คำสารภาพท่ามกลางลมหนาว

"เจ้าจะทำลายทุกอย่างที่ข้าสร้างมาเพื่อปกป้องเจ้า ด้วยมือที่สั่นเทานั่นหรือ มู่หลาน" น้ำเสียงของจ้าวเหวินหลงมิได้ดุดัน หากแต่ราบเรียบเย็นเยียบจนบาดลึกเข้าไปในกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้หันมามองนาง แต่กลับยืนทอดสายตามองหิมะแรกที่เริ่มโปรยปรายลงมาปกคลุมอุทยานหลวงจนขาวโพลนราวกับผ้าห่อศพผืนใหญ่ มู่หลานกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ปิ่นทองในมือของนางที่เคยเป็นเครื่องประดับสูงค่า บัดนี้กลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับคมมีดที่พร้อมจะปลิดชีพผู้ใดก็ตามที่ทรยศต่อนาง นางก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าผ้าไหมกระทบพื้นหินดังก้องในความเงียบงันที่แสนอึดอัด "หม่อมฉันต้องการความจริง... ไม่ใช่คำลวงจากบุรุษที่บิดาผู้ล่วงลับของหม่อมฉันเทิดทูนเหนือเกล้า" นางเอ่ยเสียงสั่น "ใต้เท้าหลิน ผู้นำตระกูลที่ยึดถือคุณธรรม เขาคือคนของฝ่าบาทไม่ใช่หรือ เหตุใดในเอกสารลับฉบับนี้... ถึงปรากฏตราประทับของเขาในฐานะผู้วางแผนสังหารหมู่ที่ชายแดนเมื่อสิบห้าปีก่อน!" จ้าวเหวินหลงหมุนตัวกลับมาช้าๆ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของเขาในยามนี้กลับมีความร้าวรานที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเดินเข้ามาใกล้จนมู่หลานสัมผัสได้ถึงกลิ่นกำยานไม้กฤษณาและไอเย็นจากร่างกายของเขา มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือนางที่ถือปิ่นนั้นไว้แน่น ก่อนจะกดมันลงอย่างแผ่วเบาแต่ไร้ซึ่งหนทางขัดขืน "เจ้าคิดว่าบัลลังก์นี้ตั้งอยู่บนความยุติธรรมกระนั้นหรือ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ "มู่หลาน... การเมืองไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร มีเพียงผลประโยชน์ที่สอดคล้องหรือขัดแย้งกัน บิดาของเจ้ามิใช่คนดี และข้าก็มิใช่นักบุญ สิ่งที่เขาทำ... คือสิ่งที่ข้าสั่งให้ทำเพื่อกวาดล้างกบฏที่คิดจะชิงบัลลังก์มังกรในยามที่ข้ายังไร้อำนาจ" คำสารภาพนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจมู่หลาน นางพยายามจะดึงมือออก แต่แรงของเขากลับดึงรั้งนางเข้าหาอ้อมกอดอย่างเด็ดขาด หัวใจของนางเต้นระรัว ทั้งโกรธเคือง ทั้งสับสน และเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ "ท่าน... ท่านใช้ชีวิตของคนบริสุทธิ์นับพันเพื่อปูทางให้ตัวเองหรือ?" นางเค้นเสียงถาม ทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย "และท่านก็ให้บิดาของหม่อมฉันเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่พร้อมจะถูกทิ้งให้เป็นแพะรับบาปเมื่อถึงคราวจำเป็นใช่หรือไม่!" "ข้าเลือกเขา เพราะเขารักในอำนาจมากกว่ารักลูกสาวของตัวเอง" จ้าวเหวินหลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาอ่อนลงแต่กลับแฝงความร้ายกาจ "เจ้าคิดว่าเหตุใดเจ้าถึงมีชีวิตรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้? เหตุใดมู่หลานที่ควรจะถูกกวาดล้างไปพร้อมกับตระกูลหลิน ถึงได้รับความโปรดปรานจนขึ้นมาเป็นถึงพระสนมเอก? เจ้าคิดว่ามันคือความรักเพียงอย่างเดียวหรือ มู่หลาน... อย่าได้ซื่อจนเกินไป" มู่หลานนิ่งงันดั่งถูกสาป สายลมหนาวพัดกรรโชกจนม่านประตูดังพึ่บพั่บราวกับเสียงเตือนภัย คำพูดของเขาทำลายภาพจำในวัยเยาว์ของนางจนหมดสิ้น ความรักที่นางเคยเชื่อมั่น ความอบอุ่นที่เขาเคยมอบให้ กลายเป็นเพียงหมากเกมหนึ่งในกระดานอำนาจของเขาเท่านั้น "ท่านคือปีศาจ..." นางพึมพำ "ข้าเป็นฮ่องเต้" เขาแก้ไข "และในฐานะฮ่องเต้ ข้าต้องกำจัดเนื้อร้าย แม้ว่าเนื้อร้ายนั้นจะฝังรากลึกอยู่ในหัวใจของข้าเองก็ตาม" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์รักษาพระองค์ก็ดังขึ้นที่หน้าตำหนัก ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของมหาขันทีคนสนิทจะรายงานเข้ามาด้วยความร้อนรน "ฝ่าบาท! พะยะค่ะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว พระสนมกุ้ยเฟยนำกำลังกองทัพลับล้อมตำหนักบรรทมเอาไว้ นางอ้างว่าท่าน... ทรงถูกพิษและกำลังสติฟั่นเฟือน จึงจะขอเข้าควบคุมสถานการณ์เพื่อความปลอดภัยของแผ่นดิน!" จ้าวเหวินหลงปล่อยมือจากมู่หลานทันที แววตาของเขากลับมาคมกริบดุจเหล็กกล้าในชั่วพริบตา เขามองไปยังนางด้วยสายตาที่นางอ่านไม่ออกว่าคือความห่วงใยหรือเพียงแค่การทดสอบครั้งสุดท้าย "มู่หลาน" เขาเอ่ยเรียกเสียงเรียบ "ตอนนี้โอกาสของเจ้ามาถึงแล้ว หากเจ้าต้องการแก้แค้นให้บิดาและครอบครัว นี่คือเวลาที่เหมาะสมที่สุด" เขาสะบัดมือเรียกมหาขันทีให้นำกระบี่อาญาสิทธิ์มาวางตรงหน้านาง ปลายกระบี่ชี้ตรงมาที่อกซ้ายของฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนนิ่งรอคอยความตายด้วยใบหน้าเฉยเมย ท่ามกลางความวุ่นวายภายนอกที่กำลังบีบเข้ามาดั่งวงล้อมมรณะ ประตูตำหนักถูกพังออกด้วยกำลังของกองทัพกุ้ยเฟยหลินซูที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะ แต่เมื่อทุกคนเห็นภาพเบื้องหน้า—เห็นพระสนมเอกผู้เป็นที่รักของฮ่องเต้กำลังถือกระบี่จ่อที่อกของโอรสสวรรค์ ต่างก็พากันหยุดชะงักด้วยความตระหนก ทว่า ในจังหวะที่ความตายกับอำนาจกำลังตัดสินชะตากรรม หลินซูกลับหันมาสบตากับมู่หลานแล้วเหยียดยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้นางถึงกับเข่าทรุด "เจ้าคิดว่าใครเป็นคนส่งเอกสารลับฉบับนั้นให้เจ้าในห้องลับเมื่อคืนนี้กันล่ะ... น้องข้า?" ไป๋เหลียนหวาหวังว่าตอนนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ค่ะ