คะแนนพรีเซนต์ที่ทำให้โลกสะดุ้ง

"ถ้าสมองส่วนหน้าของเธอยังทำงานได้ไม่เต็มประสิทธิภาพ แนะนำให้ไปนอนพักแล้วค่อยตื่นมาคุยกันใหม่นะ คุณวิศวกร" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นทันทีที่ประตูกระจกห้องส튜디오คณะสถาปัตย์ปิดลง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของธามไทที่ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หมุนอย่างมาดมั่น แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนภาพของหญิงสาวร่างเพรียวที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ พรีมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์เดือดพล่านที่กำลังตีตื้นขึ้นมาถึงลำคอ เธอเกลียดรอยยิ้มมุมปากของหมนี่ที่สุด รอยยิ้มที่เหมือนจะเยาะหยันความพยายามของเธอ ทั้งที่งานพรีเซนต์โมเดลโครงสร้างตู้คอนเทนเนอร์ผสมผสานโครงสร้างเหล็กเมื่อครู่ อาจารย์ที่ปรึกษาเพิ่งจะเอ่ยปากชมว่า 'เป็นการบูรณาการระหว่างวิศวกรรมและความงามทางสถาปัตย์ได้อย่างไร้ที่ติ' ไปหมาดๆ แต่พ่อคุณทูนหัวคนนี้กลับหาว่าโครงสร้างรับน้ำหนักของเธอดูกระด้างเกินไป เหมือนโกดังเก็บสินค้ามากกว่าพื้นที่สร้างสรรค์งานศิลปะ! "ปากดีแบบนี้ ระวังตอนตรวจหน้างานจริงโครงสร้างจะทรุดลงมาทับหัวเอาไม่รู้ตัวนะคะ คุณสถาปนิก" พรีมสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความไม่ยอมแพ้ เธอก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขาจนแทบจะชิดขอบโต๊ะ เอกสารแบบแปลนกระจัดกระจายอยู่รอบตัว แต่สายตาของธามกลับไม่ได้มองกระดาษแผ่นไหนเลย นอกจากใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ "หึ โครงสร้างของฉันผ่านการคำนวณและดีไซน์มาอย่างดี ไม่มีทางพังลงมาทับใครหรอก... ยกเว้นเสียแต่ว่าคนตรวจจะไม่มีสติพอที่จะมองเห็นความประณีตที่ซ่อนอยู่" ธามไทลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเขาทำให้พรีมต้องเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ซึ่งเธอยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่เพราะมันทำให้เธอดูเสียเปรียบในเชิงกายภาพ บรรยากาศในห้องที่ควรจะโล่งโปร่งเพราะทุกคนทยอยออกไปหมดแล้ว กลับอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่สパークใส่กันจนแทบจะได้ยินเสียงเปรี๊ยะ กรณ์ที่ยืนพิงเสาอยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ พรางส่งเสียงกระแอมกระไอมเบาๆ เพื่อเตือนสติเพื่อนสนิท "เอ่อ... ธาม แกก็เบาๆ หน่อยเถอะวะ งานก็ผ่านฉลุย คะแนนพรีเซนต์ได้ท็อปกลุ่มเดี่ยวกับยัยพรีมแท้ๆ ทำไมต้องหาเรื่องให้โดนยัยนี่จิกหัวใช้ไปทำโปรเจกต์หน้าอีกวะเนี่ย" กรณ์ทำหน้าที่เป็นกาวใจจำเป็น แต่ดูเหมือนจะราดน้ำมันลงบนกองไฟเสียมากกว่า "ฉันไม่ได้หาเรื่อง!" ธามและพรีมประสานเสียงกันขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ก่อนที่ทั้งคู่จะหันขวับมามองหน้ากันเองโดยอัตโนมัติ พรีมเบนสายตาหนีเป็นคนแรก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะโกรธ... แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันใกล้เกินไป ใกล้เสียจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกระดาษและกาวร้อนที่เป็นเอกลักษณ์ของคณะสถาปัตย์ลอยเข้าจมูก "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวกลับตึกโยธาก่อนนะคะ พอดีมีนัดเคลียร์สเปกปูนกับอาจารย์ที่ปรึกษาต่อ ไม่ว่างมาต่อปากต่อคำกับคนปากเสียแถวนี้หรอก" พรีมสะบัดหน้าหนี คว้ากระเป๋าเป้คู่ใจขึ้นมาสะพายไหล่เตรียมเดินหนีจากสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ ทว่า... เร็วกว่าความคิด มือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวของเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงดึงไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่พรีมกลับรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่างจนต้องหยุดชะงัก "เดี๋ยวดิ... จะรีบไปไหน" เสียงของธามอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ "เรื่องงานเมื่อกี้... ฉันไม่ได้จะตำหนิเธอจริงๆ สักหน่อย" พรีมชะงัก หันกลับมามองด้วยความฉงน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่ไว้วางใจ "หมายความว่ายังไงคะ?" ธามถอนหายใจยาว แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงประกายความจริงจังบางอย่างที่ทำให้พรีมเผลอกลั้นหายใจ "ก็หมายความว่า... แบบที่เธอดีไซน์คานรับน้ำหนักน่ะ มันสมบูรณ์แบบจนฉันหาที่ติไม่ได้ต่างหาก ฉันแค่... อยากกวนประสาทเธอก็แค่นั้นแหละ" คำสารภาพหน้าตาเฉยทำเอาพรีมถึงกับอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความกลับกลอกของนายสถาปัตย์ตัวร้ายคนนี้ "นี่คุณ! เล่นบ้าอะไรเนี่ย! รู้ไหมว่าฉันเครียดจนกินข้าวไม่ลงมาสามวันเพราะกลัวพรีมพรีเซนต์งานพัง!" "ก็เห็นหน้าเวลาเธอเครียดแล้วมัน... น่ารักดี" ธามพึมพำเบาๆ แต่ด้วยความที่ระยะห่างมันใกล้มาก พรีมจึงได้ยินมันชัดเจนทุกถ้อยคำ หน้าที่แดงอยู่แล้ว ยิ่งทวีความร้อนผ่าวขึ้นไปอีกจนลามไปถึงใบหู กรณ์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมห้องถึงกับทำตาโตอ้าปากค้าง รีบยกมือขึ้นปิดตาตัวเองแล้วส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "โอโห ยอมใจเพื่อนกูกل จากหมาป่ากลายเป็นลูกแมวในสามวินาที ละครหลังข่าวสาขาไหนเนี่ย" พรีมกำลังจะอ้าปากด่ากลับด้วยคำพูดเจ็บแสบสักชุดใหญ่ เพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอกที่เต้นโครมครามเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ยังไม่ทันที่เสียงใสๆ จะได้เปล่งออกมา ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องสตูดิโอฃก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงตบมือแปะๆ และน้ำเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดีดังแทรกเข้ามากลางบรรยากาศสีชมพู "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรหวานๆ ของคู่รักเด็กแนวหรือเปล่าเอ่ย พอดีอาจารย์ฝากเอาเอกสารปรับปรุงแบบแปลนเฟสสองมาให้... แต่ดูท่าทางแล้ว พวกเธอคงไม่ได้สนใจเรื่องแบบตึกกันสักเท่าไหร่หรอกมั้งคะตอนนี้" ร่างสูงโปรดของ 'น้ำฟ้า' ดาวคณะสถาปัตย์ปี 3 ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเคลือบยาพิษ สายตาเฉี่ยวคมกวาดมองมือของธามที่ยังคงกุมข้อมือของพรีมไว้อย่างแน่นหนา ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาวทั้งสองคน บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันที ความฟินเมื่อครู่ถูกแช่แข็งด้วยความเย็นเยียบของศึกชิงนางที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความปากแจ๋วของยัยพรีมกับพ่อหนุ่มสถาปัตย์ตัวร้ายของเรานะคะ ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" คนนี้ด้วยนะคะ!