จุดสูงสุดของสังคมไฮโซ

เสียงแก้วคริスタルกระทบกันเบาๆ ในห้องจัดเลี้ยงระดับวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางมหานคร ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมายังจุดศูนย์กลางของห้อง "รินทร์... คุณแน่ใจแล้วเหรอคะว่าจะซื้อหุ้นล็อตใหญ่ทั้งหมดของกลุ่มสยามพานิชย์ในราคานี้?" เสียงกระซิบแผ่วเบาจากฟ้าใสที่นั่งเคียงข้างดังขึ้น เธอในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มเรียบหรูขับผิวผ่อง ปลายนิ้วเรียวเล็กกำชายกระโปรงแน่นด้วยความประหม่า แม้เธอจะคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตเคียงข้างรินทร์ในยามที่เขามั่งคั่งแล้ว แต่เม็ดเงินมูลค่าหลายพันล้านที่เขากำลังจะสะบัดปากกาเซ็นลงไปในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้ มันคืออำนาจที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินของวงการธุรกิจไทยได้ทั้งประเทศ รินทร์ไม่ตอบทันที เขายกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบช้าๆ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบทอดมองผ่านกระจกใสบานยักษ์ออกไปเบื้องล่าง แสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงดูราวกับเป็นเพียงเม็ดทรายใต้ฝ่าเท้าของเขาในยามนี้ ความเยือกเย็นและนิ่งสงบของเขาคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด มันคือความเย่อหยิ่งที่ไร้รอยต่อ และเป็นความร่ำรวยที่ไม่อาจประเมินค่าด้วยตรรกะของคนธรรมดา "ความแน่นอนคือสิ่งที่พวกโง่เขลาเท่านั้นที่ต้องรอคอยค่ะ ฟ้าใส" รินทร์หันมาตอบเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยกระแสอำนาจที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ "แต่สำหรับผม... สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่คือการกำหนดกฎเกณฑ์ใหม่ต่างหาก" โคร่ม! เสียงประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของกวิน ทายาทมหาเศรษฐีเก่าแก่ที่เคยเหยียบย่ำรินทร์อย่างไม่ใยดีในอดีต ใบหน้าของกวินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม แม้เขาจะสวมสูทแบรนด์เนมราคาแพงลิบลิ่ว แต่สภาพจิตใจของเขากลับพังทลายลงไม่เป็นท่า "รินทร์! แกทำบ้าอะไรลงไปวะ!" กวินพุ่งตรงเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อของอีกฝ่าย แต่การเคลื่อนไหวของเขากลับถูกบอดี้การ์ดสวมสูทดำสองคนล็อกแขนไว้ได้อย่างแม่นยำราวกับภาพสโลว์โมชั่น รินทร์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนอย่างใจเย็น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทเนื้อดีอย่างไร้กังวล ก่อนจะปรายตามองอดีตศัตรูหัวใจด้วยแววตาราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่ดิ้นรนอยู่บนพื้น "ระวังคำพูดหน่อยสิครับ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันติดนิสัยพูดเพราะกับคนที่มีมารยาทน่ะค่ะ" รินทร์จงใจเปลี่ยนสรรพนามเล่นงานจิตวิทยาของกวินให้ดิ่งลงเหว "แต่กับคุณในตอนนี้... คงต้องใช้คำว่า 'ไอ้ขี้แพ้' ถึงจะเหมาะสมกว่ากระมัง?" "แก... แกมันแค่ไอ้พนักงานจนตรอก! แกเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนี้เพื่อฮุบกิจการของตระกูลฉัน!" กวินแผดเสียงลั่นห้อง จนแขกเหรื่อคนอื่นๆ ในงานต่างหันมามองด้วยความตกตะลึง รินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความAอบอุ่น แต่มันช่างบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "เงินเหรอคะ?" รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้กวินทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง แรงกดดันมหาศาลจากตัวตนของรินทร์ทำให้กวินถึงกับต้องผถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "เงินมันก็เป็นแค่เศษกระดาษสำหรับคนที่ไม่มีสมองค่ะกวิน แต่สำหรับฉัน... มันคือเครื่องมือในการพิสูจน์ว่า 'คุณค่า' ของคนที่คุณเคยเหยียบย่ำในอดีต มันสูงส่งจนตระกูลปลอมๆ ของพวกคุณไม่มีปัญญาแม้แต่จะเอื้อมมือมาแตะต้อง" รอบด้านเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง เสียงกระซิบกระซาบของเหล่านักธุรกิจรุ่นใหม่ที่มารวมตัวกันในค่ำคืนนี้ต่างเปลี่ยนเป้าหมายจากการนอบน้อมต่อตระกูลเก่าแก่ มาเป็นการสยบยอมต่อผู้ชายที่ชื่อ 'รินทร์' ผู้นำคนใหม่ที่กุมเศรษฐกิจในกำมืออย่างแท้จริง ฟ้าใสทอดมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความภาคภูมิใจเอ่อล้นอยู่ในอก แต่นัยน์ตากลับซ่อนความกังวลลึกๆ ไว้ เพราะเธอรู้ดีว่า ยิ่งรินทร์ปีนขึ้นไปสูงเท่าไหร่ ความมืดมิดเบื้องล่างที่จ้องจะฉุดกระชากเขาก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น "รินทร์คะ..." ฟ้าใสเอ่ยเสียงเบา พร้อมกับเอื้อมมือไปแตะแขนเขาเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติ รินทร์หันกลับมาสบตากับหญิงสาว แววตาที่ก้าวร้าวและเย็นชาเมื่อครู่พลันอ่อนลงชั่วพริบตา เขายกมือขึ้นกุมมือเรียวนั้นไว้แน่น รอยยิ้มที่จริงใจปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อบอกให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าเขาจะยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดของโลกใบนี้แค่ไหน เธอก็ยังคงเป็นบ้านเพียงหลังเดียวที่เขายอมจำนน ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสงบนั้นกินเวลาเพียงไม่นาน เสียงปรบมือดังขึ้นสามครั้งจากมุมมืดของห้องโถง ท่ามกลางความตกใจของทุกคน ร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ลึกล้ำและอันตรายจนน่าขนลุก "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ครับ คุณรินทร์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนามาตรงหน้า "แต่ดูเหมือนว่า... คุณจะลืมเช็ค 'หนี้สินก้อนสุดท้าย' ที่ตระกูลของคุณเคยทิ้งไว้เมื่อยี่สิบปีก่อนเสียสนิทเลยนะครับ" ด้วยรักจากใจ... ต้นไม้ริมระเบียงค่ะ