คำพิพากษา

"หม่อมฉันไม่ได้ทำ... ฝ่าบาททรงโปรดเมตตาด้วย!" เสียงกรีดร้องแหลมสูงของกุ้ยเฟยหลินซูดังสะท้อนก้องทั่วท้องพระโรงที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นเลิศบัดนี้ซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดฝอย นางก้มกราบแทบเท้าจ้าวเหวินหลง ร่างกายสั่นเทาเหมือนใบไม้ที่กำลังถูกพายุพัดกระหน่ำ แต่นัยน์ตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ไรผมกลับวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ไม่อาจปิดมิด หลินมู่หลานยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหลังม่านพราวเพชร สองมือกุมประสานกันแน่นใต้แขนเสื้อชุดคลุมปักลายหงส์สีชาด นางไม่แสดงสีหน้าสะใจแม้แต่น้อย ทว่าสายตาที่จับจ้องไปยังศัตรูหัวใจกลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "ไม่ได้ทำหรือ?" หลินมู่หลานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนเหล่าขุนนางที่ยืนอออยู่รอบข้างต้องกลั้นหายใจ "จดหมายลับที่ประทับตราประจำตัวของท่าน พร้อมด้วยพยานปากเอกที่ท่านส่งไปปิดปากในคืนนั้น... สิ่งเหล่านี้ยังไม่เพียงพอจะพิสูจน์ความอำมหิตของท่านอีกหรือ กุ้ยเฟย?" จ้าวเหวินหลงประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พระเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีจับจ้องร่างที่สั่นสะท้านตรงหน้า พระองค์ไม่ได้ตรัสอะไร ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่ทำให้ผู้คนพากันคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว "ข้าถูกใส่ร้าย! นาง... มู่หลาน! นางต่างหากที่วางแผนนี้ขึ้นมาเพื่อกำจัดข้า!" กุ้ยเฟยแผดเสียง พยายามคว้าชายฉลองพระองค์ของฮ่องเต้ไว้ "ฝ่าบาท ทรงจำได้หรือไม่ว่าข้าภัคดีต่อพระองค์เพียงใด? ข้าเป็นผู้ที่อยู่เคียงข้างพระองค์ในยามที่รัชสมัยนี้ไร้ซึ่งความมั่นคง!" "ภัคดี..." จ้าวเหวินหลงทวนคำ น้ำเสียงต่ำลึกทว่าแฝงด้วยกระแสสังหาร "เจ้าเรียกว่าการวางยาพิษในสำรับอาหารถวายบรรพบุรุษว่าความภัคดีงั้นหรือ? หรือว่าการที่เจ้าสังหารนางกำนัลที่รู้เห็นเรื่องการตายของมารดาของมู่หลาน... คือการจงรักภักดีที่ข้าควรได้รับ?" เสียงฮือฮาดังระงมทั่วท้องพระโรง ขุนนางฝ่ายเสนาบดีเริ่มซุบซิบกันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก กุ้ยเฟยหลินซูชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆ! ในเมื่อฝ่าบาททรงเลือกข้างนางแล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรจะเสีย!" กุ้ยเฟยเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นปีศาจร้าย "ใช่! ข้าทำ! ข้าฆ่าพวกมันทุกคนที่ขวางทางข้า! มารดาของนางก็เช่นกัน... สตรีโง่เขลานั่นสมควรตายตั้งแต่วันที่คิดจะแย่งชิงความโปรดปรานจากข้า!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่ใช่ความเงียบที่หวาดกลัว แต่เป็นความตื่นตะลึง หลินมู่หลานก้าวออกมาจากหลังม่านช้าๆ ฝีเท้าของนางหนักแน่นดั่งก้าวเดินบนหยาดเลือดของศัตรู "ท่านยอมรับแล้วสินะ" มู่หลานกล่าว เสียงของนางสั่นเครือเพียงน้อยนิดจากการพยายามควบคุมอารมณ์ "ท่านสังหารนางเพราะความอิจฉา โดยไม่สนว่านั่นจะทำลายชีวิตของผู้อื่นไปกี่ชีวิต..." "อิจฉา?" กุ้ยเฟยเหยียดยิ้ม "ข้าไม่ได้อิจฉา ข้าแค่กำจัดขยะที่ขวางทางบัลลังก์ของข้าก็เท่านั้น!" ฮ่องเต้จ้าวเหวินหลงลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองขุนนางทุกคนก่อนจะประกาศด้วยเสียงก้องกังวาน "โทษฐานปลงพระชนม์บรรพบุรุษและฆ่าฟันข้าราชบริพารโดยมิชอบ... กุ้ยเฟยหลินซู ถูกถอดออกจากตำแหน่งให้เป็นสามัญชน เตรียมส่งตัวเข้าคุกหลวง รอวันตัดสินโทษประหารโดยการตัดศีรษะ!" ทหารองครักษ์กรูเข้ามาคุมตัวกุ้ยเฟยในทันที นางไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไป ทว่ากลับจ้องมองมู่หลานด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมา "เจ้าคิดว่าจบแล้วหรือ มู่หลาน?" กุ้ยเฟยกระซิบขณะที่ถูกลากตัวผ่านร่างของมู่หลาน "เจ้าคิดว่านางกำนัลเหล่านั้นคือเหยื่อรายเดียวของข้าหรือ? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่ามารดาของเจ้า... จริงๆ แล้วเป็นคนของใคร?" มู่หลานชะงักไป หัวใจดั่งถูกบีบด้วยกรงเล็บที่มองไม่เห็น นางหันกลับไปจะคว้าตัวกุ้ยเฟยไว้ แต่ทว่าทันใดนั้นเอง ประตูท้องพระโรงก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยเสียงดังสนั่น ร่างขององครักษ์ประจำพระองค์ผู้หนึ่งวิ่งโซซัดโซเซเข้ามาพร้อมกับคราบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั้งตัว เขาคุกเข่าลงแทบเท้าฮ่องเต้ด้วยอาการหอบหายใจรวยริน "ฝ่าบาท... แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองทัพทางเหนือ... เกิดการก่อกบฏโดยราชครู! และพวกมัน... พวกมันชูธงประจำตัวของ 'มารดาของพระสนมมู่หลาน' ขึ้นมาประกาศศักดา!" หลินมู่หลานยืนแข็งทื่อ โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนคว้าง ความลับที่นางพยายามขุดค้นกลับกลายเป็นระเบิดเวลาที่กำลังจะทำลายทุกอย่างที่นางรักไปพร้อมกับตัวนางเอง... หวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงของตัวละครในตอนถัดไปนะคะ! จากใจ... ไป๋เหลียนฮวาค่ะ