ความห่างเหิน

“ฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่ได้ต้องการความเมตตา แต่ต้องการความจริง” เสียงของหลินมู่หลานราบเรียบดุจผิวน้ำในบ่อนิ่ง ทว่าภายใต้ความสงบนั้นกลับซ่อนคมมีดที่พร้อมจะกรีดลงบนหัวใจของชายตรงหน้า จ้าวเหวินหลงชะงักมือนิ่ง เขากำลังจะเอื้อมไปแตะไหล่นาง แต่ทว่าปลายนิ้วกลับหยุดค้างอยู่กลางอากาศราวกับถูกแรงดึงดูดบางอย่างผลักไส ห้องทรงพระอักษรเงียบงันจนได้ยินเสียงเปลวเทียนวูบไหว กลิ่นกำยานราคาแพงที่เคยหอมรื่นรมย์บัดนี้กลับให้ความรู้สึกชวนคลื่นเหียนสำหรับนาง “เจ้าหมายความว่าอย่างไร มู่หลาน?” จ้าวเหวินหลงถาม เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความกดดัน ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักของนาง บัดนี้กลับมีเพียงความว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ยากจะหยั่งถึง มู่หลานขยับถอยห่างหนึ่งก้าวอย่างเป็นธรรมชาติ นางคลี่รอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก “หม่อมฉันก็แค่ตระหนักได้ว่า ที่ผ่านมาหม่อมฉันเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งในกระดานของใครบางคน... เบี้ยที่โง่เขลาจนนึกว่าตัวเองได้รับความรัก ทั้งที่แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงแค่เครื่องมือในการตบตาคนทั้งวังหลัง” นางไม่รอฟังคำปฏิเสธ หมุนตัวกลับหลังหันแล้วเดินตรงไปที่ประตู แผ่นหลังที่เคยดูอ่อนแอในสายตาของเขา บัดนี้กลับตั้งตรงสง่างามราวกับธนูที่ตึงสายจนสุด “เจ้าจะไปไหน!” เขาตวาด สัญชาตญาณความเป็นฮ่องเต้ทำให้เขาไม่คุ้นชินกับการถูกเมินเฉยเช่นนี้ “ไปในที่ที่หม่อมฉันไม่ต้องหวาดระแวงว่า คนที่นอนเคียงข้างทุกคืน จะเป็นผู้ชักใยให้คนในครอบครัวของหม่อมฉันต้องตายอย่างไร้ความยุติธรรมเพคะ” มู่หลานหยุดเดินเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งถ้อยคำสุดท้ายไว้ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ “ฝ่าบาทรักษาบัลลังก์ของพระองค์ต่อไปเถิด ส่วนเรื่องหัวใจ... หม่อมฉันคืนให้พระองค์ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” นางก้าวพ้นธรณีประตูทิ้งให้จ้าวเหวินหลงยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของห้องทรงพระอักษร เขาไม่รู้เลยว่าการทำตัวเย็นชาของนางในครั้งนี้ มิใช่เพื่อประชดประชัน แต่เป็นการสร้างกำแพงปราการที่หนาแน่นที่สุด เพื่อให้เขามองไม่เห็นว่านางกำลังแอบสืบหาความลับดำมืดที่กุ้ยเฟยหลินซูพยายามซ่อนไว้ใต้พรมสีเลือดผืนนั้น ตลอดทางเดินในวังหลังมืดมิดและเงียบสงัด มู่หลานเดินผ่านเงาไม้ที่ทอดตัวยาวราวกับปีศาจ นางรู้ดีว่ามีสายตามากมายจับจ้องอยู่ แต่การทำตัวเย็นชาต่อฮ่องเต้คือการคุ้มกันที่ดีที่สุด หากนางทำตัวออดอ้อน ศัตรูจะเพ่งเล็ง แต่หากนางกลายเป็นสตรีที่ไร้ซึ่งใจ... ผู้คนก็จะประมาทและมองข้ามตัวนางไป นางลัดเลาะมาจนถึงตำหนักร้างท้ายวัง ที่นี่คือที่ที่นางนัดพบกับ ‘คนผู้นั้น’ ไว้ แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นร่างของชายในชุดดำที่ยืนรออยู่ใต้ต้นหลิวเหี่ยวเฉา “เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าจะเล่นเกมนี้?” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืด มู่หลานไม่หันไปมอง เพียงแต่มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างกลับกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ “ข้าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะทำให้เขารู้สึกว่าข้าเกลียดชังเขาจนสุดหัวใจ เพื่อที่กุ้ยเฟยหลินซูจะได้ไม่ระแวงข้า และคิดว่าข้าไม่มีวันกลับไปเป็นคนโปรดของเขาได้อีก” นางสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ นางไม่ได้กำลังเล่นเกมเพื่ออำนาจ แต่นางกำลังเล่นเกมด้วยชีวิตของนางเอง ทุกย่างก้าวหลังจากนี้คือการเดิมพันที่อาจไม่มีวันหวนกลับ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มองครักษ์ราชสำนักก็ดังแทรกความเงียบขึ้นมา ตามมาด้วยเสียงหัวเราะหวานหูที่แฝงไปด้วยพิษร้ายของสตรีที่นางเกลียดชังที่สุด “ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้พระสนมหลินผู้เย็นชาก็ชอบมาเดินเล่นในที่อัปมงคลเช่นนี้เองหรือ?” กุ้ยเฟยหลินซูก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าสวยสง่างามนั้นอาบด้วยแสงจันทร์จนดูราวกับรูปปั้นเทพธิดาที่ซ่อนความอำมหิตไว้เบื้องหลัง ในมือของนางถือจดหมายฉบับหนึ่งที่มู่หลานจำได้แม่นว่ามันคือลายมือของมารดาที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปี “เจ้ากำลังตามหาสิ่งนี้อยู่ใช่หรือไม่?” กุ้ยเฟยยิ้มกว้าง ก่อนจะชูจดหมายขึ้นเหนือเปลวไฟของโคมไฟในมือองครักษ์ “น่าเสียดายนะ... หากเจ้าอยากรู้ความจริงของตระกูลเจ้า เจ้าต้องเลือกว่าจะยอมคุกเข่าอ้อนวอนข้าต่อหน้าฮ่องเต้ หรือจะมองดูความลับที่เหลืออยู่ของมารดาเจ้ากลายเป็นเถ้าถ่านไปต่อหน้าต่อตา!” มู่หลานตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อนางมองเห็นเงาร่างของบุคคลที่สามที่เพิ่งก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่... นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นจ้าวเหวินหลงที่มองมาทางนางด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออกว่ากำลังโกรธแค้นหรือกำลังจะตัดสินใจกระทำบางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิดถึง! ไป๋เหลียนหวาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ และหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้านะคะ