กับดักมรณะ

“หมากตานี้... ท่านกุ้ยเฟยทรงทอดทิ้งเบี้ยตัวสำคัญไปง่ายดายนัก หรือว่ากลัวความลับในตำหนักเย็นจะรั่วไหลออกไปกันแน่เพคะ?” เสียงของหลินมู่หลานราบเรียบดุจผืนน้ำในบ่อที่ไร้แรงลม ทว่าในความเรียบเฉยนั้นกลับกรีดลึกไปถึงขั้วหัวใจของสตรีผู้สูงศักดิ์ที่นั่งอยู่เบื้องหน้า กุ้ยเฟยหลินซูยกถ้วยชาเคลือบหยกขึ้นจรดริมฝีปาก แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บไม่ได้สั่นไหวไปตามคำพูดของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย นางแย้มยิ้มอย่างอ่อนหวาน ทว่าความเย็นเยียบในแววตานั้นกลับแผ่ซ่านไปทั่วโถงตำหนักที่ปิดตาย “เจ้ายังเด็กนักมู่หลาน... การเสียสละเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ได้ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่กว่า นั่นคือวิสัยของคนเป็นใหญ่ หากเจ้ายังยึดติดอยู่กับเรื่องราวในอดีต ก็จงเตรียมตัวเป็นเพียงเบี้ยที่ถูกเขี่ยทิ้งเถิด” หลินมู่หลานแค่นยิ้มที่มุมปาก นัยน์ตาดอกท้อของนางวาวโรจน์ด้วยประกายเย้ยหยัน “เบี้ยที่ท่านว่า... อาจจะกลายเป็นหมากรุกที่รุกฆาตท่านในคืนนี้ก็ได้นะเพคะ” สิ้นคำพูดของมู่หลาน ประตูตำหนักไม้แกะสลักก็ถูกปิดล็อกลงด้วยกลไกเหล็กกล้า เสียงดังกังวานของเฟืองที่ขัดกันทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที กลิ่นกำยานที่เคยหอมรัญจวนจมูกกลับเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมเอียนของมวลบุปผาพิษที่มู่หลานแอบวางไว้ตั้งแต่นาทีแรกที่ก้าวเข้ามา กุ้ยเฟยหลินซูชะงัก ร่างที่เคยสง่างามเริ่มสั่นเทา มือของนางที่ถือถ้วยชาเริ่มไร้เรี่ยวแรงจนเครื่องกระเบื้องร่วงหล่นแตกกระจายบนพื้นหินอ่อน “เจ้า... เจ้าทำอะไรลงไป!” “หม่อมฉันไม่ได้ทำอะไรเลยเพคะ เพียงแค่จัดวางสิ่งที่ท่านทรงเตรียมไว้ให้หม่อมฉัน... คืนให้กับท่านเท่านั้น” มู่หลานลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะไม้จันทน์หอมไปหยุดอยู่เบื้องหน้าศัตรูคู่อาฆาตที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด “ทางเดินที่ท่านขุดไว้เพื่อล่อให้หม่อมฉันตกลงไป แท้จริงแล้วมันถูกเชื่อมต่อกับทางตันที่ท่านเพิ่งจะปิดตายด้วยมือของท่านเอง” กุ้ยเฟยพยายามหยัดกายลุกขึ้น ทว่าขาทั้งสองข้างกลับไร้ความรู้สึก ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น นางกัดฟันกรอด “เจ้าคิดว่าเจ้าจะรอดออกไปได้งั้นหรือ? องครักษ์ของข้าล้อมตำหนักนี้ไว้หมดแล้ว!” “องครักษ์ที่ไหนหรือเพคะ? องครักษ์ที่จงรักภักดีต่อฝ่าบาท... หรือองครักษ์ที่ท่านใช้เงินซื้อมาด้วยความแค้น?” มู่หลานโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของอีกฝ่าย เสียงของนางแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ “ท่านคงลืมไปว่า ฝ่าบาทมิได้มีแค่พระเนตรที่มองเห็นทั่วแผ่นดิน แต่พระองค์ยังมี ‘คนของพระองค์’ ที่แฝงตัวอยู่ในเงามืดของตำหนักนี้มานานแล้ว” จังหวะหัวใจของหลินซูเต้นรัวราวกับกลองศึก นางตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่าตนเองมิใช่ผู้ล่า แต่เป็นเหยื่อที่เดินเข้ามาติดบ่วงของมู่หลานเสียเอง ทว่าในความพ่ายแพ้ที่กำลังคืบคลานเข้ามา ดวงตาของหลินซูกลับปรากฏรอยยิ้มหยันที่น่าสะพรึงกลัว “มู่หลาน... เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่ามารดาของเจ้าตายเพราะใคร... และใครกันแน่ที่ถือดาบเล่มนั้นอยู่ในมือในคืนที่เลือดนองพื้นตำหนักบรรทม?” มู่หลานชะงัก มือที่เตรียมจะคว้าข้อมือของกุ้ยเฟยสั่นเทาเพียงครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะดึงความเยือกเย็นกลับมาได้ทันควัน “ไม่ว่าจะเป็นใคร... คืนนี้คนผู้นั้นจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!” ทว่าในจังหวะที่มู่หลานกำลังจะลงมือ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง บานประตูที่ควรจะถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา กลับถูกเปิดออกด้วยฝ่ามือทรงพลังเพียงครั้งเดียว เงาร่างสูงใหญ่ในชุดฉลองพระองค์สีเหลืองทองสง่างามก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายกดดันที่แผ่ซ่านออกมาทำเอาอากาศในห้องแทบจะหยุดนิ่ง จ้าวเหวินหลงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามิได้จับจ้องไปที่กุ้ยเฟยผู้กำลังจะสิ้นลม แต่กลับมองตรงมาที่หลินมู่หลานด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ในมือของฮ่องเต้หนุ่มถือม้วนกระดาษสีชาดประทับตราลัญจกรที่มู่หลานจำได้แม่นยำว่าเป็นของมารดาของนางที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปี “มู่หลาน... เจ้าจะลงมือในสิ่งที่เจ้ายังไม่รู้ความจริงทั้งหมดเลยหรือ?” สุรเสียงของเขาเย็นเยียบจนมู่หลานรู้สึกเหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่กลางอก นางหันกลับไปมองเขา ดวงตาที่เคยแน่วแน่เริ่มสั่นไหว เมื่อเห็นสิ่งที่เขากำลังถืออยู่ “ฝ่าบาท... นี่มันหมายความว่าอย่างไร?” ก่อนที่คำตอบจะหลุดออกมาจากพระโอษฐ์ เสียงฝีเท้าของทหารนับร้อยก็ดังกระหึ่มขึ้นรอบตำหนัก พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้ทั้งมู่หลานและกุ้ยเฟยต้องเบิกตากว้าง “ประกาศิตฮ่องเต้! ผู้ใดที่อยู่ในตำหนักนี้... สังหารทิ้งโดยไม่ต้องไต่สวน!” หวังว่าเนื้อหาในบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและลุ้นระทึกไปกับไป๋เหลียนฮวานะคะ!