แผนซ้อนแผนของนายตัวแสบ

"ถ้ายังยืนทำหน้าเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่ตรงนั้น ระวังตึกคณะเธอจะทรุดตัวลงมาก่อนที่ฉันจะได้ตรวจแบบนะ ยัยโยธาหัวแข็ง" น้ำเสียงกวนประสาทที่ลอยละลิ่วมาจากปลายบันไดหนีไฟนั่นทำเอาเส้นเลือดขมับของฉันเต้นตุบๆ พรีมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด มือเรียวที่กำดินสอเขียนแบบอยู่เผลอออกแรงกดจนไส้ดินสอหักดังเป๊าะ ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง... ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงต้องโผล่มาในรัศมีทำการของฉันทุกครั้งที่ชีวิตกำลังจะสงบสุขด้วยนะ ฉันตวัดสายตาดุดันกลับไปทันที ไม่มีทางเสียหรอกที่คนอย่างพิมพ์มาดาจะยอมตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบก่อน "ถ้าตึกมันจะทรุดจริงๆ คนแรกที่ควรโดนทับให้แบนเป็นกล้วยปิ้งก็คือนายต่างหากล่ะ ธามไท!" ฉันลอยหน้าลอยตาตอบกลับเสียงใส เจือความเยาะเย้ยในที พลางขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งให้ดูสบายที่สุดเพื่อแสดงให้เห็นว่ารังสีอำมหิตของเขาไม่ได้มีผลอะไรกับแม่นางฟ้าวิศวะคนนี้เลยแม้แต่น้อย ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสถาปัตย์สีเข้มที่เปรอะเปื้อนคราบกาวลาเท็กซ์และสีอะคริลิกจางๆ หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นก้องกังวานในพื้นที่โล่งของโถงทางเดิน ธามก้าวเท้าเดินลงมาจากบันไดทีละขั้นอย่างไม่รีบร้อน ท่าทางสบายๆ ชิลๆ ยิ่งขับเน้นออร่าความแบดบอยตัวพ่อที่ชวนให้หมั่นไส้จนอยากจะเอาไม้บรรทัดทีสเกลฟาดหน้าสักทีสองที "ปากเก่งขึ้นเป็นกองเลยนะ ตั้งแต่โดนฉันสั่งแก้แบบแปลนโครงสร้างรอบที่แล้วเนี่ย" ธามเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงโต๊ะทำงานชั่วคราวของฉัน ร่างสูงใหญ่ทิ้งสะโพกพิงขอบโต๊ะอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นกระดาษและกาวร้อนลอยเข้าแตะจมูกจนฉันต้องเผลอชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที "เขาเรียกว่ามืออาชีพค่ะ ไม่ใช่ปากเก่ง นายต่างหากที่ว่างงานจนไม่มีอะไรทำ ถึงได้เดินตามตื๊ดวิศวะโยธาอย่างฉันอยู่ได้ หรือว่า... สถาปัตย์ปีสามเขาไม่มีงานส่งอาจารย์กันแล้วคะ ถึงได้มาเดินเร่ร่อนแถวตึกคนอื่น" ฉันสวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นสบตาคมกริบคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตจ้องเขากลับแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน ธามไหวไหล่เบาๆ แววตาพราวระยับคู่นั้นกวาดมองลงมาบนกระดาษไขแผ่นใหญ่ที่เต็มไปด้วยลายเส้นคำนวณโครงสร้างอย่างละเอียดถี่ถ้วน รอยยิ้มกวนๆ ที่มุมปากค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยประกายจริงจังบางอย่างที่ฉันแทบไม่ค่อยได้เห็นจากผู้ชายคนนี้บ่อยนัก "งานน่ะมี... ท่วมหัวจนแทบจะเอามาทำเป็นแพรพรรณอยู่แล้ว" ธามเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเอื้อมมือหนาหยิบดินสออีกแท่งที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นในอุ้งมือ "แต่พอดีเดินผ่านมาเห็นใครบางคนกำลังนั่งทำหน้าเครียดจนคิ้วจะผูกกันเป็นโบว์ กลัวว่าตึกโยธาจะพังลงมาก่อนสร้างเสร็จ เพราะวิศวกรแถวนี้สมองกลับหมดแล้ว เลยแวะมาดูลาดเลาหน่อย" "นายว่าใครสมองกลับยะ!" ฉันแยกเขี้ยวใส่ คว้ากระดาษโน้ตเตรียมปาใส่หน้าหล่อๆ นั่นสักที แต่ธามไวกว่า เขารวบข้อมือฉันไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงสัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบไปชั่วขณะ ตายจริง... ทำไมจู่ๆ บรรยากาศมันถึงได้ลดอุณหภูมิลงจนร้อนฉ่าแปลกๆ แบบนี้ล่ะ ธามไม่ได้ปล่อยมือทันที เขาก้มตัวลงมาใกล้จนใบหน้าของเราห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนขนลุกซู่ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับต้องการค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง "ตรงนี้... คำนวณผิดนะพรีม" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังขึ้นชิดริมฝีปาก นิ้วมืออีกข้างที่ว่างของเขาแตะลงบนกระดาษไขตรงจุดที่ฉันใช้เวลาคิดคำนวณมาครึ่งค่อนวัน "ถ้าเธอยังดันทุรังใช้วิธีนี้รับน้ำหนักคาน แรงเฉือนมันจะเกินโควตาที่กฎหมายควบคุมอาคารกำหนด สุดท้ายตึกที่เธอคุยนักคุยหนาก็จะพังครืนลงมาจริงๆ ไม่ใช่แค่คำขู่" ฉันชะงัก ก้มมองตามนิ้วเรียวยาวของเขาที่ชี้ไปยังจุดบกพร่อง รอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย สมองประมวลผลตามสิ่งที่เขาชี้อย่างรวดเร็ว และพริบตานั้นเอง... ฉันก็รู้ตัวว่าตัวเองพลาดจริงๆ ธามไม่ได้แกล้งกวนประสาทเพื่อหาเรื่องทะเลาะเหมือนทุกที... เขากำลังตรวจงานให้ฉันอย่างจริงจัง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างตึกและเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของฉันเอง พรีมเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนเสียฟอร์ม แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางเบาอุ่นวาบก็แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ยามที่เห็นแววตาจริงจังและท่าทีตั้งอกตั้งใจของร่างสูงที่กำลังก้มลงอธิบายรายละเอียดโครงสร้างสถาปัตยกรรมผสมวิศวกรรมให้ฟังอย่างไม่ถือตัว ผู้ชายคนนี้... เวลาตั้งใจทำงานแล้วมีเสน่ห์ชะมัด ยิ่งกว่าตอนทำหน้ากวนประสาทใส่ฉันเป็นร้อยเท่า "อื้อ... รู้แล้วน่า ไม่ต้องมาทำเป็นเหนือกว่าเลย" ฉันเบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย พยายามดึงข้อมือตัวเองกลับจากการกุม ธามยอมปล่อยมือแต่โดยดี เขายืดตัวตรงขึ้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบฉบับนายตัวแสบกลับมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกครั้ง "เห็นแก่ความพยายามของยัยปากแจ๋วหรอกนะ ฉันถึงยอมเสียเวลามาติววิศวะให้ฟรีๆ แบบนี้" "ใครขอให้ติวไม่ทราบยะ นายต่างหากที่เสนอหน้ามาเอง!" ฉันเชิดหน้าเถียงกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังตีรวนในอก "ปากแข็งชะมัด... ไว้พรุ่งนี้ฉันจะเอาชานมไข่มุกมาล่อใหม่ เผื่อปากเธอจะหวานขึ้นบ้าง" ธามหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันหลังเดินกลับขึ้นบันไดหนีไฟไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ฉันนั่งหน้าแดงก่ำอยู่กับกองแบบแปลนโครงสร้างเพียงลำพัง พรีมยกมือขึ้นแนบแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง พลางส่ายหัวเบาๆ ให้กับความใจเต้นไม่เป็นส่ำของตัวเอง แต่ทว่า... จังหวะที่ฉันกำลังจะก้มหน้าลงแก้ไขแบบแปลนตามที่เขาแนะนำ สายตาก็บังเอิญเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ถูกสอดแท็ปไว้ใต้ดินสอ บนแผ่นกระดาษนั้นมีลายมือหวัดๆ แต่เป็นระเบียบเขียนไว้ด้วยปากกาหมึกซึมสีดำ... *[แก้ตรงจุดนั้นแล้ว อย่าลืมเลี้ยงข้าวฉันเป็นการตอบแทนด้วยล่ะ... ยัยโยธาหน้ามึน (เตือนด้วยความหวังดี กลัวไม่มีวิศวกรสาวสวยไว้ให้กัดปากกันในไซท์งาน)]* ฉันอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา รอยยิ้มบางๆ เผลอระบายขึ้นบนริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว มือเรียวหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพลิกดูด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู แต่ทว่า ก่อนที่ฉันจะได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความไปต่อปากต่อคำกับนายตัวแสบ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในโถงทางเดินก็ทำให้ฉันต้องชะงัก "พรีม! แย่แล้วแก..." เสียงหอบหายใจอย่างตื่นตระหนกของมีน เพื่อนสนิทสาวสวยดังลั่นขึ้นพร้อมกับร่างที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดตรงหน้า สีหน้าของมีนซีดเผือกจนน่าตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นกลัว ฉันผุดลุกขึ้นยืนทันด้วยความตกใจ "มีอะไรมีน เกิดอะไรขึ้น?!" มีนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ "อาจารย์... อาจารย์ธนากรเรียกประชุมด่วนที่ห้องภาควิชา แบบแปลนโครงสร้างตึกที่เราส่งไปเมื่อเช้า... **โดนตีกลับทั้งหมด แถมมีคำสั่งระงับโปรเจกต์กะทันหันแล้ว!**" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกาวใจให้กันในตอนนี้นะคะ!)