คู่แข่งรายใหม่ปรากฏตัว

เสียงกราวของแก้วคริスタルที่ถูกบดขยี้ด้วยรองเท้าหนังราคาแพงดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมลับชั้นบนสุดของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว กวินหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าที่เคยหยิ่งทะนงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบเสียทรง นัยน์ตาของเขาแดงก่ำจ้องมองรายงานในมือสั่นเทา—ตัวเลขมูลค่าตลาดที่รินทร์กว้านซื้อไว้ในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน มันไม่ใช่แค่การลงทุน แต่มันคือการประกาศสงครามที่ไร้ซึ่งความปรานี "มันเป็นใครกันแน่... แกะรอยมันไม่ได้เลยหรือไง!" กวินตวาดลั่นใส่ผู้ช่วยหนุ่มที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ เอกสารนับร้อยแผ่นปลิวว่อนราวกับใบไม้ร่วงหล่นลงพื้น ในมุมหนึ่งของห้องพักผ่อนส่วนตัว ฟ้าใสกำลังบรรจงรินชาอุ่นลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีมุก กลิ่นหอมละมุนของชาดอกไม้ช่วยขับไล่ความตึงเครียดในอากาศออกไปได้บ้าง เธอมองรินทร์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ด้วยสายตานิ่งสงบ มือเรียวบางของรินทร์หมุนแหวนทองคำขาวเกลี้ยงเกลาบนนิ้วเล่นอย่างใจเย็น ราวกับเหตุการณ์พายุหมุนทางเศรษฐกิจที่เขากำลังก่อขึ้น เป็นเพียงแค่เรื่องลมฟ้าอากาศยามบ่าย "คุณรินทร์คะ..." ฟ้าใสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะส่งถ้วยชาให้ "ดิฉันได้ข่าวว่า ทางตระกูลใหญ่ฝั่งเหนือเริ่มเคลื่อนไหวแล้วนะคะ พวกเขาไม่ได้มองคุณเป็นแค่ 'นักลงทุนหน้าใหม่' อีกต่อไปแล้วค่ะ" รินทร์รับถ้วยชามาจิบช้าๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเยือกเย็นของคมมีดที่ซ่อนอยู่หลังกลีบกุหลาบ "ปล่อยให้พวกเขาเคลื่อนไหวเถอะค่ะ ฟ้าใส" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ "ยิ่งพวกเขาดิ้นรนมากเท่าไหร่ มูลค่าของหมากบนกระดานที่ฉันถืออยู่ ก็ยิ่งสูงขึ้นเป็นเงาตามตัวเท่านั้น คนพวกนั้นอยู่บนจุดสูงสุดมานานเกินไปจนลืมไปแล้วว่า... ความหนาวเหน็บที่แท้จริงใต้พื้นผิวน้ำมันเป็นอย่างไร" ความมั่งคั่งมหาศาลจากระบบเศรษฐีไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวเลขในบัญชีธนาคาร แต่มันคืออำนาจเด็ดขาดที่สามารถซื้อได้แม้กระทั่งความภักดีของคนที่เคยเหยียบย่ำเขาในอดีต รินทร์จำได้แม่นยำ ทุกคำดูถูก ทุกสายตารังเกียจในวันที่เขาไม่มีแม้แต่บาทเดียวเพื่อรักษาแม่ ทุกหยดน้ำตาที่ฟ้าใสต้องเสียให้แก่ความอยุติธรรม วันนี้... ดอกเบี้ยพร้อมต้นทุนทั้งหมดกำลังถูกทวงคืนทีละ100 เท่า ทว่า ในขณะที่เกมกำลังดำเนินไปอย่างได้เปรียบ เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ และก่อนที่ใครจะอนุญาต ประตูบานหนักก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบอดี้การ์ดส่วนตัว "นายครับ... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาขอพบครับ" เสียงรายงานติดจะร้อนรนเล็กน้อย ทำให้รินทร์ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ เล็กน้อย ร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รินทร์ รังสีอำมหิตและอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวตนของแขกผู้มาเยือนคนนี้ ชัดเจนเสียจนฟ้าใสต้องขยับเข้ามา1ก้าวเพื่อยืนเคียงข้างรินทร์โดยสัญชาตญาณ "ไม่คิดเลยว่า คนที่ทำให้ตระกูลใหญ่ปั่นป่วนจนนั่งไม่ติด จะเป็นหนุ่มน้อยที่อายุน้อยขนาดนี้..." เสียงทุ้มกังวานเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ "ฉัน 'ท่านพงศกร' ตัวแทนจากสมาคมการค้าแห่งชาติ... หวังว่าเราคงมีเรื่องต้องคุยกันยาวนะคะ คุณรินทร์" รินทร์วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันของเนื้อกระเบื้องกับกระจกดังชัดเจนในความเงียบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศโดยไม่มีทีท่าหวาดหวั่นแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนเงาของคู่แข่งรายใหม่ที่อันตรายที่สุดในเกมนี้ "ยินดีต้อนรับค่ะ ท่านพงศกร" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยความท้าทายที่ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "หวังว่าชาในมือฉัน จะต้อนรับการมาเยือนของคุณได้นานพอนะคะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของต้นไม้ริมระเบียงเสมอนะคะ