กุ้งฝอยล่อปลากะพง

“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าตราหยกที่ข้าถือครองอยู่คือของจริง?” น้ำเสียงของหลินมู่หลานราบเรียบเย็นเยียบ นางนั่งอยู่กลางโถงตำหนักที่เงียบเชียบ ประหนึ่งกำลังจิบชาชมจันทร์ในคืนที่ไร้ลม ทว่าปลายนิ้วที่แตะขอบถ้วยกระเบื้องเคลือบกลับขาวซีดด้วยแรงกด รอบกายของนางมีเพียงความมืดมิดที่ถูกขับเน้นด้วยเปลวเทียนที่วูบไหวตามแรงลมจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ “พระสนม... ท่านอย่าได้ลองดีกับข้า” เสียงทุ้มต่ำของชายชุดดำที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดสั่นเครือเล็กน้อย มันก้าวออกมาหนึ่งก้าว แสงเทียนตกกระทบใบหน้าที่ปิดบังไว้ด้วยผ้าคลุมสีดำสนิท “ส่งตราหยกมาเสีย แล้วข้าจะปล่อยให้บุตรสาวของท่านรอดพ้นจากคมดาบนี้” มู่หลานแค่นยิ้ม มุมปากของนางยกขึ้นเพียงเล็กน้อย ทว่าสายตากลับคมกริบดุจใบมีดโกน “คนของกุ้ยเฟยหลินซูช่างใจร้อนเสียจริง เจ้าคิดว่าข้าจะนำสมบัติล้ำค่าเช่นนั้นติดตัวไว้ตลอดเวลาหรือ? หรือเจ้ามองว่าความเป็นมารดาของข้า เป็นเพียงจุดอ่อนที่ไร้ปัญญาให้เจ้าหยิบฉวยมาเป็นเครื่องมือได้ง่ายๆ?” นางวางถ้วยชาลง เสียงกระทบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังก้องไปทั่วโถง ราวกับเป็นอาณัติสัญญาณแห่งความตาย “เจ้าอยากได้ตราหยกใช่ไหม? อยู่ที่นั่น... ในหีบไม้จันทน์หลังม่านกั้นนั่นอย่างไรเล่า” ชายชุดดำชะงัก สายตาของมันสลับไปมาระหว่างหลินมู่หลานที่นั่งนิ่งดุจรูปปั้น กับหีบไม้จันทน์ที่วางอยู่หลังม่านโปร่งบาง ความโลภและความระแวงตีกันอยู่ในหัวใจของมันจนทำให้อีกฝ่ายก้าวพลาด มันเดินเข้าไปใกล้หีบใบนั้นอย่างรวดเร็ว โดยลืมสิ้นถึงความระแวดระวัง *ฉึก!* ลูกธนูอาบยาพิษนับสิบดอกพุ่งทะลุมาจากช่องลับเหนือเพดานและข้างเสาตำหนัก ชายชุดดำเบิกตากว้าง เลือดสีคล้ำทะลักออกจากอกก่อนที่มันจะทันได้แตะหีบใบนั้น ร่างของมันล้มลงกองกับพื้นอย่างหมดทางสู้ “กุ้งฝอยตัวน้อยๆ อยากจะจับปลากะพงตัวใหญ่ ก็ต้องดูด้วยว่าบ่อน้ำนั้นมีเขี้ยวเล็บซ่อนอยู่เพียงใด” มู่หลานลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงสีเพลิงของนางลากผ่านพื้นหิน เสียงฝีเท้าของนางแผ่วเบาทว่าทรงอำนาจ นางเดินเข้าไปหาชายชุดดำที่กำลังดิ้นทุรนทุรายก่อนจะสิ้นใจ นางก้มลงกระซิบข้างหูมันด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนน่าขนลุก “กลับไปบอกเจ้านายของเจ้าด้วยว่า... ตราหยกที่เจ้าอยากได้นักหนา เป็นเพียงก้อนหินที่ข้าสลักขึ้นเองเพื่อล่อสุนัขรับใช้เช่นเจ้าเท่านั้น” ขณะนั้นเอง ประตูตำหนักถูกผลักออกอย่างแรง จ้าวเหวินหลงก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาที่ทรงอำนาจนั้นกลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาหยุดยืนอยู่หน้าศพของนักฆ่า ก่อนจะหันมามองมู่หลานที่ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด “มู่หลาน... เจ้าเกือบเอาชีวิตไปเสี่ยงอีกแล้ว” ฮ่องเต้หนุ่มกล่าว เสียงของเขาไม่ได้มีความโกรธเคืองต่อพฤติกรรมที่บ้าบิ่นของนาง แต่มีความเป็นห่วงที่ลึกซึ้งจนยากจะบรรยาย “หากไม่เปิดช่องโหว่ให้ศัตรูตายใจ หม่อมฉันจะขุดรากถอนโคนนางแพศยานั่นได้อย่างไรเพคะ ฝ่าบาท” นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของนางไม่มีความอ่อนแอ มีเพียงความเด็ดขาดที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล “กุ้ยเฟยหลินซูคิดจะใช้บุตรสาวข้าเป็นหมาก แต่คืนนี้... หม่อมฉันจะใช้เลือดของนางเป็นเครื่องสังเวยเพื่อจบเกมนี้เสียที” เหวินหลงเดินเข้าไปใกล้นาง มือหนาเชยคางนางขึ้นอย่างทะนุถนอม “เจ้าคิดว่านางจะลงมือด้วยตนเองหรือ?” “นางไม่มีทางเลือกเพคะ” มู่หลานขยับยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์กล “ข้าส่งข่าวปลอมไปว่าตราหยกที่แท้จริงถูกเก็บไว้ในตำหนักเย็นที่นางมักใช้เป็นที่ซ่อนเร้นความลับ และที่สำคัญ... ข้าให้คนของหม่อมฉันปล่อยข่าวว่าฮ่องเต้กำลังจะเสด็จไปที่นั่นเพื่อตรวจสอบตราหยกด้วยพระองค์เองในยามจื่อ” จ้าวเหวินหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ “เจ้ากำลังจะบอกว่า... คืนนี้ เรากำลังจะล่อให้นางออกมาติดกับในที่ที่นางเองเป็นผู้กำหนดไว้?” “ถูกแล้วเพคะ” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากนางกำนัลคนสนิทก็ดังแทรกเข้ามาอย่างตื่นตระหนก “พระสนมเจ้าคะ! แย่แล้วเจ้าค่ะ! องค์หญิงน้อย... องค์หญิงน้อยถูกลักพาตัวไปจากอุทยานหลวงแล้วเจ้าค่ะ!” มู่หลานตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มที่มั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา นางหันไปมองเหวินหลงที่สีหน้าเปลี่ยนเป็นดุดันทันที เสียงฝีเท้าของกองกำลังลับที่ซุ่มอยู่รอบวังหลวงเริ่มดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทิศทาง “นางไม่ได้ติดกับเรา... แต่นางกำลังรอให้เราหลงเข้าไปในแผนการที่แท้จริงของนาง!” มู่หลานพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางเป็นฝ่ายที่เดินตามเกมของกุ้ยเฟยหลินซูมาโดยตลอด จากเงามืดหลังเสาต้นใหญ่ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่คุ้นหูของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งคู่ ร่างระหงของกุ้ยเฟยหลินซูค่อยๆ ก้าวออกมา พร้อมกับดาบที่จ่ออยู่ที่คอหอยของเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น “ฝ่าบาท... พระสนม... ดูเหมือนว่าเกมของพวกท่าน จะจบลงเร็วกว่าที่คิดนะเพคะ” ไป๋เหลียนหวาหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและเอาใจช่วยมู่หลานในบทต่อไปกันด้วยนะคะ