กลลวงถวายตัว

กลิ่นอับชื้นของตำหนักเย็นผสมปะปนกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กของคมดาบที่จ่ออยู่ใกล้ลำคอจนแทบหยุดหายใจ ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกแผดเผาด้วยแสงเพลิงวับแวม หลินมู่หลานไม่ได้ถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว ร่างระหงในอาภรณ์เก่าคร่ำคร่าตั้งตรงสง่างามราวกับต้นสนทนกลางพายุหิมะ ดวงตาคู่หงส์หรี่ลงเล็กน้อยยามกวาดมองกลุ่มทหารองครักษ์หลวงที่แหวกทางออกให้สตรีผู้หนึ่งก้าวเข้ามา กุ้ยเฟยหลินซูแย้มยิ้มบางเบาบนริมฝีปากที่ทาชาดสีแดงสด ราวกับดอกป๊อปปี้อาบยาพิษ นางกวาดสายตามองมู่หลานด้วยความสมเพชปนริษยาที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้หน้ากากความเมตตา "ข้าไม่นึกเลยว่า สนิมสร้อยอย่างเจ้าจะยังกล้าซุกซ่อนสิ่งนี้ไว้ในตำหนักเย็น" หลินซูเอ่ยขึ้น น้ำเสียงหวานราวน้ำผึ้งอาบยาพิษ แต่แฝงแววคุกคาม ชายแขนเสื้อผ้าต่วนปักลายหงส์ทองสะบัดเล็กน้อย ก่อนที่นางจะส่งสัญญาณให้ขันทีข้างกายโยนหีบไม้แกะสลักลวดลายประหลาดลงแทบเท้าของมู่หลาน ตุบ! ฝาหีบอ้าออกเผยให้เห็นตุ๊กตาคุณไสยทำจากผ้าแพรสีดำ ปักชื่อและวันเดือนปีเกิดขององค์ฮ่องเต้จ้าวเหวินหลง พร้อมกับเข็มเงินนับส่มเล่มที่ปักตรึงอยู่บริเวณหัวใจของตุ๊กตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มู่หลานก้มมองหลักฐานชิ้นสำคัญที่ถูก "พบ" อย่างรวดเร็วเกินไปนี้ หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่นางบังคับให้สติทุกตารางนิ้วเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง นางรู้ดีว่านี่คือแผนการอุบาทว์ที่กุ้ยเฟยหลินซูต้องการกำจัดนางให้พ้นทาง ก่อนที่พิธีคัดเลือกสนมขั้นสูงในวันพรุ่งนี้จะเริ่มขึ้น "พระชายากล่าวหาว่าหม่อมฉันเป็นผู้ทำ... แต่ไยจึงมั่นใจนักว่าของชิ้นนี้มิได้เพิ่งถูกนำมาวางโดยฝีมือของคนใกล้ตัวพระองค์เล่าเพคะ?" มู่หลานเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด เปรี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้วเนียนดังสนั่นหวั่นไหว แรงตบนั้นทำให้น้องหน้าของมู่หลานหันไปตามแรง ปรากฏรอยนิ้วสีแดงเด่นชัดบนผิวแก้วขาวซีด แต่สตรีสกุลหลินหาได้หลั่งน้ำตาสักหยดไม่ นางค่อยๆ หันกลับมา ชายตามองกุ้ยเฟยหลินซูด้วยแววตาที่เยียบเย็นเสียจนผู้ทรงอำนาจถึงกับเสียวสันหลังวาบ "สามหอง! เจ้าเป็นเพียงนักโทษในตำหนักเย็น มีสิทธิ์อันใดมาต่อปากต่อคำกับข้า!" หลินซูแผดเสียงกร้าว ความงดงามเมื่อครู่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "จับนางมัดเสีย! ข้อหาลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาท มีโทษประหารสถานเดียว!" เหล่าทหารองครักษ์กรูเข้ามาหมายจะเข้าจับกุม แต่มู่หลานกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงของนางกังวานใส ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ช้าก่อน!" นางตวาดกร้าวด้วยอำนาจบางอย่างที่แฝงอยู่ในน้ำเสียง ทำให้ทหารเหล่านั้นชะงักงัน มู่หลานเหยียดยิ้ม ย่อกายทำความเคารพอย่างงดงามไร้ที่ติ แม้สภาพจะย่ำแย่เพียงใด "หากหม่อมฉันทำจริง ไยตุ๊กตาตัวนี้จึงไม่มีฝุ่นจับแม้แต่น้อยเล่าเพคะ? อีกทั้งหมึกที่เขียนวันเดือนปีเกิดบนผ้า... ยังสดใหม่จนกลิ่นชาดยังไม่จางหาย พระชายาเร่งรีบจัดฉากป้ายสีเช่นนี้ เกรงกลัวสิ่งใดอยู่หรือเพคะ? หรือว่า... กลัวว่าฝ่าบาทจะทรงระลึกถึงสตรีสกุลหลินผู้นี้ จนต้องรีบกำจัดก่อนที่รุ่งสางจะมาถึง!" "บังอาจ!" กุ้ยเฟยหลินซูกัดฟันกรอดด้วยความแค้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือเรียวสั่นเทาด้วยความโกรธที่ถูกจี้ใจดำ "คนปากกล้าเช่นนี้ปล่อยไว้ไม่ได้! ลงมือ—" "ใครกล้า!" สุรเสียงทรงอำนาจระเบิดขึ้นจากความมืดมิดเบื้องนอก ตัดขาดคำสั่งประหารชีวิตของกุ้ยเฟยหลินซูในทันที ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ขบวนเสด็จของฮ่องเต้จ้าวเหวินหลงในฉลองพระองค์สีทองปักลายมังกรห้ากรงเล็บเคลื่อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว ดวงเนตรคมกริบดั่งพญาราชสีห์กวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดด้วยความเยียบเย็นจนน่ากลัว กุ้ยเฟยหลินซูหน้าถอดสี รีบทรุดกายลงกราบแทบพระบาททันที "ถวายบังคมฝ่าบาท... หม่อมฉัน... หม่อมฉันเพียงแต่..." จ้าวเหวินหลงไม่แม้แต่จะชายตามองสนมรักของตน พระบาทก้าวข้ามผ่านร่างที่หมอบกราบตรงไปหยุดอยู่เบื้องหน้าหลินมู่หลาน กลิ่นอายบุรุษสูงศักดิ์แผ่ซ่านกดดันจนบรรยากาศแทบหยุดนิ่ง พระองค์ทอดพระเนตรมองรอยฝ่ามือบนแก้วเนียน และรอยยิ้มเยาะหยันที่ยังคงประดับอยู่บนริมฝีปากของนาง มู่หลานซ่อนความประหลาดใจไว้ภายใต้แพขนตางอนหนา นางย่อกายถวายพระพรตามธรรมเนียม ทว่าไร้ซึ่งความหวาดกลัวในแววตา "ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ" จ้าวเหวินหลงยื่นพระหัตถ์หนาออกไปอย่างช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นแตะเบาๆ ลงบนรอยแผลแดงช้ำบนแก้วของนาง ดวงตาคมปลาบฉายแวววาววับที่อ่านไม่ออก ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "เจ้ากล้าหาญยิ่งนัก... หลินมู่หลาน" พระองค์ทรงแย้มพระสรวลน้อยๆ ทว่าดวงเนตรกลับไร้รอยยิ้มโดยสิ้นเชิง "กล้าใส่ร้ายเจ้าของตำหนักเย็น... ดูท่า ข้าคงต้องรับตัวสนมผู้ "อุกหาญ" ผู้นี้ ไปไต่สวนส่วนพระองค์ที่ตำหนักมังกรทองเสียแล้วกระมัง?" ไป๋เหลียนฮวาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งการแก้แค้นนี้นะคะ