อุบัติเหตุหัวใจที่ไม่ได้ตั้งตัว

"ถอยไปค่ะ ยืนขวางทางลมแบบนี้ เกะกะลูกตา" น้ำเสียงเฉี่ยวคมของน้ำฟ้ากรีดแทรกบรรยากาศอึมครึมในห้องสตูดิโอชั่วคราวให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง ดวงตาคู่คมกวาดมองมือหนาของธามที่ยังคงกําข้อมือของพรีมไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ชนิดที่ได้ยินกันทั่ว พรีมขยับข้อศอกหมายจะบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงบีบนั้นกลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับธามเพิ่งได้สติและตระหนักว่าเขาเผลอแสดงความห่วงใยออกนอกหน้าต่อหน้าศัตรูตัวฉกาจ ร่างสูงโปร่งของพ่อหนุ่มสถาปัตย์ปี 3 ค่อยๆ ลดมือลงช้าๆ แต่ดวงตาสคมกริบกลับไม่ได้ละไปจากใบหน้าบึ้งตึงของแม่สาววิศวะโยธาเลยแม้แต่น้อย "เรื่องของฉันค่ะ น้ำฟ้า" ธามสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังต้องเสียวสันหลังวาบ "แล้วก็กรุณาเอาสายตาสำรวจตรวจสอบนี่ไปใช้กับงานโมเดลเกรดซีของเธอเองเถอะค่ะ ไม่ต้องมาใส่ใจทางนี้หรอก เสียเวลา" "ปากเก่งจังนะคะธาม ระวังเถอะค่ะ... ของแบบนี้แย่งกันง่าย ระวังจะหลุดมือไปแบบไม่รู้ตัว" น้ำฟ้าลอยหน้าลอยตาพูดพลางปรายตามองพรีมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม ชัดเจนว่าเธอกำลังประกาศสงครามประสาทแบบไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น พรีมเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกคุกกรุ่นในอกตีรวนขึ้นมาจนอยากจะลุกขึ้นไปซัดหน้าสวยๆ นั่นสักทีให้หายหมั่นไส้ แต่ทว่าทันทีที่เธอก้าวเท้าขวาเพื่อจะลุกขึ้นยืน— *แกร๊ก! แปล๊บ!* ความเจ็บปวดรุนแรงดั่งสายฟ้าฟาดพุ่งแปล๊บขึ้นมาจากข้อเท้าข้างขวา แรงกระแทกนั้นรุนแรงเสียจนโลกทั้งใบหมุนเคว้ง ร่างบางเซถลาไปด้านข้างอย่างควบคุมไม่ได้ ท่ามกลางเสียงอุทานตกใจของคนรอบข้าง พรีมหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ ทว่า... ความเจ็บปวดที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น วงแขนแกร่งและอบอุ่นตวัดโอบเอวบางของเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงเหวี่ยงจากการคว้าตัวทำให้ร่างของพรีมแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของธามอย่างไร้รอยต่อ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นสีและกาวร้อนพุ่งเข้าปะทะนาสิก ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกแช่แข็งด้วยความตกใจของทุกคนในไซต์งาน "อุ๊ยตาย! ดูท่าทางจะไม่ใช่แค่ปากนะคะที่เก่ง ข้อเท้าก็คงพังตามไปด้วยสินะแม่คุณวิศวะ" น้ำฟ้ากัดฟันพูดด้วยความเจ็บใจ พยายามกลบเกลื่อนความอิจฉาที่ล้นปรี่ออกมาทางแววตา ธามไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาของดาวคณะสถาปัตย์อีกต่อไป ดวงตาคมกริบก้มลงมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้หน้าตาเหเกด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าที่เคยเชิดรั้นและปากแจ๋วใส่เขาตลอดเวลากำลังซบลงกับอกเสื้อยืดสีดำของเขา เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมเนียน พรีมกัดริมฝีปากล่างแน่นจนห่อเลือดเพื่อกลั้นเสียงร้อง "เจ็บมากไหมคะ" เสียงทุ้มต่ำที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของธามไร้ซึ่งความกวนประสาท มีเพียงความอ่อนโยนระคนกังวลที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "ปล่อยเลยค่ะ ฉันเดินเองได้..." พรีมพยายามฝืนดันอกเขาออก แต่แค่ขยับปลายนิ้วเท้าแค่นิดเดียว ความเจ็บก็แล่นริ้วจนเธอต้องสูดปากซีดเซียว "โอ๊ย...!" "เงียบปากแล้วอยู่นิ่งๆ เถอะค่ะพรีม ดื้อด้านอยู่ได้ไม่ดูสังขารตัวเองเลยนะ" ธามตัดบทด้วยน้ำเสียงดุดันแกมบังคับ ก่อนที่ร่างสูงจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาก้มตัวลงช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มแนบอกในท่าเจ้าสาว (Bridal Style) อย่างง่ายดาย ท่ามกลางเสียงฮือฮาเบาๆ ของเหล่านักศึกษาและคนงานก่อสร้างที่ยืนมุงอยู่รอบบริเวณ "เฮ้ย! ธาม! จะทำอะไรเนี่ย ปล่อยฉันลงนะ!" พรีมสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณทำให้เธอต้องยกมือขึ้นคล้องคอหนาไว้แน่นเพื่อไม่ให้ร่วงลงไป ทว่าใบหน้าสวยกลับแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เสียงตึงตังของจังหวะหัวใจมันดังแข่งกับเสียงรอบข้างเสียจนเธอสับสนไปหมด "ถ้าไม่อยากให้ข้อเท้าบวมเป่งจนต้องผ่าตัด ก็หุบปากแล้วเกาะฉันแน่นๆ เถอะค่ะ คุณว่าที่วิศวะโยธา" ธามก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหีบใบหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้พรีมต้องซุกหน้าลงกับแผงอกเขาเพื่อซ่อนความเขินอายที่พุ่งพล่านเกินควบคุม น้ำฟ้ามองภาพนั้นด้วยความโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่น มือเรียวที่กำแฟ้มแบบงานแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ รอยยิ้มเคลือบยาพิษบิดเบี้ยวกลายเป็นความแค้นเคือง "ฝากไว้ก่อนเถอะค่ะแม่ตัวดี..." เธอสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากบริเวณนั้นทันที ธามอุ้มพรีมเดินฝ่าสายตานับสิบคู่มุ่งตรงไปยังห้องพยาบาลประจำคณะสถาปัตย์ที่อยู่ใกล้ที่สุด แม้ทางเดินจะค่อนข้างขรุขระและต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ แต่ก้าวเดินของชายหนุ่มกลับมั่นคงและทะมัดทะแมงราวกับต้องการบอกให้เธอรู้ว่า... ต่อให้เธอจะดื้อรั้นแค่ไหน เขาก็พร้อมจะแบกรับและดูแลเธอไว้ในอ้อมแขนแบบนี้เสมอ "นี่... หนักไหมคะ" พรีมเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา หลังจากความเงียบเริ่มทำตัวเป็นปฏิปักษ์กับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ "ตัวเบาเหมือนนก แต่ทำไมปากถึงหนักนักก็ไม่รู้ค่ะ" ธามตอบกลับทันควันพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์นิดๆ แต่แววตาที่มองลงมากลับสะท้อนความห่วงใยไว้อย่างเต็มเปี่ยม "ปากเสีย..." พรีมแหวใส่เบาๆ แต่ไม่ได้ขัดขืนหรือดิ้นรนอีกต่อไป ยอมปล่อยให้ความอบอุ่นจากอ้อมแขนแกร่งโอบอุ้มเธอไปตลอดทาง ไม่นานนัก ธามก็พาพรีมมาถึงห้องพยาบาลที่ไร้ผู้คน เขาค่อยๆ วางร่างบางลงบนเตียงนอนสีขาวอย่างเบามือที่สุด ราวกับเธอกระเบื้องเคลือบราคาแพงที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ พรีมพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกก่อนจะนิหน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อข้อเท้าเริ่มบวมเป่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "นั่งรอตรงนี้นะคะ อย่าเพิ่งซ่าลุกไปไหน เดี๋ยวฉันไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลกับถุงประคบเย็นมาให้" ธามสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะหันหลังเดินไปยังตู้ยาที่มุมห้อง พรีมพยักหน้ารับเบาๆ สายตาทอดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งอุ้มเธอมาตลอดทาง ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก ความซึน ปากร้าย และท่าทีทะเล้นกวนประสาทของเขาในยามปกติ ถูกลบเลือนไปด้วยความใส่ใจและพึ่งพาได้ในยามคับขันแบบนี้... มันชวนให้หัวใจสั่นไหวเกินกว่าจะต้านทานไหวจริงๆ แต่ทว่า... ความเงียบสงบในห้องพยาบาลกลับอยู่ได้ไม่นานนัก *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับการก้าวเข้ามาของเงาร่างคุ้นเคยที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู ร่างสูงโปรดของใครบางคนกaาวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศในห้องพยาบาลดิ่งฮวบทันที พรีมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดกำลังยืนขวางทางออก พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน "อุ๊ย... ดูท่าทางจะสวีทกันเกินหน้าที่เพื่อนร่วมงานไปหน่อยไหมคะคุณธาม? แล้วแบบนี้... แฟนตัวจริงของนาย เขาจะว่ายังไงล่ะเนี่ย?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!