วาระสุดท้ายของตัวร้าย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศยามค่ำคืนภายในตำหนักเย็นช่างรุนแรงเสียจนน่าสะอิดสะเอียน หลินมู่หลานก้าวเท้าผ่านธรณีประตูเข้าไปอย่างเชื่องช้า ชุดคลุมปักลายหงส์สีเพลิงที่นางสวมใส่ดูสง่างามทว่าในสายตาของสตรีที่คุกเข่าอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบนั้น มันกลับดูเหมือนเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญความหวังสุดท้ายของนางจนมอดไหม้ “เจ้ามาสมน้ำหน้าข้าถึงที่นี่เชียวหรือ มู่หลาน” กุ้ยเฟยหลินซูเอ่ยขึ้น เสียงของนางแหบพร่าทว่ายังคงจองหอง แววตาที่เคยฉาบฉายด้วยความเมตตาบัดนี้เหลือเพียงความเคียดแค้นที่ปะทุอยู่ในเบ้าตาแดงก่ำ มู่หลานหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าสตรีผู้ที่เคยพยายามทำลายชีวิตนางและครอบครัว นางไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำด่าทอ แต่กลับก้มลงมองกุ้ยเฟยด้วยสายตาเรียบเฉย “สมน้ำหน้าหรือ? ข้าเพียงแค่อยากเห็น... เห็นว่าสตรีที่เคยเชื่อว่าตนเองเป็นผู้กุมชะตาของวังหลังไว้ในมือ ยามสิ้นไร้ซึ่งอำนาจและบารมี จะยังคงเหลือความสง่างามติดตัวอยู่บ้างหรือไม่” หลินซูหัวเราะร่วน เสียงนั้นแหลมสูงจนบาดหู “อำนาจงั้นรึ? ชัยชนะของเจ้าในวันนี้ก็แค่หมากกระดานหนึ่งที่ฮ่องเต้ทรงอนุญาตให้เจ้าเดิน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าพระองค์ทรงรักเจ้า? หึ ความรักของโอรสสวรรค์ก็เหมือนดั่งน้ำค้างบนยอดหญ้า วันนี้ตกที่เจ้า พรุ่งนี้ก็อาจระเหยหายไปกับไอแดด!” มู่หลานย่อกายลง มือเรียวบางเชยคางอีกฝ่ายขึ้นอย่างถือดี “ท่านพ่อท่านแม่ของข้าไม่ได้สิ้นลมหายใจเพื่อให้นางปีศาจเช่นท่านมาสั่งสอนเรื่องความรักหรอกนะ และฮ่องเต้... สำหรับพระองค์ ความรักอาจเป็นเรื่องรอง แต่ความยุติธรรมที่ข้าทวงคืนมาได้ด้วยเลือดของท่าน มันคือเรื่องจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง” ในจังหวะนั้นเอง ประตูตำหนักถูกผลักออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารองครักษ์ จ้าวเหวินหลงก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยดุจรูปปั้นหิน ทรงถือราชโองการสีทองในพระหัตถ์ แววตาของฮ่องเต้ไม่ได้มองไปยังกุ้ยเฟยด้วยความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย ทรงมองเพียงร่างของสตรีที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าประหนึ่งมองก้อนกรวดที่กำลังจะถูกปัดกวาดทิ้ง “หลินซู” สุรเสียงของฮ่องเต้กังวานและเฉียบขาด “เจ้าสมคบคิดกับขุนนางกังฉิน วางยาพิษในเครื่องเสวย และบงการสังหารคนบริสุทธิ์เพื่อยึดครองอำนาจ... โทษของเจ้ามีเพียงสิ่งเดียวคือความตาย” กุ้ยเฟยชะงักกึก ร่างกายที่เคยแข็งขืนดูเหมือนจะทรุดฮวบลงกับพื้น ทว่านางยังคงฝืนยิ้ม “ฝ่าบาท... หม่อมฉันทำทุกอย่างก็เพื่อพระองค์! เพื่อให้บัลลังก์นี้มั่นคง!” “บัลลังก์ที่สร้างบนกองเลือดของคนบริสุทธิ์ มิใช่อำนาจที่ข้าต้องการ” จ้าวเหวินหลงหันหลังกลับ ไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตคนโปรดอีกต่อไป “ประทานสุราพิษเดี๋ยวนี้ ส่วนพวกขุนนางที่ร่วมขบวนการ... ให้ตัดหัวเสียบประจานที่หน้าประตูเมืองให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก!” เสียงคร่ำครวญของกุ้ยเฟยดังระงมไปทั่วตำหนักเย็น แต่มู่หลานกลับยืนนิ่งราวกับรูปปั้น นางเห็นความโหดเหี้ยมที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจดีของจ้าวเหวินหลงชัดเจนขึ้น เขาไม่เคยลังเลที่จะกำจัดสิ่งที่ขวางทางพระองค์... แม้แต่คนรักเก่าที่เคยร่วมหมอน ทว่าในขณะที่มู่หลานกำลังจะหันหลังเดินออกจากตำหนักนรกแห่งนี้ สายตาของนางพลันเหลือบไปเห็นจดหมายฉบับหนึ่งที่เหน็บอยู่ใต้พรมเก่าขาด กุ้ยเฟยพยายามเอื้อมมือไปคว้ามันอย่างตื่นตระหนก สายตาของหลินซูที่ส่งมานั้นไม่ใช่ความเกลียดชังอีกต่อไป แต่มันคือความสมเพชอย่างประหลาด มู่หลานรีบก้าวเข้าไปคว้าจดหมายฉบับนั้นมาก่อนที่ทหารจะเข้ามาจัดการลากตัวกุ้ยเฟยไป นางคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกช้าๆ ลายมือที่ปรากฏอยู่บนนั้นไม่ใช่ลายมือของหลินซู แต่เป็นลายพระหัตถ์ของฮ่องเต้ที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี เนื้อความในจดหมายระบุถึงแผนการกำจัดตระกูลของมารดานางตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน และที่สำคัญที่สุด... ชื่อของ 'บงการ' ที่แท้จริงในแผนสังหารครั้งนั้น ไม่ใช่กุ้ยเฟย แต่เป็น 'จ้าวเหวินหลง' ที่บีบให้นางต้องลงมือเพื่อรักษาชีวิตของตนเองเอาไว้ มู่หลานชาวาบไปทั้งร่าง นางหันไปมองแผ่นหลังที่กำลังเดินไกลออกไปของจ้าวเหวินหลงด้วยความรู้สึกที่พังทลาย ความรักที่นางยึดมั่นกลับกลายเป็นเพียงเหยื่อล่อให้คนโง่เขลาเช่นนางเดินเข้าไปติดกับดักของฆาตกรที่แท้จริง ทันใดนั้น มือของใครบางคนวางลงบนไหล่นางเบาๆ พร้อมเสียงกระซิบที่คุ้นเคย “ท่านหญิงมู่หลาน... อย่าได้หันกลับไปเชียว หากท่านก้าวออกจากประตูนี้ด้วยความแค้น ข้าจะรับรองว่าท่านจะไม่ตายดีเหมือนนาง” นางหันกลับไปพบกับ 'องค์ชายรอง' ที่นางคิดว่าถูกเนรเทศออกไปนอกเมืองตั้งนานแล้ว เขายิ้มให้ด้วยสายตาที่ลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในวังหลังกับไป๋เหลียนฮวามาจนถึงบทนี้ค่ะ