รุกฆาตความรู้สึก

"ถอยไปครับรุ่นพี่วิน ทางเดินไม่ได้กว้างพอให้คนหลงตัวเองเดินสวนหรอกนะครับ" เสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความดื้อรั้นเอ่ยขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดบริเวณหน้าห้องบรรยายรวมคณะบริหารธุรกิจ สายตานับสิบคู่ต่างจับจ้องมาที่จุดเกิดเหตุโดยมิได้นัดหมาย ยิ่งเมื่อร่างสูงใหญ่ของนักศึกษาปีสามจากคณะวิศวกรรมศาสตร์จงใจก้าวเข้าไปประชิดตัวติวเตอร์หนุ่มปีหนึ่ง จนแผ่นหลังบางเกือบชิดติดกับกำแพงปูนเย็นเยียบ แรงกดดันรอบตัวก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น วินไม่ยอมถอย เขากลับโน้มใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีสีหน้าเรียบเฉยใส่คนอื่นลงมาใกล้ จนสันจมูกเกือบจะชนกับกรอบหน้าเนียนของคนตัวเล็กกว่า ดวงตาคมกราบกวาดมองสำรวจใบหน้าเรียวที่พยายามเชิดขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างนึกสนุก "ใครบอกว่าทางมันไม่พอ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ตะวันต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "สำหรับฉันแล้ว ต่อให้ทางมันแคบแค่ไหน ฉันก็ยินดีจะเบียดตัวเองเข้ามาอยู่ในพื้นที่ของเธออยู่ดีแหละครับ... ตะวัน" เสียงฮือฮาจากกลุ่มนักศึกษาที่มุงดูอยู่รอบๆ ดังขึ้นเบาๆ ตะวันรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างบางพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ทว่าอ้อมแขนที่ยกขึ้นกั้นกำแพงไว้ทั้งสองข้างของวินเปรียบเสมือนกรงขังกลายๆ ที่ไม่ออกจากช่องว่างให้หลบหนีเลยแม้แต่น้อย "รุ่นพี่วิน! นี่มันกลางทางเดินนะครับ เกรงใจสายตาชาวบ้านเขาบ้าง" ตะวันกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ ดวงตากลมโตฉายแววค้อนควับส่งไปให้คนตัวโตที่ยังคงลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ "แคร์ทำไมครับ ในเมื่อสิทธิ์ความเป็นเจ้าของมันชัดเจนอยู่แล้ว" คำพูดหน้าตายแต่สายตาจริงจังเกินร้อยทำเอาตั๋นถึงกับชะงัก วินไม่ได้พูดเล่น ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังประกาศสงครามประสาทกับทุกคนที่บังเอิญมองมาทางนี้ และยิ่งชัดเจนขึ้นไปอีกเมื่อหางตาของเขาเหลือบไปเห็นร่างบางของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาใกล้ ริน ในชุดนักศึกษาเข้ารูปพอดีตัวและใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตกำลังสาวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้าถอดสี รอยยิ้มที่เป็นมิตรของดาวคณะถูกบดบังด้วยความตกใจและกรุ่นโกรธที่ฉายชัดในแววตา เธอหยุดยืนห่างจากจุดที่วินและตะวันยืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว "พี่วินคะ..." เสียงหวานเอ่ยเรียกด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "ทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ แล้วทำไมต้องมายืนประชิดเด็กนี่ขนาดนี้ด้วย" วินไม่ได้หันไปมองคู่หมั้นที่ทางผู้ใหญ่จัดเตรียมไว้ให้ทันที เขายังคงใช้สายตาคู่คมสำรวจใบหน้าของตะวันอย่างพึงพอใจ ก่อนจะค่อยๆ ถอนตัวออกมายืนตรงเต็มความสูง แต่ทว่ามือหนากลับเอื้อมไปคว้าข้อมือบางของตะวันเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้คนตัวเล็กกว่าถอยหนีไปไหน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วขณะ เมื่อวินหันไปเผชิญหน้ากับรินเต็มตัว รังสีความเยชาและเด็ดขาดแผ่ออกมาจากร่างสูงจนรินต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ผมคิดว่าผมพูดชัดเจนไปหลายครั้งแล้วนะครับริน" วินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่น้ำคำกลับเชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา "เรื่องของเรา มันไม่มีทางเกิดขึ้น และผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องมารายงานว่าผมกำลังยืนอยู่กับใคร" "แต่คุณแม่บอกว่า..." "แม่ผมก็คือแม่ผม ไม่ใช่ผม" วินสวนกลับทันควัน สายตาคมกริบกวาดมองรินด้วยความรำคาญใจที่ปิดไม่มิด ก่อนที่เขาจะกระชับมือที่กุมข้อมือตะวันให้แน่นขึ้นอีกนิด แล้วดึงร่างบางให้เข้ามาขยับยืนเคียงข้างกันอย่างเปิดเผย "และที่สำคัญ... คนนี้คือคนที่ผมเลือก และกำลังจีบอยู่" คำประกาศศักดาที่ดังฟังชัดก้องไปทั่วโถงทางเดินทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นเงียบกริบ ตะวันเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนแทบสำลักลมหายใจตัวเอง หันขวับไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนพูดที่ยังคงตีหน้าตายได้อย่างหน้าไม่อาย ใครเขาให้มาสารภาพรักกลางดงตีนไก่แบบนี้กันเล่า! "พี่วิน! พูดบ้าอะไรเนี่ย ใครให้พี่จีบ!" ตะวันกระซิบลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงช้างของวิศวะปีสามมีหรือที่คนตัวเล็กกว่าจะสู้ไหว "ก็ใจฉันมันบอกให้จีบ จะให้ทำไงล่ะครับ" วินกระซิบตอบกลับด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นหูของตะวันแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ รินยืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความอัปยศอดสูและริษยาตีรวนขึ้นมาจนหน้าซีดเผือด เธอมองหน้าตะวันสลับกับวินด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะแค่น "คิดเหรอคะว่าจะคบกันได้ยืด เด็กกะโปโลคนนี้เนี่ยนะที่จะมาคู่ควรกับทายาทตระกูลใหญ่โตอย่างคุณ..." "ก็ลองดูสิครับว่าใครมันจะกล้ามาขวาง" วินสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ดวงตาคมกวาดมองรินนิ่งสนิทจนอีกฝ่ายสะท้าน "ถ้าใครกล้าแตะต้องคนของผม ผมไม่เอาไว้แน่... จำคำนี้ไว้ด้วย" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจดัง ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น วินหันกลับมามองตะวัน สายตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนน่าประหลาด นิ้วโป้งหนาเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือบางเป็นการปลอบประโลม "ไปครับ ไปกินข้าวกันดีกว่า ปล่อยให้คนว่างเขาเพ้อเจ้อไปคนเดียวเถอะ" พูดจบร่างสูงก็ออกแรงจูงมือตะวันให้เดินตามออกไปจากจุดเกิดเหตุทันที ทิ้งให้รินยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่เบื้องหลัง สายตาของเหล่านักศึกษาที่มุงดูต่างซุบซิบกันระงมถึงเหตุการณ์สุดเร้าใจเมื่อครู่ ตะวันกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแรงดึงของคนตัวโต หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นๆ ที่ข้อมือและคำประกาศกร้าวเมื่อครู่ต่างหากที่กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเขาจนยับเยิน จนกระทั่งวินลากเขามาหลบมุมอยู่หลังตึกคณะบริหารที่เงียบสงบ ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน ร่างสูงจึงยอมปล่อยมือ แล้วดันแผ่นหลังบางให้ชิดติดกับผนังตึกอีกครั้งอย่างถือวิสาสะ "อ๊ะ! อะไรอีกเนี่ยรุ่นพี่..." ตะวันเงยหน้าขึ้นต่อว่า แต่คำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนหายลงคอไปทันที เมื่อวินโน้มตัวลงมาปิดกั้นทางหนีด้วยแขนทั้งสองข้างอีกรอบ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกันจนรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุ "เมื่อกี้... เขินใช่ไหมล่ะครับ?" วินกระซิบถามเสียงพร่า แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "ใครเขิน! บ้าหรือเปล่า ผมแค่ตกใจที่พี่พูดจาไม่คิดต่างหากเล่า!" ตะวันรีบเถียงคอเป็นเอ็น พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นที่ทรงพลังเกินกว่าจะสบตานานๆ "ปากแข็งจังนะครับ..." วินยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยื่นไปแตะคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ "แต่หูแดงแจ๋ขนาดนี้ จะให้เชื่อได้ยังไงล่ะหึ... ตัวเล็ก" ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววคลั่งรักอย่างเปิดเผย หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน ตะวันเม้มปากแน่น สมองตื้อตันคิดคำเถียงไม่ออก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและเคมีระหว่างทั้งคู่กำลังพุ่งพล่านจนถึงขีดสุดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับเสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังขัดจังหวะขึ้นจากมุมตึก "ไอ้วิน! แกอยู่นี่เอง มัวแต่มาสวีทกับเด็กอยู่ได้... แย่แล้ววะ พ่อแกมาที่คณะ!" วินชะงัก สีหน้าเรียบเฉยเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้คู่ของวินและตะวันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!