ก้าวแรกสู่จุดสูงสุด

"เจ้าคิดว่าอาภรณ์สีแดงเพลิงชุดนี้... จะทำให้เลือดของสตรีที่บังอาจขวางทางข้า ดูงามขึ้นหรือไม่?" น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งใต้พิภพของกุ้ยเฟยหลินซู ดังขึ้นในตำหนักคุนหนิง ขันทีน้อยถอยกรูดตัวสั่นงันงก พู่กันในมือของนางสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะวาดตัวอักษร 'ตาย' ลงบนกระดาษสาผืนงามอย่างบรรจง ขณะเดียวกันที่ตำหนักของหลินมู่หลาน บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกเหมยและไอร้อนจากน้ำชาที่เพิ่งรินเสร็จ มู่หลานวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม เสียงกระทบกันของกระเบื้องเคลือบดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด นางมองดูอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักดิ้นทองที่ฮ่องเต้เพิ่งประทานมาให้เมื่อครู่—ชุดสำหรับตำแหน่ง 'ผิน' ชั้นสูงที่สตรีในวังหลังต่างหมายปอง "ใต้เท้าจาง... ท่านคิดว่าตำแหน่งนี้ จะเป็นเกียรติหรือเป็นหลุมศพกันแน่?" มู่หลานเอ่ยถามโดยไม่หันไปมองกงกงคนสนิทที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลัง "สนมมู่หลาน... พระเมตตาของฝ่าบาทเป็นสิ่งที่ไม่มีผู้ใดอาจปฏิเสธได้พ่ะย่ะค่ะ" ขันทีชราตอบเสียงเรียบ มู่หลานแค่นยิ้ม มุมปากของนางยกขึ้นเพียงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยเรียบเฉยกลับทอประกายคมปลาบราวกับใบมีด "ความเมตตาที่มาพร้อมกับการโยนข้าลงไปท่ามกลางฝูงสุนัขป่าหิวโหยเช่นนี้หรือ? ฝ่าบาทกำลังเล่นเกมที่ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะชนะหรือพินาศกันแน่" ขบวนเสด็จเล็กๆ ของมู่หลานเคลื่อนผ่านสวนหลวงในยามสาย การก้าวเดินของนางมั่นคงและสง่างาม ไม่มีความหวั่นเกรงต่อสายตาอาฆาตจากเหล่านางกำนัลของกุ้ยเฟยที่แอบซุ่มมองอยู่หลังพุ่มไม้ ทุกก้าวย่างของมู่หลานคือการประกาศศักดาว่า นางไม่ใช่กระต่ายน้อยที่รอวันถูกเชือด แต่คือหงส์ที่กำลังสยายปีกขึ้นสู่จุดสูงสุดที่ไม่มีใครคาดถึง เมื่อเดินมาถึงศาลาแปดเหลี่ยม ร่างสูงโปร่งของจ้าวเหวินหลงก็ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาดูสง่างามในชุดฉลองพระองค์สีเหลืองทอง ทว่าแววตาของเขากลับดูเหนื่อยล้าเกินกว่าจะเป็นกษัตริย์ผู้มีความสุข "เจ้าชอบสิ่งที่ข้ามอบให้หรือไม่?" เขาถามสั้นๆ เมื่อมู่หลานคุกเข่าลงทำความเคารพ "ตำแหน่งนี้หนักอึ้งเกินไปเพคะ ฝ่าบาท" มู่หลานเงยหน้าขึ้น สบตากับบุรุษผู้กุมชะตาชีวิตของนาง "หม่อมฉันเป็นเพียงสนมตัวเล็กๆ ที่หวังเพียงชีวิตที่สงบสุข การเลื่อนขั้นครั้งนี้มิใช่การประทานรางวัล แต่เป็นการบังคับให้หม่อมฉันต้องร่วมรบในสงครามที่หม่อมฉันไม่ได้เป็นผู้ก่อ" เหวินหลงขยับเข้าใกล้ ถือวิสาสะเชยคางนางขึ้น "ในวังหลังแห่งนี้ ไม่มีที่ว่างสำหรับผู้ที่ไร้อำนาจ หากเจ้าไม่ขึ้นไปยืนบนจุดที่สูงกว่า ข้าก็ไม่อาจปกป้องเจ้าจากเงื้อมมือของนางได้" "ฝ่าบาทกำลังพูดถึงใครเพคะ? กุ้ยเฟยหลินซู... หรืออดีตที่ท่านยังคงฝังใจ?" มู่หลานย้อนถาม เสียงของนางนิ่งสนิททว่าเชือดเฉือนหัวใจคนฟัง คำถามนั้นทำให้เหวินหลงชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในเสี้ยววินาที ความเงียบปกคลุมไปทั่วศาลา มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดพาใบไม้แห้งให้ปลิวว่อน มู่หลานรู้ดีว่านางก้าวล้ำเส้น ทว่าหากนางไม่กล้าเปิดแผลของเขา นางก็ไม่มีวันได้รับความจริงที่นางต้องการเพื่อล้างแค้นให้มารดา "เจ้าช่างกล้านัก มู่หลาน" เขาพึมพำ ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะที่ข้างหู "เจ้าคิดว่าความฉลาดของเจ้าจะช่วยเจ้าได้ตลอดไปงั้นหรือ?" "ความฉลาดอาจไม่ช่วยหม่อมฉัน แต่ความจริงในมือหม่อมฉันจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปเพคะ" มู่หลานกระซิบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงยิ่งกว่า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารองครักษ์ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบ หัวหน้าองครักษ์คุกเข่าลงต่อหน้าจ้าวเหวินหลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ฝ่าบาท! เกิดเหตุเพลิงไหม้ที่ตำหนักคลังอาวุธ... และ... และมีคนพบศพนางกำนัลคนสนิทของกุ้ยเฟยถูกสังหารอยู่ใกล้กับห้องเก็บตำราหลวงพ่ะย่ะค่ะ!" เหวินหลงผละออกจากมู่หลานทันที สายตาของเขาจ้องมองไปยังทิศทางของตำหนักกุ้ยเฟยด้วยความเย็นเยือก มู่หลานยืนนิ่ง ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางไม่ได้เป็นคนทำ แล้วใครกันที่ชิงลงมือก่อน? ทว่าในจังหวะที่มู่หลานกำลังจะหันหลังกลับ องครักษ์คนเดิมก็กล่าวประโยคที่ทำให้เลือดในกายของนางเย็นเฉียบ "รายงานเพิ่มเติมพ่ะย่ะค่ะ... ข้างศพของนางกำนัล พบป้ายหยกประจำตัวของสนมมู่หลานตกอยู่พ่ะย่ะค่ะ!" สายตาของฮ่องเต้ตวัดกลับมามองมู่หลานด้วยความสงสัยระคนผิดหวัง ในขณะที่เงาร่างของกุ้ยเฟยหลินซูค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืดของศาลา ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่มู่หลานเคยพบมา "ดูเหมือนว่า 'ก้าวแรกสู่จุดสูงสุด' ของเจ้า จะต้องแลกด้วยการเป็นนักโทษประหารเสียแล้วนะ... น้องหญิงหลิน" ไป๋เหลียนหวาขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันแสนบีบคั้นหัวใจนี้ไปกับมู่หลานนะคะ