ปาร์ตี้คณะและเกมวัดใจ

เสียงเฮฮาปาร์ตี้ของชาวคณะสถาปัตย์และโยธาผสมผสานกันจนแทบกลบเสียงเพลงในร้านอาหารกึ่งผับใต้ตึกคณะ เสียงกระแทกแก้วเบียร์และเสียงแซวกันดังระงมจนพรีมรู้สึกหูอื้อไปหมด หลังจากที่เธอต้องยืนแข็งทื่อเป็นหินกับคำพูดทิ้งท้ายกำกวมของธามเมื่อครู่ กรณ์ก็โผล่เข้ามาล็อกคอธามลากไปร่วมวงเล่นเกมกลางวงล้อมทันที เหมือนรู้จังหวะว่าถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ สติของเธอคงกระเจิงไปไกลกว่าเดิม "เอาล่ะทุกคน! เกมต่อไปในฐานะเจ้าภาพร่วมภาควิชา เรามาเล่น 'เกมวัดใจสายเกียร์กับที-สแควร์' กันดีกว่า!" เสียงของมีนเพื่อนสนิทสายแฟชั่นตะโกนผ่านไมโครโฟนตัวเล็ก พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมายังพรีมและธามโดยเฉพาะ เสียงโห่ร้องปรบมือเห็นด้วยดังสนั่น มีนกวักมือเรียกให้พรีมขยับเข้าไปนั่งวงกลาง ขณะที่ธามซึ่งเพิ่งเดินกลับมาจากการเข้าห้องน้ำถูกกรณ์ผลักให้นั่งลงฝั่งตรงข้ามพอดี แต่ทว่า... กติกาของเกมมันไม่ได้จบแค่นั้นนะสคะ "กติกาโคตรจะง่ายค่ะคุณผู้ชม!" กรณ์ประกาศกร้าวพร้อมชูฉลากในกล่องกระดาษขึ้นสูง "ใครจับได้เลขคู่ต้องทำตามคำสั่งในกระดาษ โดยมีเงื่อนไขว่า... ต้องทำกับคนนั่งฝั่งตรงข้ามเท่านั้น!" พรีมกลอกตาขึ้นฟ้าทันที สหชาตินี้เธอมักจะดวงกุดเรื่องการจับฉลากเสมอ และลางสังหรณ์เธอก็ไม่เคยผิดเพี้ยน เมื่อมีนเดินถือกล่องมาหยุดตรงหน้าเธอ มือเรียวควานหยิบกระดาษแผ่นเล็กออกมาคลี่ออก... เลขคี่? รอดตัวไปสินะ! พรีมถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก แต่ทว่า กรณ์เจ้ากรรมนายเวรดันหันไปตบไหล่ธามที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าตายสนิท "โอ๊ะๆๆ ธามไทเพื่อนรัก มึงจับได้เลขคู่พอดิบพอดีเลยนี่หว่า!" เสียงแซว "ฮิ้ววว" ดังลั่นโต๊ะ ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่พรีมด้วยแววตาระยับระยับที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ หัวใจของพรีมกระตุกวูบ เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างนึกสังหรณ์ใจ "ไหนวะ... คำสั่งคืออะไร" ธามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาคว-าญหากระดาษในมือกรณ์แล้วคลี่อ่านเอง ดวงตาคมกวาดมองข้อความในกระดาษแผ่นนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากหยักจะได้รูปจะกระตุกยิ้มขึ้นอย่างร้ายกาจ ชนิดที่ทำให้คนมองรู้สึกหนสันหลังวาบ "ว่าไงวะมึง? คำสั่งว่าไง อ่านให้โลกรู้ดิ!" กรณ์เร้าพร้อมกับเสียงเชียร์ของชาวคณะที่เริ่มนับถอยหลัง ธามเงยหน้าขึ้นสบตากับพรีมที่นั่งตัวเกร็งอยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว ช้าๆ แต่กดดันจนพรีมแทบจะถอยหลังหนีติดพนักพิงโซฟา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวแคบลงถนัดตา "คำสั่งบอกว่า..." ธามโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนห่างจากใบหูของพรีมไม่ถึงคืบ เสียงกระซิบพร่าต่ำดังลอดผ่านไรฟันจนคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัว "...ให้ป้อนของหวานที่ติดอยู่บนริมฝีปากของคนตรงข้าม ด้วยปากตัวเอง... โดยห้ามใช้มือหยิบ" "ฮู้ว์!/กรี๊ดดด!/ไอ้ธาม ใจถึงว่ะ!" เสียงเพื่อนๆ ในวงส่งเสียงแซวกันลั่นจนแทบจะกลบเสียงเพลงในร้าน พรีมเบิกตากว้าง หน้าชาดิ่งจนร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู นี่มันเกมบ้าอะไรกันเนี่ย! "นาย... นายบ้าหรือไง!" พรีมกระซิบลอดไรฟัน เสียงสั่นพร่าด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กกำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองแน่นเพื่อระงับอาการสั่นเทา ธามไทกล้าดียังไงถึงมารับคำท้าบ้าๆ แบบนี้! "เกมเขาสั่งมา พรีมก็รู้ว่าฉันเป็นคนทำตามกฎจะตายไป" ธามกระซิบตอบ น้ำเสียงทุ้มเจือความเจ้าเล่ห์ชัดเจน ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดกวนๆ นิ้วเรียวของเขาเอื้อมมาแตะปลายคางของเธอเบาๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา ถึงจะดูเหมือนการหยอกล้อ แต่น้ำหนักที่แตะลงมากลับสั่นคลอนหัวใจเธอยิ่งกว่าแผ่นดินไหว "ไม่เอา... ฉันไม่เล่น" พรีมเบือนหน้าหนี หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยินเสียงมัน เธอดันอกร่างสูงไว้แต่ทว่าแผงอกนั้นแน่นหนาราวกับกำแพงคอนกรีต ดันยังไงก็ไม่ขยับ "ปฏิเสธไม่ได้นะพิมพ์มาดา คนแพ้เกมเขาปรับตกวิชานี้นะ" ธามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่อ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ความเงียบงันชั่วขณะก่อตัวขึ้นท่ามกลางเสียงเชียร์รอบข้าง ร่างบางแข็งทื่อ ปลายจมูกของเขากับเธอเกือบจะชนกันอยู่รำไร พรีมเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมปลาบที่ฉายแววดื้อรั้นแกมเวงวอนลึกๆ ธามไม่ได้รอให้เธอได้ปฏิเสธซ้ำสอง ร่างสูงขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากหยักได้รูปสัมผัสเข้ากับมุมปากของเธอแผ่วเบา... สัมผัสอุ่นร้อนที่แนบชิดลงมาทำให้โลกทั้งใบของพรีมดับวูบลงชั่วขณะ ลลมหายใจติดขัด สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก เสียงโห่ร้องแซวของเพื่อนๆ ดังอื้ออึงอยู่ในโสตประสาท แต่พรีมกลับไม่ได้ยินอะไรอีกต่อไปนอกจากเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นดังโครมครามแข่งกับจังหวะกลอง ธามแกล้งแช่ริมฝีปากไว้นานเกินความจำเป็น ราวกับจะลงโทษความปากเก่งของเธอให้เข็ดหลาบ แต่สัมผัสนั้นกลับไม่ได้มีความรุนแรง มีเพียงความอ่อนโยนวาบหวามที่แฝงอยู่จนคนถูกกระทำแทบละลายคาที่ ก่อนที่สถานการณ์จะเตลิดเปิดเปิงไปไกลกว่านั้น พรีมใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกธามออกเบาๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ เธอกัดริมฝีปากแก้เขินแล้วเตรียมจะเอ่ยปากด่าไอ้ตัวแสบสักชุดใหญ่ "นายธาม! นายนี่มัน..." "ฮั่นแน่! เล่นเกมจบแล้ว แต่อย่าเพิ่งรีบสวีทกันนะคะคุณสถาปัตย์ คุณโยธา" เสียงหวานใสของใครบางคนดังแทรกขึ้นผ่ากลางบรรยากาศสีชมพู ทุกคนในวงหันขวับไปมองที่ทางเข้าโซนโต๊ะพรีเวท ร่างโปร่งระหงของ 'น้ำปิง' ดาวคณะสถาปัตย์ปี 3 อดีตดาวมหาวิทยาลัยและรุ่นน้องคนสนิทที่เคยมีข่าวพัวพันกับธามก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ในมือถือแก้วค็อกเทลสีสวย ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองธามกับพรีมที่ยังยืนใกล้กันเกินเหตุด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความหมายบางอย่าง "อ้าว น้ำปิง มาได้ไงวะเนี่ย" กรณ์ร้องทักขึ้นทำลายความเงียบ น้ำปิงเดินตรงเข้ามาใกล้ธาม มือเรียวแตะเบาๆ ที่แขนแกร่งของชายหนุ่มอย่างสนิทสนม สายตาดุกดริกมองพรีมด้วยรอยยิ้มที่ไม่ค่อยน่าไว้วางใจนัก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะดิ่งลงเหวในพริบตา "พอดีปิงผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาหาพี่ธามค่ะ... พอดีมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับ 'โปรเจกต์ร่วม' ที่คณะติดต่อมา อยากรบกวนให้พี่ธามช่วยเคลียร์ให้คืนนี้เลยค่ะ" ธามขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาคมตวัดมองหน้าน้ำปิงนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที ขณะที่พรีมซึ่งยืนอยู่ใกล้ที่สุดสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มทันทีที่ได้ยินคำว่า 'โปรเจกต์ร่วม' นั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เกียร์เปื้อนกาวใจ" เสมอนะคะ