ความหึงแบบเนียนๆ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษเขียนแบบเกรดพรีเมียมในสตูดิโอสถาปัตย์แทบจะจืดจางลงไปถนัดตา เมื่อประโยคชวนปวดหัวของน้ำปิงรุ่นพี่จากคณะบริหารธุรกิจยังคงลอยเค្វ้งอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางสายตาของคนในกลุ่มที่หันมามองเป็นตาเดียว "พี่สนใจอยากดึงตัวพรีมมาช่วยคุมงบและประสานงานในโปรเจกต์อีเวนต์ใหญ่ของคณะเราพอดี น้องพรีมว่าไงครับ สนใจมาร่วมงานกับพี่ไหม" น้ำปิงส่งยิ้มพิมใจมาให้พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ผู้ชายด้วยกันมองแวบเดียวก็รู้ทันทีว่าคิดอะไรอยู่ รอยยิ้มแบบนั้นมันไม่ได้แปลว่าชวนทำงานธรรมดา แต่มันคือการแทรกแซงพื้นที่ส่วนตัวอย่างจงใจชัดเจน ธามที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ก่อนหน้านแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยกลับตึงเปรี๊ยะขึ้นมาในทันที ดวงตาคมกริบตวัดมองหน้ารุ่นพี่ต่างคณะนิ่งสนิท รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวพ่อหนุ่มสถาปัตย์จนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนาที่กอดอกอยู่เผลอกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หลังมือ ให้ตายสิ... ไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อคนนี้มันกล้าดียังไงถึงมาหยอดคำหวานใส่ยัยโยธาปากแจ๋วต่อหน้าเขา แถมยังหน้ามึนขอโปรเจกต์ร่วมงาน ทั้งที่งานในคณะของตัวเองก็ล้นมือจนแทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว "ขอบคุณนะคะพี่น้ำปิงสำหรับคำชวน แต่ช่วงนี้พรีมรับผิดชอบโปรเจกต์ของภาควิชาโยธาอยู่พอดี แถมงานโมเดลส่งอาจารย์ก็กองเป็นภูเขา เกรงว่าจะแบ่งเวลาไปช่วยทางบริหารไม่ไหวหรอกค่ะ" พรีมตอบปฏิเสธเสียงใส รอยยิ้มที่ส่งให้มีความเกรงใจตามมารยาทแบบพอดีคำ ไม่ได้ให้ความหวังและไม่ได้ตัดเยื่อใยจนน่าเกลียด สมกับเป็นสาวมั่นที่รับมือกับคนเจ้าชู้มานักต่อนักแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น น้ำปิงก็ยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เจ้าตัวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะเขียนแบบของพรีมอีกนิดโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่าง ส่งสายตาพราวระยับที่คิดว่ามีเสน่ห์ที่สุด "เรื่องเวลาพี่ช่วยยืดหยุ่นให้ได้ครับ หรือถ้ากลัวเหนื่อย เดี๋ยวพี่อาสาเป็นคนเลี้ยงกาแฟและติวเตอร์ส่วนตัวให้เองหลังเลิกเรียน สนใจไหมครับคนสวย" คำพูดนั้นทำเอาธามที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังถึงกับแค่นجในลำคอเสียงดัง "หึ" ร่างสูงก้าวฉับๆ เข้ามาแทรกกลางระหว่างน้ำปิงกับโต๊ะทำงานของพรีมอย่างรวดเร็ว ชนิดที่เรียกว่าไม่ให้ตั้งตัว แรงกดดันรอบตัวจากร่างสูงใหญ่ทำให้รุ่นพี่ต่างคณะต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ "พอดีว่าเด็กในปกครอง... อ๋อ ไม่ใช่สิ พอดีว่าน้องเขามีสถาปัตยกรรมโครงสร้างที่ต้องปรึกษากับทางคณะผมทุกวันอยู่แล้วครับรุ่นพี่ เกรงว่าจะไม่มีเวลาว่างไปนั่งจิบกาแฟกินขนมกับใครที่ไหนหรอกครับ" ธามพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ดวงตาคมกริบมองสบตากับน้ำปิงตรงๆ แบบไม่มีใครยอมใคร รังสีความหึงหวงแผ่ออกมาอบอวลจนกรณ์ที่ยืนมองอยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากกลั้นยิ้มแทบไม่ทัน พรีมกะพริบตาปริบๆ เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของคนที่จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาตัดบทสนทนา ใบหน้าหวานฉายแววฉงนระคนหมั่นไส้เล็กน้อย ธามไทนี่มันธามไทจริงๆ เลย ปากร้ายแถมยังชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของชาวบ้านเขาทั้งที่ไม่มีสถานะอะไรแท้ๆ น้ำปิงชะงักไปนิดเมื่อเจอสายตาดุดันของธามเข้าเต็มเป๋า แต่ก็ยังรักษารอยยิ้มไว้ได้ "อ้าว น้องธาม... พี่คุยกับน้องพรีมอยู่ ไม่คิดว่าสถาปัตย์จะหวงเด็กโยธาขนาดนี้นะเนี่ย" "ไม่ได้หวงครับ แต่ห่วงความปลอดภัยของงาน... กลัวว่าถ้าไปคุยเรื่องอื่นที่ไม่ใช่งานแล้วโครงสร้างตึกจะถล่มลงมาเสียก่อน" ธามสวนกลับทันควันด้วยประโยคจิกกัดที่ทำเอาน้ำปิงถึงกับหน้าเจื่อนลงไปถนัดตา "งั้น... ไว้โอกาสหน้าก็แล้วกันนะครับน้องพรีม" น้ำปิงไหวตัวทันว่าอยู่ตรงนี้นานไปคงไม่ปลอดภัยต่อหัวใจและศักดิ์ศรี จึงหันไปส่งยิ้มให้พรีมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปจากสตูดิโอด้วยความหงุดหงิดเล็กๆ ทันทีที่แผ่นหลังของรุ่นพี่ต่างคณะลับสายตาไป บรรยากาศรอบโต๊ะก็เงียบกริบลงชั่วขณะ ธามยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสีเข้มมองตามทิศทางที่น้ำปิงเดินออกไปด้วยความขัดเคืองใจลึกๆ "มองอะไรคะพี่ธาม สะใจพรีมเขาล่ะสิที่โดนรุ่นพี่ไล่ตะเพิดทางอ้อมแบบนั้น" พรีมเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวปัดเศษยางลบที่อยู่บนโต๊ะออกเบาๆ น้ำเสียงติดประชดนิดๆ ธามหันขวับกลับมามองหน้าคนตัวเล็กที่สูงเลยไหล่เขามานิดหน่อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ "ยังจะมายิ้มอีกนะยัยโยธาปากแจ๋ว รู้ตัวไหมว่าเสน่ห์แรงจนน่ารำคาญ" "อ้าว! อยู่ดีๆ มาว่าพรีมเฉยเลย พรีมไปทำอะไรให้ไม่ทราบคะ ก็แค่มนุษยสัมพันธ์ดีตามประสาคนน่ารัก" พรีมเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววพยศที่เห็นทีไรก็ทำให้หัวใจคนมองกระตุกวูบทุกที "น่ารักกับผีสิ! ยืนยิ้มรับมุกจีบหน้าตาเฉยแบบนั้นเขาเรียกว่าอ่อยต่างหากเล่า" ธามเผลอพูดออกไปด้วยความหึงที่ตีรวนขึ้นมาในอก โดยลืมคิดไปว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์อะไรไปว่าอีกฝ่ายแบบนั้น พรีมชะงักไปนิด หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความรู้สึกแปลกๆ เธอมองหน้าหนุ่มสถาปัตย์ปากร้ายที่ตอนนี้ใบหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่อตรงใบหูอย่างเห็นได้ชัด ถึงเจ้าตัวจะพยายามตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนแค่ไหน แต่พิรุธมันฟ้องชัดเจนซะยิ่งกว่าอะไร "นี่... พูดจาให้มันดีๆ นะคะพี่ธาม พรีมไปอ่อยตอนไหน ทุเรศที่สุด!" พรีมแหวใส่เสียงดัง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความเขินกับคำพูดตรงไปตรงมาเกินเบอร์ของอีกฝ่ายกันแน่ "ก็เห็นอยู่ทนโท่ว่าไอ้น้ำปิงมันคิดไม่ซื่อ แล้วเธอก็ยังจะยืนฟังมันหยอดอยู่ได้ตั้งนานสองนาน" ธามก้าวเท้าเข้าไปใกล้พรีมอีกก้าวโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ผสมกับกลิ่นกวันบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนพรีมต้องก้าวถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงานด้านหลัง "ถอยไปเลยนะ! จะมาทำท่าทางคุกคามแบบนี้ไม่ได้นะคะ พรีมไม่ใช่เด็กในปกครองพี่สักหน่อย" พรีมยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้เมื่อร่างสูงโน้มตัวลงมาประชิดจนเธอไม่มีทางหนี ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมที่พราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่อ่านยาก ธามไม่ถอยแถมยังก้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้มใสจนพรีมต้องหลบสายตา มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปวางทับขอบโต๊ะข้างสะโพกบาง เป็นการกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ "ปากดีจังนะ... ลองพูดใหม่อีกทีซิ ว่าไม่ใช่ใครของฉัน" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงแหบพร่าที่จงใจกดให้ต่ำลงทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว พรีมเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนวิ่งรอบสนามฟุตบอลซะอีก ร่างกายแข็งทื่อ ขยับไปไหนไม่ได้เมื่อถูกวงแขนแกร่งโอบล้อมเอาไว้แบบนี้ ความใกล้ชิดที่มากเกินไปทำให้สติปัญญาที่เคยฉادเฉานึกคำเถียงไม่ออกในเสี้ยววินาที ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุและหัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงประตูกระจกสตูดิโอที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทก็ดังขึ้นขัดจังหวะทันที "เฮ้ย ธาม! แบบแปลนโครงสร้างที่นายแก้รอบล่าสุด อาจารย์เรียกให้เอาไปส่งด่วนวะ... อ้าวเฮ้ย! ฉันไม่ได้ขัดจังหวะอะไรใช่ไหมเนี่ย" เสียงของกรณ์ที่โพล่งขึ้นมากลางห้องทำเอาทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว พรีมรีบยกมือผลอกอกธามเต็มแรงแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าวทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความเขินอาย ขณะที่ธามหันขวับไปมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยสายตาพิฆาต พร้อมกับขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะสำคัญเข้าอย่างจัง แล้วก่อนที่ธามจะได้หันกลับมาเคลียร์กับคนตัวเล็ก เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือบนโต๊ะของพรีมก็ดังขึ้นขัดจังหวะขึ้นมาอีกรอบ... และเมื่อพรีมก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว รอยยิ้มแปลกๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน พร้อมกับชื่อผู้ส่งที่ทำให้ธามต้องหรี่ตาลงด้วยความระแวงขั้นสุดทันที! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินๆ กับความซึนของพี่ธามและยัยพรีมด้วยนะคะ!