ระบบแจกรางวัลใหญ่

เสียงกระดาษเอกสารปึกหนาที่ถูกฟาดลงบนโต๊ะไม้สักทองราคาแพงลิบลิ่ว ดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ของโรงแรมแกรนด์รอยัล แหล่งรวมตัวของชนชั้นสูงที่ครั้งหนึ่งรินทร์เคยเป็นได้เพียงแค่พนักงานยืนต้อนรับที่ถูกกวินและพวกพ้องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนจมดิน "นายคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ไอ้รินทร์! หุ้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์ในมือฉัน มันมีค่ามากกว่าชีวิตสุนัขรับจ้างอย่างแกทั้งชีวิต!" กวินคำรามลั่น ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว ดวงตาของทายาทมหาเศรษฐีแดงก่ำยามจ้องมองชายหนุ่มในชุดสูทตัดเย็บพิเศษที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม รินทร์ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขายกถ้วยชาเซรามิกเคลือบทองขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น กลิ่นหอมกรุ่นของชาอู่หลงชั้นเลิศลอยกรุ่นในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาสีดำสนิทที่มองลอดผ่านกรอบแว่นไร้ขอบคู่นั้น เยือกเย็นราวกับหุบเขาน้ำแข็งที่ไร้ก้นบึง "สุนัขรับจ้างงั้นเหรอคะ... คุณกวินคะ คำนี้ดูจะเชยไปหน่อยสำหรับโลกธุรกิจยุคปัจจุบันนะคะ" เสียงหวานนุ่มนวลแต่แฝงด้วยกระแสอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นจากด้านข้าง ฟ้าใส หญิงสาวผู้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่รินทร์มาตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต เธอก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มบนเรียวปากสีพีชของเธอไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยที่ฉายแววดูแคลนอย่างเปิดเผย มือเรียวบางลูบไล้เอกสารสัญญาในมือเบาๆ ก่อนจะปรายตามองกลุ่มผู้บริหารระดับสูงที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสบตาฟ้าใส เพราะพวกเขารู้ดีว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เลขาสาวธรรมดา แต่คือผู้กุมบัญชีลับที่พร้อมจะขุดรากถอนโคนตระกูลใหญ่ของพวกเขาให้พินาศภายในชั่วข้ามคืน "ฟ้าใส... เธอมันก็แค่..." กวินชี้หน้าเธอด้วยความโมโห "หยุดค่ะ!" รินทร์ยกมือขึ้นเพียงนิดเดียว น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังอำนาจทำเอาเสียงของกวินขาดห้วงไปทันที รินทร์วางถ้วยแช่ลงบนจานรอง เสียงกระทบกันเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบสงัด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามภายใต้สูทหรูแผ่รังสีความเป็นผู้กุมชะตาชีวิตของทุกคนในที่นี้อย่างเบ็ดเสร็จ [ติ๊ง! ยืนยันการซื้อกิจการเครือโรงแรมแกรนด์รอยัลทั่วโลกเสร็จสิ้น สมบูรณ์ 100%] [ระบบได้ทำการโอนกรรมสิทธิ์เด็ดขาดเข้าสู่บัญชีของท่านเรียบร้อยแล้ว] [ท่านคือนายทุนสูงสุดผู้มีอำนาจแต่เพียงผู้เดียวในการถอดถอน ปลดออก หรือริบทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลวรากุล] เสียงแจ้งเตือนจากระบบพิเศษดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ แต่มันถูกกลบด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เหี้ยมเกรียมและงดงามในเวลาเดียวกัน รินทร์ก้าวเข้าไปหากวินทีละก้าว ช้าๆ แต่หนักแน่น ทุกย่างก้าวราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายสำหรับทายาทตระกูลวรากุล "กวิน นายจำวันที่ฉันคุกเข่าขอร้องให้นายเวิร์กสปีดค่าแรงเดือนสุดท้ายเพื่อเอาไปซื้อยาให้แม่ได้ไหม?" รินทร์เอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าขยับเข้าไปใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของอีกฝ่าย "แก... แกจะทำอะไร..." กวินถอยหลังกรูดจนสะโพกชนกับขอบโต๊ะประชุม "ฉันไม่ได้จะทำอะไรหรอกค่ะ... ฉันแค่จะทำตามสิทธิ์ของเจ้าของโรงแรมคนใหม่เท่านั้นเอง" รินทร์หันไปพยักหน้าให้ฟ้าใส หญิงสาวหยิบแท็บเล็ตหรูขึ้นมาปลดล็อกระบบด้วยลายนิ้วมือ ก่อนจะหันหน้าจอออกรอบทิศทางเพื่อให้บอร์ดบริหารทุกคนได้เห็นตัวเลขเงินสดสำรองในบัญชีของรินทร์ที่พุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัด ตัวเลขศูนย์นับไม่ถ้วนทำให้เหล่าผู้บริหารระดับสูงถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น บางคนถึงกับร้องไห้โฮออกมาด้วยความสิ้นหวัง "ในฐานะที่ฉันเป็นประธานกรรมการคนใหม่ของเครือโรงแรมแกรนด์รอยัล..." รินทร์ประกาศก้อง กวาดสายตามองหน้าทุกคนทีละคน "ฉันขอใช้สิทธิ์ประชุมฉุกเฉิน ณ บัดนี้ เพื่อปลดคุณกวินออกจากตำแหน่งรองประธาน และ..." รินทร์เว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มเย็น "ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากความไร้ความสามารถของเขา เป็นจำนวนเงินหมื่นล้านบาทค่ะ" "ไม่! แกไม่มีสิทธิ์! พ่อฉันไม่มีทางยอมแน่!" กวินแผดเสียงลั่น สติหลุดกระเจิงอย่างไร้ทรง เขากระโดเข้าหารินทร์ด้วยความคลุ้มคลั่ง หวังจะทำร้ายร่างกายให้สะาสม ทว่า... รินทร์เพียงแค่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยอย่างผู้เหนือกว่า ก่อนจะโบกมือเพียงครั้งเดียว บอดี้าร์ดชุดดำร่างยักษ์หกนายพุ่งพรวดเข้ามาล็อกตัวกวินกดลงกับพื้นพรมราคาแพงทันทีอย่างไร้ความปรานี ในวินาทีที่กวินดิ้นรนสุดชีวิตและเงยหน้าขึ้นมาด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ประตูลิฟต์แก้วส่วนตัวที่เชื่อมตรงจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์ดาดฟ้าก็เลื่อนเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคน ร่างระหงในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงก้าวออกมา พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ทำให้หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ "อุ๊ย... บรรยากาศดูสนุกดีนี่คะ น้องชาย" หญิงสาวปริศนาผู้กุมความลับทั้งหมดของตระกูลวรากุลเอ่ยขึ้น พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะตรงหน้ารินทร์ "หวังว่าฉันจะมาทันดูตอนที่หมาจนตรอกตัวนี้ถูกถอดเขี้ยวเล็บนะคะ... คุณรินทร์" ด้วยรักจากใจ... ต้นไม้ริมระเบียงค่ะ