พายุในวังหลัง

“เจ้ากล้าดียังไงถึงคิดว่า ข้าจะปล่อยให้สตรีชั้นต่ำเช่นเจ้า ได้ยืนเคียงข้างฝ่าบาทไปมากกว่านี้?” เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยไอสังหารเย็นเยียบดังก้องอยู่ภายในตำหนักบรรทมส่วนตัวของกุ้ยเฟยหลินซู กลิ่นกำยานดอกเหมยหอมฟุ้งจนน่าเวียนหัว ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย กุ้ยเฟยหลินซูในอาภรณ์สีแดงเพลิงปักดิ้นทองอร่ามขยับพัดในมือช้าๆ สายตาที่จับจ้องไปยังข้ารับใช้คนสนิทตรงหน้ามีความหมายเพียงหนึ่งเดียว... ความตาย “หลินซู... ท่านมั่นใจนักหรือว่าหมากที่ท่านวางไว้ จะไม่ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเอง?” หลินมู่หลานไม่ได้เอ่ยตอบด้วยความหวาดกลัว นางยืนนิ่งสงบดุจดั่งผิวน้ำในยามไร้ลมหายใจ สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องตอบสตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดในวังหลังโดยไม่กะพริบตา แม้ในยามนี้มือของนางจะซ่อนความสั่นเทาเอาไว้ใต้แขนเสื้อ แต่ทว่าใบหน้ากลับนิ่งเรียบจนกุ้ยเฟยต้องขมวดคิ้ว “หมากน่ะหรือ? สำหรับข้า... นางก็แค่เบี้ยที่รอเวลาถูกเขี่ยทิ้ง” กุ้ยเฟยแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะแหลมเล็กบาดแก้วหู “เจ้าคิดว่าการที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานเจ้าในช่วงนี้ จะช่วยชีวิตเจ้าได้ตลอดไปงั้นหรือ? มู่หลาน... ในวังหลังแห่งนี้ ความโปรดปรานมีค่าเท่ากับฟองคลื่น ยามพายุมาเยือน... แม้แต่เงาก็ไม่เหลือให้เห็น” มู่หลานขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้กุ้ยเฟยรู้สึกขัดตาอย่างประหลาด “หากหม่อมฉันเป็นเพียงฟองคลื่น ท่านก็คงเป็นเพียงทรายที่รอวันถูกคลื่นซัดหายไปเช่นกัน พะย่ะค่ะ พระสนม” บรรยากาศภายในห้องเงียบลงทันทีจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากแจกันหยกกะทบพื้น ความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นทำให้เหล่าขันทีและนางกำนัลรอบข้างต่างก้มหน้าจนชิดอก ไม่มีใครกล้าหายใจแรง กุ้ยเฟยหลินซูวางพัดลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดัง ‘ปัง!’ ก่อนจะเดินย่างสามขุมเข้ามาหามู่หลาน กลิ่นเครื่องหอมราคาแพงโชยเข้าจมูกจนมู่หลานต้องกลั้นหายใจ “งั้นเรามาลองดูไหมว่า... ระหว่าง ‘ความฉลาด’ ของเจ้า กับ ‘อำนาจ’ ของข้า ใครกันแน่ที่จะต้องคุกเข่าลงบนพื้นหินเย็นเยียบก่อนกัน” นางลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “คืนนี้... ที่งานเลี้ยงชมจันทร์ จะไม่มีชื่อของ ‘หลินมู่หลาน’ ปรากฏอยู่ในรายชื่อผู้รอดชีวิต” มู่หลานนิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจของนางเต้นรัว แต่สมองกลับแล่นเร็วราวกับติดปีก หากคืนนี้คือจุดตัดสิน นางก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปลี่ยนกระดานหมากนี้ด้วยมือของนางเอง มู่หลานย่อกายลงทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย แต่ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ “หม่อมฉันจะตั้งตารอพะย่ะค่ะ หวังว่าพระสนมจะเตรียมหมากที่น่าสนุกไว้ให้หม่อมฉันจริงๆ” หลังจากมู่หลานถอยหลังออกไปจากตำหนัก จ้าวเหวินหลงที่ซุ่มสังเกตการณ์อยู่หลังฉากกั้นไม้ฉลุลายก็ก้าวออกมา ใบหน้าหล่อเหลาของโอรสสวรรค์เต็มไปด้วยความกังวลและไอสังหารที่ปิดไม่มิด พระองค์ทรงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “นางกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ...” สุรเสียงทุ้มต่ำพึมพำกับความว่างเปล่า “ฝ่าบาท... พระองค์ทรงทราบดีว่ากุ้ยเฟยไม่ได้พูดเพียงเพื่อให้เรากลัว” ขันทีคนสนิทก้าวเข้ามากระซิบ “นางเตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว แม้แต่องครักษ์ในจุดสำคัญก็น่าจะเป็นคนของฝ่ายนั้นทั้งหมด” จ้าวเหวินหลงสูดลมหายใจเข้าลึก “ข้าไม่ยอมให้มู่หลานเป็นอะไรไปเด็ดขาด... ต่อให้ต้องล้างวังหลังนี้ด้วยเลือด ข้าก็จะทำ” ในขณะเดียวกัน มู่หลานที่เดินทอดน่องออกมาตามทางเดินยาวของอุทยานหลวง นางไม่ได้กลับเรือน แต่กลับมุ่งหน้าไปยังหอสมุดหลวง ที่ซึ่งนางซ่อนบางอย่างเอาไว้... ความลับเรื่องการตายของมารดาที่นางรวบรวมมานานนับปี บัดนี้ถึงเวลาที่นางต้องใช้มันเป็นอาวุธชิ้นสุดท้าย ทันใดนั้น เงาสีดำสายหนึ่งก็วูบผ่านหน้าไป มู่หลานชะงักฝีเท้า มือเรียวบางคว้าปิ่นทองในมวยผมออกมาเตรียมพร้อม แต่นางกลับต้องหยุดกึกเมื่อเห็นว่าใครยืนรออยู่ตรงมุมมืดของศาลาแปดเหลี่ยม ไม่ใช่กุ้ยเฟย... และไม่ใช่ฝ่าบาท ชายในชุดดำสนิทผู้นั้นหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่มู่หลานคุ้นเคยดีกว่าใครในวัยเด็ก “มู่หลาน... เจ้ากำลังเดินเข้าสู่กับดักที่กุ้ยเฟยขุดไว้ให้ และเจ้าก็รู้ดีว่าคืนนี้ไม่มีทางรอด” มู่หลานตัวสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความจริงที่เปิดเผยออกมาตรงหน้า “ท่าน... ท่านยังไม่ตาย!” ชายผู้นั้นขยับรอยยิ้มที่ดูน่าเวทนา ก่อนจะโยนจดหมายฉบับหนึ่งลงบนพื้น “ไปที่งานเลี้ยงเถิด... แต่อย่าได้ลืมว่า คนที่ฆ่ามารดาของเจ้า ไม่ใช่กุ้ยเฟยหลินซู... แต่เป็นคนเดียวกับที่เจ้ากำลังมอบหัวใจให้ในเวลานี้!” มู่หลานก้มลงมองจดหมายฉบับนั้น มือของนางสั่นเทาจนเกือบคว้าไม่อยู่ เสียงดนตรีจากงานเลี้ยงชมจันทร์เริ่มบรรเลงขึ้นจากไกลๆ ราวกับเสียงสัญญาณแห่งความหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามาทุกขณะ ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าทุกท่านจะเตรียมใจไว้รับกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในบทต่อไปนะคะ!