เจ้าเชื่อใจที่สุด... คนที่ยืนอยู่ข้างกายเจ้ามาตลอดอย่างไรล่ะ” มู่หลานชะงักกึก ความมืดมิดในใจขยายตัวครอบงำสติสัมปชัญญะ นางหันกลับไปหมายจะกระชากความจริง แต่ทันใดนั้น ปลายกระบี่ขององครักษ์หลวงก็นำมาจ่อที่ลำคอของนางเสียก่อน โดยมีร่างของจ้าวเหวินหลงที่ยืนหันหลังให้อยู่ไกลๆ ราวกับไม่ต้องการเห็นหน้านางอีกต่อไป ในจังหวะที่นางกำลังจะถูกคุมตัวออกไป มือหนึ่งก็คว้าเข้าที่แขนเสื้อของนางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยัดกระดาษแผ่นเล็กๆ ใส่มือของนางอย่างเงียบเชียบ หลินมู่หลานก้มมองในสิ่งที่อยู่ในมือขณะถูกลากตัวออกไปท่ามกลางสายฝน... มันไม่ใช่แค่จดหมาย แต่มันคือตราประทับลับของราชวงศ์ที่ควรจะอยู่กับตัวฮ่องเต้เท่านั้น และรอยเลือดที่เปื้อนอยู่บนตราประทับนั้น ก็เป็นหลักฐานที่ชัดเจนว่า... ภายในวังหลวงแห่งนี้มีคนทรยศที่ใกล้ตัวเกินกว่าจะคาดคิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับมู่หลานนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ไป๋เหลียนฮวา