รอยร้าวจากอดีต

"ถ้ามึงยังหัวเราะไม่เลิก กรณ์... มึงจะได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแทนที่จะได้ไปส่งงานโปรJectใหญ่" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากไรฟันของธามไทไม่ได้เจือแววหยอกล้อแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นกวาดมองเพื่อนสนิทตัวดีที่ยังคงหัวเราะร่าเริงจนตัวโยโย่อยู่บนโซฟาบุหนังสีเข้ม บรรยากาศในห้องพักสถาปัตย์ที่รกไปด้วยโมเดลกระดาษชานอ้อยและกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มพลันอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย กรณ์แกล้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงหัวเราะจนไหล่ไหวสั่น ก่อนจะชะโงกหน้าไปกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ตั้งใจให้คนฟังเลือดขึ้นหน้า "โถ ไอ้คุณธาม... กูเห็นมึงนั่งหน้าเครียดเป็นตูดหมึกมาสามวันเต็มๆ เพราะโดนยัยวิโยธาปากแจ๋วปฏิเสธโปรเจกต์ร่วม พอเขายอมมาช่วยเคลียร์แบบนี้ มึงดันทำหน้าเหมือนคนท้องผูกซะงั้น กูแค่เอ็นดูความฟอร์มจัดของเพื่อนกูหรอกน่า" "เสือก" ธามพ่นคำสั้นๆ ออกมาคำเดียวจบ พร้อมกับปาปากกาเคมีด้ามโปรดใส่หน้าอกเพื่อนรักอย่างแม่นยำ แต่นั่นไม่ได้ทำให้กรณ์สะเทือนแม้แต่น้อย หนุ่มวิศวะสายชงกลับยักไหล่กวนๆ แล้วคว้าเป้สะพายขึ้นบ่า "โอเคๆ กูรู้ว่ามึงอยากเคลียร์พื้นที่ส่วนตัวกับคนพิเศษ งั้นกูหลบทางให้ก็ได้... ว่าแต่พิมพ์มาดาเขาเพิ่งลงไปซื้อกาแฟข้างล่างนะ รีบตามลงไปง้อก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจหนีกลับคณะล่ะ หึๆ" ประโยคหลังกรณ์จงใจลากเสียงยาวอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะเปิดประตูห้องแล้วเดินหายลับไป ทิ้งให้ธามยืนขบกรามแน่นอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวลงมา ร่างสูงโปร่งในชุดชอปสถาปัตย์สีดำเปื้อนคราบสีฝุ่นถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มที่รกเคลียร์หน้าผากอย่างหงุดหงิดตัวเอง ปากบอกว่าไม่ง้อ ปากบอกว่ารำคาญยัยเด็กโยธาที่ชอบเถียงคำไม่ตกฟากคนนั้น แต่หัวใจบ้าๆ กลับเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่นึกถึงแววตาดื้อรั้นคู่นั้น ธามตัดสินใจก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องพักเพื่อตามหาคนตัวเล็กตามที่เพื่อนตัวดีบอก แต่ทว่า... เมื่อเดินลงมาถึงบริเวณโถงทางเดินชั้นล่างที่เชื่อมต่อกับสวนหย่อมร่ม2รื่นหลังคณะ เขากลับเห็นพรีมกำลังยืนถือแก้วกาแฟสองแก้วอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง รอยยิ้มสดใสที่เธอมักจะใช้เถียงเขา หายลับไปแทนที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉึงและท่าทีระแวดระวัง "พิมพ์... พี่บอกแล้วไงว่าเรื่องครอบครัวของเรามันเคลียร์กันได้ ขอแค่พิมพ์ยอมกลับไปคุยกับคุณพ่อ..." เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนสวมสูทเนี๊ยบ ทว่าใบหน้ากลับดูเหนื่อยล้าและมีเค้าโครงละม้ายคล้ายกับธามราวกับพิมพ์เดียวกันดังแว่วมาเข้าหู ธามที่กำลังก้าวเข้าไปใกล้ถึงกับชะงักเท้ากึก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้นชัดเจน *พ่อของเขา...* ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงมาอยู่ที่นี่? และทำไมถึงมายืนคุยกับพรีม? คำถามมากมายตีรวนขึ้นในหัวสมองของธาม ปมความรู้สึกอึดอัดที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมมานานหลายปีกลับมาส่งเสียงกรีดร้องในอกอีกครั้ง ความคาดหวังอันหนักอึ้งที่พ่อมักจะโยนใส่บ่าเขาเสมอ—การต้องเป็นสถาปัตยกรรมมือหนึ่ง การต้องสืบทอดบริษัทออกแบบระดับประเทศ โดยไม่เคยถามสักคำว่าเขาต้องการอะไร ภาพความทรงจำอันเย็นชาในห้องทำงานสีเทาของพ่อผุดวาบขึ้นมาในสมองจนธามรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "ฉันบอกคุณแล้วนะคะว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก" เสียงหวานใสของพรีมดังขึ้นแทรกความเงียบ น้ำเสียงของเธอแม้จะยังคงความแข็งกร้าวตามสไตล์สาววิโยธาปากแจ๋ว แต่แววตากลับฉายแววไหววولอย่างปิดไม่มิด "ในเมื่อคุณเลือกทางเดินของคุณไปแล้ว และทิ้งให้แม่กับฉันต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างตามลำพัง ตอนนี้คุณจะมาเรียกร้องหาความเป็นพ่อเพื่ออะไรคะ?" ธามยืนนิ่งสนิทอยู่ที่มุมตembของเสาปูน แผ่นหลังกว้างชาวาบ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธ และ... สับสนจนแทบแยกไม่ออก *ผู้ชายคนที่เขากลียดนักหนา คนที่เห็นงานสำคัญกว่าครอบครัว คนที่ขีดเส้นทางชีวิตให้เขาทุกกระเบียดนิ้ว... กำลังยืนขอร้องผู้หญิงที่เขาแอบมองอยู่* พรีมเบือนหน้าหนีด้วยความอึดอัด ก่อนจะหันหลังกลับเพื่อเดินหนี แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง เธอกลับหันมาเจอธามที่ยืนจ้องสถานการณ์ทั้งหมดอยู่ด้วยแววตาว่างเปล่าและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... พรีมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แก้วกาแฟในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น สีหน้าของธามในตอนนี้ไม่ใช่มาดกวนประสาทหรือความหงุดหงิดแบบที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะหนา ซึ่งเธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ "ธาม..." พรีมครางชื่อเขาแผ่วเบา ร่างบางก้าวเข้าไปหาช้าๆ ท่ามกลางสายตาของชายวัยกลางคนที่หันมามองลูกชายแท้ๆ ของตัวเองด้วยแววตาที่ฉายความตกตะลึงไม่แพ้กัน "นาย... มาตั้งแต่เมื่อไหร่" พรีมถามเสียงสั่น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างประหลาด เมื่อตระหนักได้ว่าความลับที่เธอเพิ่งล่วงรู้ อาจจะเป็นแผลเป็นชิ้นใหญ่ในใจของคนตรงหน้า ธามไม่ได้ตอบคำถามนั้น นัยน์ตาคู่คมค่อยๆ เบนจากร่างของพ่อตัวเองกลับมาสบเข้ากับดวงตากลมโตของพรีม ความเงียบงันระหว่างเขาทั้งคู่หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าบรรยากาศก่อนพายุเข้า ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของพรีมสะดุดกึก "เธอรู้อยู่แล้วใช่ไหม... ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร" ธามถามเสียงเรียบ เย็นชา และบาดลึกจนคนฟังเจ็บแปลบในอก ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิ้นและฟินไปพร้อมกับยัยน้องพรีมและตาพี่ธามนะคะ รักทุกคนที่สุดเลยค่ะ!