ความรักที่เริ่มผลิบาน

"ถ้าคุณยังลังเลเพราะเกรงใจเรื่องค่าใช้จ่าย ฉันคงต้องถือว่าคุณดูถูกความสามารถในการดูแลผู้หญิงของฉันแล้วนะคะ ฟ้าใส" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง เขายืนตระหง่านอยู่บนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบนดาดฟ้าตึกระฟ้าใจกลางเมือง แสงไฟนีออนจากมหานครเบื้องล่างสะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด เขาไม่ใช่พนักงานเงินเดือนที่ต้องก้มหัวให้ใครอีกต่อไป แต่คือเจ้าของอาณาจักรที่แม้แต่ธนาคารกลางยังต้องเกรงใจ ฟ้าใสชะงักฝีเท้าที่ก้าวไปข้างหน้า ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อย เธออยู่ในชุดเดรสสีขาวเรียบหรูที่รินทร์สั่งตัดพิเศษมาให้ เธอไม่คุ้นชินกับความฟุ่มเฟือยระดับนี้ แต่ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่คุ้นชินกับการที่รินทร์เปลี่ยนไปเป็นคนละคน... เขากลายเป็นผู้ชายที่ใช้เงินสร้างโลกใบใหม่ขึ้นมา เพื่อขจัดเศษฝุ่นที่เคยเกาะกินชีวิตเขาออกไปจนหมดสิ้น "ไม่ใช่แบบนั้นค่ะรินทร์" เธอแย้งเสียงเบาหวิว "แค่... มันรู้สึกไม่เหมือนความฝันไปหน่อยหรือคะ? เมื่ออาทิตย์ก่อนเรายังนั่งกินข้าวแกงข้างทางกันอยู่เลย" รินทร์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยแตะจมูกเธอ เขาเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ปรกหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาเปลี่ยนไปจากความหยาบกร้านเป็นความนุ่มนวลอย่างประหลาด "เพราะผมอยากให้คุณจำไว้ว่า วันที่ลำบากที่สุดคุณเลือกที่จะอยู่กับผม ดังนั้น ในวันที่ผมมีอำนาจล้นฟ้า ผมจะไม่มีวันให้คุณต้องแตะต้องพื้นดินที่เต็มไปด้วยโคลนตมอีกต่อไปค่ะ" เขาผายมือไปทางเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวรุ่นพิเศษที่จอดรออยู่บนรันเวย์ส่วนตัวที่เขาสั่งปรับปรุงพื้นที่เฉพาะกิจ เสียงเครื่องยนต์ทรงพลังคำรามเบาๆ เหมือนสัตว์ร้ายที่รอการปลดปล่อย แสงไฟสปอร์ตไลท์ส่องสว่างจนท้องฟ้ากลางคืนกลายเป็นสีทอง รินทร์จูงมือเธอเดินขึ้นบันไดพรมแดงที่ปูทอดยาว ความหรูหราที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่ความฟุ้งเฟ้อ แต่มันคือคำประกาศศักดาว่าเขาได้ข้ามพ้นจุดที่กวินและคนพวกนั้นจะเอื้อมถึง ภายในห้องโดยสารตกแต่งด้วยวัสดุชั้นเลิศ ทุกอย่างคือการออกแบบโดยศิลปินระดับโลก รินทร์หยิบแก้วไวน์วินเทจที่เขาคัดสรรมาเป็นพิเศษ ส่งให้หญิงสาว "คืนนี้ เราจะไปทานมื้อค่ำที่ประเทศเพื่อนบ้าน และกลับมาชมพระอาทิตย์ขึ้นเหนือยอดเขาในเขตเหนือ... ด้วยกันนะคะ" ฟ้าใสมองใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอกล้าพูดได้เต็มปากว่า 'รัก' เธอเห็นความโดดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่หลังแววตาที่เฉียบคมนั้น รินทร์ไม่ได้ทำทั้งหมดนี้เพื่ออวดใคร เขาทำเพื่อเติมเต็มสิ่งที่เขาเคยสูญเสียไป... นั่นคือ 'ศักดิ์ศรี' ที่เขาถูกเหยียบย่ำมาตลอดชีวิต "คุณทำเพื่อประชดกวินใช่ไหมคะ?" ฟ้าใสถามแทรกขึ้นในความเงียบ รินทร์หัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความสาแก่ใจ "กวิน? สำหรับผม... เขาเป็นแค่เศษขยะที่ไม่มีค่าพอให้ผมต้องเปลืองแรงประชดด้วยซ้ำค่ะ ที่ผมทำทั้งหมดนี้ เพราะผมต้องการสร้างโลกที่ 'เรา' มีสิทธิ์กำหนดความเป็นไปของมันเอง โดยไม่ต้องฟังเสียงเห่าหอนของคนพรรค์นั้นอีก" ทันใดนั้น เสียงเตือนจากแท็บเล็ตหรูในมือรินทร์ก็ดังขึ้น ข้อมูลบางอย่างปรากฏบนหน้าจอ มันคือรายงานการเคลื่อนไหวของบริษัทคู่แข่ง และชื่อของ 'กวิน' ที่กำลังพยายามจะยัดเยียดสัญญาที่ไม่เป็นธรรมให้กับโปรเจกต์ใหม่ของบริษัทสาขาที่เขาส่งคนไปดูแล รินทร์กดปิดหน้าจออย่างใจเย็น ใบหน้าของเขาไม่มีความโกรธเคือง มีเพียงความสงบนิ่งเหมือนพายุที่กำลังจะก่อตัว "ไปเถอะค่ะ เครื่องกำลังจะออกแล้ว" ทว่า ก่อนที่พนักงานต้อนรับจะเตรียมปิดประตูเครื่องบิน ชายชุดดำคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้ม เขายื่นให้รินทร์ด้วยท่าทางที่ดูตื่นตระหนก รินทร์รับมาเปิดดูเพียงครู่เดียว ดวงตาที่เคยอ่อนโยนเมื่ออยู่กับฟ้าใส กลับเปลี่ยนเป็นแววตาของนักล่าทันที "รินทร์คะ... เกิดอะไรขึ้นคะ?" ฟ้าใสถามด้วยความกังวล รินทร์หันมามองเธอ รอยยิ้มที่มุมปากดูน่าสะพรึงกลัวกว่าครั้งไหนๆ "ดูเหมือนกวินจะยังไม่เข็ดนะคะ เขาเพิ่งใช้เส้นสายสั่งระงับการบินในน่านฟ้าที่เรากำลังจะผ่าน... เขาคิดว่าเขาจะกักขังผมไว้ได้ด้วยอำนาจกระจอกๆ นั่น" รินทร์เอ่ยเสียงต่ำพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขปลายทางเพียงชุดเดียวด้วยความรวดเร็ว "โอนเงินเข้าบัญชีของท่านรัฐมนตรีคมนาคมเพิ่มอีกห้าสิบล้านดอลลาร์ และบอกเขาว่า... ถ้าเครื่องลำนี้บินผ่านไม่ได้ในอีกสิบนาที พรุ่งนี้เช้าตำแหน่งของเขาจะกลายเป็นของคนอื่นทันที" สิ้นเสียงของเขา เสียงเครื่องยนต์เจ็ทก็เร่งเร้าจนสั่นสะเทือนไปถึงเบาะที่นั่ง ทว่าในขณะที่เครื่องบินกำลังจะทะยานตัวขึ้นจากรันเวย์ ประตูด้านหน้าก็ถูกเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของกวินที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกลงมา เขาดูหัวเสียและเปียกปอนไปทั้งตัว มือหนึ่งกำโทรศัพท์แน่น ก่อนจะตะโกนเข้ามาในเครื่องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความโกรธ "รินทร์! แกหยุดเครื่องเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าเงินที่แกมีมันจะซื้อได้ทุกอย่างงั้นเหรอ? วันนี้แกต้องชดใช้ที่แกหักหน้าฉันในงานประมูล!" รินทร์ไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาเพียงแค่สั่งคนขับเสียงเย็น "ออกบินได้เลยค่ะ... และถ้าเขายังขวางทางอยู่ ก็แค่ขับผ่านเขาไป... บนรันเวย์นี้ไม่มีพื้นที่สำหรับคนแพ้หรอกนะคะ" ด้วยรักจากใจ... ต้นไม้ริมระเบียงค่ะ