การประมูลของล้ำค่า

“สิบห้าล้านบาท... มีใครให้มากกว่านี้ไหมคะ?” เสียงค้อนไม้กระทบแท่นดังสนั่นก้องหอประชุมจัดงานประมูลระดับไฮเอนด์ สายตาของรินทร์จับจ้องไปยังสร้อยคอเพชร ‘หยดน้ำตาแห่งดารา’ ที่ส่องประกายเย็นเยียบอยู่บนแท่นโชว์ เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่ออวดรวย แต่เขามาที่นี่เพื่อ ‘ทวงคืน’ สิ่งที่ฟ้าใสควรได้รับหลังจากต้องทนทุกข์อยู่กับคนอย่างเขาในวันที่เขายังไม่มีอะไร “สิบหกล้าน” กวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตาเหยียดหยามของเขามองผ่านรินทร์ไปราวกับมองฝุ่นผงบนรองเท้าหนังราคาแพง “ของชิ้นนี้เหมาะกับคนที่คู่ควรมากกว่าพวกสวะที่พยายามกระเสือกกระสนมาอยู่ในที่แบบนี้ เพื่อเอาหน้าไปวันๆ เท่านั้นแหละครับ” รินทร์ไม่ได้โกรธ เขายกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เขาไม่ได้มองกวินด้วยสายตาอาฆาต แต่มองด้วยสายตาของพรานที่กำลังมองเหยื่อที่ขุดหลุมฝังตัวเอง “ยี่สิบล้าน” รินทร์ขานราคาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล “ยี่สิบห้าล้าน!” กวินกระแทกเสียง สองมือพุ่งกำแน่นบนพนักเก้าอี้ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “รินทร์... แกคิดว่าเงินที่เพิ่งได้มาจากการฟลุ๊คจะเอามาท้าทายฉันงั้นเหรอ? นายมันก็แค่คนขี้แพ้ที่โชคดีชั่วคราว!” รินทร์หันไปมองฟ้าใสที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาเอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้นัยน์ตาที่เคยอ่อนล้าของหญิงสาวกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง เธอไม่ได้ต้องการเพชรเม็ดงาม แต่เธอต้องการเพียงรินทร์ที่กลับมาเป็นคนเดิมที่ปกป้องเธอได้ “สามสิบล้าน” รินทร์ขยับตัวเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาหนักแน่นราวกับประกาศิต “และถ้าคุณยังอยากจะเล่นต่อ ผมมีเวลาทั้งคืนที่จะทำให้กระเป๋าเงินของคุณว่างเปล่า กวิน” ทั้งโถงประมูลตกอยู่ในความเงียบงัน เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้น หลายคนเริ่มจับตามองรินทร์ด้วยความสนใจแกมเกรงกลัว เพราะชายหนุ่มคนนี้ดูแตกต่างจากคนรวยหน้าใหม่ทั่วไป เขามีความสงบนิ่งที่น่าหวาดกลัว—ความสงบของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกสถานการณ์ “สี่สิบล้าน!” กวินกัดฟันกรอด เขาเริ่มเสียอาการ มือที่หยิบยกป้ายเริ่มสั่นเทา นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเพชร แต่มันคือเรื่องของศักดิ์ศรีที่ตระกูลของเขาไม่อาจยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำได้ “หนึ่งร้อยล้าน” ตัวเลขนั้นลอยละล่องออกมาจากปากของรินทร์ราวกับราคาของถุงขนม ความเงียบกริบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง พิธีกรบนเวทีถึงกับชะงัก ค้อนในมือสั่นไหวราวกับไม่กล้าเคาะรับราคานี้ “หนึ่งร้อยล้าน... มีใครให้มากกว่านี้ไหมคะ?” เสียงพิธีกรสั่นเครือ กวินหน้าซีดเผือด เขาลุกขึ้นยืน ปากอ้าพะงาบราวกับปลาขาดน้ำ เงินสดหนึ่งร้อยล้านไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แม้แต่ทายาทตระกูลดังอย่างเขาก็ยังต้องคิดหนักหากจะทุ่มเงินก้อนโตขนาดนี้ไปกับของประดับเพียงชิ้นเดียว รินทร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินไปหยุดตรงหน้ากวิน ระยะห่างที่ใกล้จนกวินได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่แฝงไปด้วยไอเย็นเยือก “เอาสิ กวิน ถ้าคุณคิดว่าศักดิ์ศรีของคุณมีค่ามากกว่าหนึ่งร้อยล้าน เชิญคุณยกป้ายเลย... แต่ถ้าไม่มี... ก็กรุณาหุบปากแล้วนั่งลงซะ” กวินกำหมัดแน่น แต่ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิ้วเดียว ราวกับถูกสาปด้วยรัศมีอำนาจที่รินทร์ปล่อยออกมา “ตกลงค่ะ... ปิดการประมูลที่หนึ่งร้อยล้านบาท!” รินทร์เดินไปที่เคาน์เตอร์ด้วยท่าทางสง่างาม เขาหยิบ ‘บัตรเครดิตสีดำสนิท’ ไร้ลวดลายใดๆ ออกมาวางบนเคาน์เตอร์ บัตรที่แทบไม่มีใครในที่นี้เคยเห็น แต่พวกเขารู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร... ขีดจำกัดที่ไม่มีอยู่จริง เสียงรูดบัตรดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ตามด้วยเสียงเครื่องอนุมัติที่ตอบกลับมาทันทีราวกับสายฟ้าฟาด ท่ามกลางสายตาของมหาเศรษฐีทั่วทั้งโถงที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว รินทร์หยิบสร้อยคอขึ้นมาด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะหันไปสวมให้ฟ้าใสท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคน ทันใดนั้นเอง ประตูหอประชุมก็ถูกผลักออกอย่างแรง ชายในชุดสูทสีเทาเข้มหกคนเดินก้าวเข้ามาด้วยความเร่งรีบ หนึ่งในนั้นตรงเข้ามาหารินทร์และคุกเข่าลงต่อหน้าเขา ท่ามกลางความตกตะลึงของกวินและแขกทุกคน “ท่านครับ... เรื่องที่ท่านสั่งจัดการให้คนตระกูลกวินเรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้ทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขาถูกอายัดและกำลังถูกยึดเข้าสู่กระบวนการล้มละลายภายในห้านาทีนี้ครับ” รินทร์หันไปมองกวินที่ทรุดลงกับพื้นด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความแจ้งเตือนที่เพิ่งเด้งขึ้นมา “ดูเหมือนว่า... งานเลี้ยงของคุณจะจบลงเร็วกว่าที่คิดนะ กวิน” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันในตอนหน้านะคะ ด้วยรักจากใจ... ต้นไม้ริมระเบียงค่ะ