เดิมพันด้วยชีวิต

“เจ้าคิดว่าเรื่องทั้งหมดนี้... เป็นฝีมือของใครกันแน่ มู่หลาน?” สุรเสียงของจ้าวเหวินหลงมิได้ดุดัน หากทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูกสันหลัง หลินมู่หลานเงยหน้าขึ้นสบสายตาบุรุษผู้ครองแผ่นดิน แววตาของนางมิได้หวั่นไหว แม้สถานการณ์ในตำหนักคุนหนิงยามนี้จะเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดของนางกำนัลที่เพิ่งถูกลากตัวออกไปสังหารโทษฐาน ‘วางยาพิษในเครื่องเสวย’ มู่หลานหยัดกายขึ้นช้าๆ นางมิได้คุกเข่าอ้อนวอนราวกับนักโทษที่รอวันตาย แต่ท่วงท่ากลับสง่างามประหนึ่งหงส์ที่ถูกกักขังแต่ปีกยังคงมีอำนาจ นางยื่นมือที่สั่นเทาเพียงเล็กน้อยออกไปแตะถ้วยชาที่ยังคงกรุ่นไออยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอม ก่อนจะยกขึ้นจรดริมฝีปาก “ฝ่าบาททรงถามหม่อมฉันว่าผู้ใดเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง แต่สิ่งที่พระองค์ควรตรัสถามจริงๆ คือ... หากหม่อมฉันตายไป ผู้ที่จะได้รับประโยชน์มากที่สุดจากบัลลังก์ว่างเปล่านี้คือใครต่างหากเพคะ” สิ้นคำกล่าว นางก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยกถ้วยชาใบนั้นดื่มจนหมดสิ้น จ้าวเหวินหลงผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้มังกร ดวงตาคมกริบคู่ดุจพญาเหยี่ยวเบิกกว้างขึ้นชั่วขณะ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือนางไว้แน่นจนขึ้นรอยแดง “เจ้าทำอะไรลงไป!” “หม่อมฉันเดิมพันด้วยชีวิตเพคะ” มู่หลานเค้นเสียงตอบ ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อฤทธิ์ยาพิษสายสีชาดเริ่มแผ่ซ่านไปตามเส้นเลือด “หากหม่อมฉันเป็นผู้บงการจริง หม่อมฉันย่อมต้องมี ‘ยาแก้’ อยู่ในตัว แต่หากหม่อมฉันบริสุทธิ์... สวรรค์ย่อมไม่ปล่อยให้หงส์ตัวนี้ต้องดับสูญไปอย่างไร้ความหมายด้วยเล่ห์กลของคนชั่ว” ความโกลาหลบังเกิดขึ้นทันที ขันทีรับใช้ต่างวิ่งวุ่นหาหมอหลวงกันให้ควั่ก กุ้ยเฟยหลินซูที่นั่งชมละครฉากใหญ่อยู่ในมุมมืดของตำหนักลอบยิ้มที่มุมปาก นางขยับผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดบังรอยยิ้มสมเพช สายตาจับจ้องไปยังร่างของมู่หลานที่เริ่มทรุดฮวบลงกับพื้นหินอ่อน “ช่างเป็นหญิงที่โง่งามยิ่งนัก” หลินซูเอ่ยขึ้นเบาๆ พอให้ได้ยินกันเพียงสองคน “คิดจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยการเอาชีวิตไปทิ้งเช่นนี้หรือ? มู่หลานเอ๋ย... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ในวังหลังแห่งนี้ ‘ความจริง’ มักถูกขีดเขียนด้วยเลือดของผู้ที่แพ้เสมอ” มู่หลานหอบหายใจถี่ สายตาของนางพร่ามัว แต่หูยังคงได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรำไปกับความตาย นางรู้ดีว่าแผนการนี้เสี่ยงเพียงใด หากนางรอดมาได้ กุ้ยเฟยหลินซูจะถูกสงสัยทันที เพราะพิษนี้เป็นพิษโบราณที่มีเพียงคนในตระกูลหลินเท่านั้นที่เข้าถึงได้ แต่นางมั่นใจ... มั่นใจใน ‘เบี้ย’ ที่นางแอบวางไว้ในโรงปรุงยาเมื่อสามวันก่อน จ้าวเหวินหลงอุ้มร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของนางไว้ในอ้อมแขน ความอบอุ่นจากร่างกายของเขามิอาจต้านทานความเย็นเยียบในกายมู่หลานได้ “เจ้าจะตายไม่ได้! ได้ยินไหมมู่หลาน! ข้ายังไม่อนุญาตให้เจ้าไปพบท่านแม่ของเจ้าในปรโลก!” “ฝ่าบาท...” มู่หลานพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มซีดขาว “หากหม่อมฉันฟื้นขึ้นมา... ได้โปรด... รื้อคดีการตายของมารดาหม่อมฉันใหม่... นั่นคือคำขอสุดท้าย...” สิ้นประโยค ศีรษะของนางก็พับลงกับอกของฮ่องเต้ ความเงียบเข้าปกคลุมตำหนักคุนหนิงราวกับมรณสติ กุ้ยเฟยหลินซูเดินเข้ามาใกล้พลางก้มลงมองร่างนั้นด้วยแววตาของผู้ชนะ ทว่าทันใดนั้น ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาล เสียงของขุนนางอาวุโสผู้กุมอำนาจการคลังตะโกนก้องเข้ามาพร้อมกับม้วนคัมภีร์สีเหลืองทองในมือ “หยุดมือเดี๋ยวนี้! ข้าน้อยมีหลักฐานสำคัญที่จะพิสูจน์ว่า ‘ยาพิษ’ นี้ มิใช่สิ่งที่ฮองเฮาทรงกระทำ แต่เป็นร่องรอยการสั่งซื้อจากเรือนของกุ้ยเฟย!” กุ้ยเฟยหลินซูหน้าถอดสี ทันใดนั้น มู่หลานที่ดูเหมือนสิ้นลมไปแล้วกลับกระตุกนิ้วมือขึ้นช้าๆ นางลืมตาขึ้นเพียงเสี้ยววินาที สายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นดั่งปีศาจจ้องมองไปยังหลินซู ก่อนที่นางจะสำลักเลือดสีดำออกมานองพื้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังก้องไปถึงหัวใจของทุกคนในที่นั้น “ท่านแพ้แล้ว... พี่หญิง...” จ้าวเหวินหลงจ้องมองหญิงสาวในอ้อมกอดสลับกับขุนนางคนนั้น แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความสับสนที่ยากจะอธิบาย เพราะในมือของขุนนางผู้นั้น... มิใช่เพียงหลักฐานความผิดของกุ้ยเฟย แต่เป็น ‘ตราประทับลับ’ ที่ระบุชื่อของเขารวมอยู่ในการสมรู้ร่วมคิดครั้งนี้ด้วย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับไป๋เหลียนฮวานะคะ