ความโกรธาของมังกร

“ฝ่าบาท... หม่อมฉันมิได้ทำ หม่อมฉันเป็นเพียงสนมตัวเล็กๆ จะอาจหาญวางยาพิษในถ้วยเสวยของพระองค์ได้อย่างไร!” กุ้ยเฟยหลินซูหมอบกราบลงกับพื้นหินเย็นเยียบ กลิ่นกำยานราคาแพงที่เคยหอมฟุ้งในตำหนักกลายเป็นกลิ่นอับชื้นที่ชวนให้หายใจไม่ออก นางสั่นสะท้านไปถึงปลายนิ้ว ทว่าท่ามกลางความหวาดกลัวนั้น ดวงตาคู่คมยังคงแอบชำเลืองมองไปยังบุรุษผู้กุมชะตาชีวิตของนางด้วยความอาฆาต จ้าวเหวินหลงมิได้ตอบโต้ เขานั่งนิ่งอยู่บนแท่นบรรทม แววตาคมกริบดุจกระบี่เหล็กกล้าจับจ้องถ้วยชาที่ก้นถ้วยยังมีคราบผงสีขาวละเอียดติดอยู่เล็กน้อย มือแกร่งบีบพนักเก้าอี้ไม้จันทน์จนเส้นเลือดปูดโปน เสียง ‘เปรี้ยง’ ดังขึ้นทันทีที่เขากวาดทุกอย่างบนโต๊ะทรงพระอักษรลงพื้นจนแตกกระจาย “ตัวเล็กๆ งั้นหรือ?” ฮ่องเต้หนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนก้าวย่างไปตรงหน้าหลินซูอย่างช้าๆ ท่วงท่าองอาจนั้นแผ่รังสีสังหารจนนางขยับกายไม่ได้ “ยา ‘จันทราดับสูญ’ นี้แม้แต่หมอหลวงยังมิอาจแยกแยะได้ง่ายๆ หากเจ้ามิได้สั่งการมาจากวังหลังของเจ้า แล้วจะเป็นผู้ใดที่ริอาจลอบสังหารมังกรเช่นข้า!” หลินมู่หลานยืนนิ่งสงบอยู่หลังฉากกั้นไม้ฉลุ ดวงตางามวาวโรจน์ด้วยความสะใจลึกๆ นางเห็นทุกอย่าง เห็นความร่วงหล่นของสตรีที่เคยเหยียบย่ำผู้อื่นด้วยความเมตตาจอมปลอม นางค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งความสงสาร “กุ้ยเฟย... พระสนมยังจำห่อผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นที่เคยส่งให้หม่อมฉันเมื่อสามวันก่อนได้หรือไม่เพคะ?” มู่หลานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดเปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจของหลินซู กุ้ยเฟยเงยหน้าขึ้นมองมู่หลานด้วยความโกรธจัด “นังนางกำเนิดต่ำ! เจ้าใส่ความข้า! เจ้าเป็นคนวางแผนทั้งหมดนี้ใช่หรือไม่!” “พอได้แล้ว!” จ้าวเหวินหลงตวาดลั่นจนมหาดเล็กที่เฝ้าอยู่หน้าประตูสะดุ้งสุดตัว “หลินซู... เจ้าประเมินข้าต่ำไป ข้าอาจรักในความงามของเจ้า แต่ข้าไม่เคยโง่เขลาพอจะปล่อยให้งูพิษอยู่ใกล้กายได้นานขนาดนี้” ฮ่องเต้หันมาสบตามู่หลาน แววตาของเขาอ่อนแสงลงชั่วครู่หนึ่ง แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้นางเข้าใจว่า ‘การแสดง’ บทนี้กำลังจะถึงฉากอวสาน มู่หลานย่อกายลงกราบทูลเบาๆ “ฝ่าบาท... ความจริงเรื่องยาพิษนี้ยังมีเงื่อนงำที่ลึกซึ้งกว่านั้นเพคะ กุ้ยเฟยเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง แต่ผู้อยู่เบื้องหลังที่คอยป้อนแผนการนี้ให้พระนาง... คือคนในสกุลของพระนางเอง” คำพูดของมู่หลานเหมือนฟ้าผ่าลงกลางตำหนัก กุ้ยเฟยหลินซูถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายที่เคยสง่างามโอนเอนจนแทบล้มพับ นางตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่าตนเองมิได้เป็นเพียงผู้กุมอำนาจ แต่เป็นเพียง ‘เบี้ย’ ที่ถูกครอบครัวใช้เป็นเครื่องมือทำลายล้างเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล จ้าวเหวินหลงแค่นยิ้มหยัน ก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับองครักษ์เงาที่ซุ่มอยู่ในความมืด “ไป... นำตัวหัวหน้าตระกูลหลินมาเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้ บอกมันว่าข้ามี ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่จะมอบให้” มู่หลานขยับเข้าไปใกล้จ้าวเหวินหลง สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แต่นางไม่ถอยหลังกลับ กลับกัน นางกระซิบที่ข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังต้องชะงัก “ฝ่าบาท... ท่านเชื่อแน่หรือเพคะ ว่านอกจากคนในตระกูลหลินแล้ว จะไม่มีคนอื่นที่หวังจะเห็นท่านสิ้นลมในวันนี้?” ฮ่องเต้หันมามองนางช้าๆ คิ้วกระบี่ขมวดแน่น ความสงสัยพุ่งพล่านในแววตาที่เคยเด็ดขาด “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เวรยามก็ดังขึ้นที่หน้าตำหนัก พร้อมกับเสียงรายงานที่ทำลายความเงียบจนสิ้น “ฝ่าบาท! เกิดเหตุจลาจลที่คุกหลวงเพคะ! นักโทษที่กุมตัวไว้เรื่องยาพิษทั้งหมด... ถูกสังหารสิ้นแล้วโดยฝีมือของคนใน!” มู่หลานสบตาจ้าวเหวินหลง ดวงตาของนางวูบไหวราวกับจะบอกว่า ‘เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้น’ ฮ่องเต้กัดกรามแน่นขณะที่มือของเขาคว้าด้ามกระบี่ข้างกายโดยสัญชาตญาณ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของขันทีคนสนิทที่วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “ฝ่าบาท! ท่านแม่ทัพใหญ่... ท่านแม่ทัพใหญ่ได้นำกำลังทหารปิดล้อมวังหลวงไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! เขาประกาศว่าท่าน... ท่านสิ้นพระชนม์แล้วเพราะโดนลอบวางยาพิษ!” จ้าวเหวินหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองมู่หลานด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก แต่มู่หลานกลับยกยิ้มมุมปากที่เยือกเย็นและงดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา “หมากตัวที่ท่านคิดว่าคุมได้... บัดนี้เขากำลังรอเวลาที่จะรวบยอดเก็บทั้งท่านและข้าให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ในค่ำคืนนี้อย่างไรล่ะเพคะ ฝ่าบาท” ไป๋เหลียนหวาหวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงของตัวละครในตอนถัดไปนะคะ!