พรุ่งนี้จะเป็นยังไง

"ถ้ายังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ผมจะถือว่าคุณอนุญาตให้ผมจัดการทุกอย่างเอง... ซึ่งบอกไว้ก่อนเลยว่า ทางเลือกของผมมันไม่ค่อยปรานีความรู้สึกใครเท่าไหร่หรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำของวินลอดผ่านความเงียบงันของห้องนั่งเล่นในยามวิกาลที่ล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่หลุดลุ่ยไม่เป็นทรง ยืนพิงสะโพกกับขอบเคาน์เตอร์ครัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องร่างบางของตะวันที่ยืนกอดอกแน่นอยู่ตรงโซฟาฝั่งตรงข้าม บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันชนิดที่แทบจะบีบปอดให้แหลกสลาย ตะวันเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบจะห่อเลือด สมองของเด็กหนุ่มคณะบริหารหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาทางออกให้กับความอึดอัดที่ถาโถมเข้ามาตั้งแต่เมื่อช่วงเย็น ปมปัญหาเรื่องการหมั้นหมายที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดบนโต๊ะอาหารบ้านวินเมื่อวาน ยังคงวนเวียนกรีดแทงความรู้สึกราวกับเศษแก้วฝังอยู่ในอก รินดาวคณะผู้เพียบพร้อมและเหมาะสมทุกประการตามมาตรฐานของตระกูลใหญ่ กำลังยืนอยู่ตรงเส้นแบ่งระหว่างเขากับวินอย่างชัดเจน ขณะที่ตัวเขาเอง... เป็นเพียงแค่ติวเตอร์จำเป็นที่บังเอิญก้าวเข้ามาในโลกของวิศวะหนุ่มจอมหยิ่งคนนี้ด้วยความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ "คุณวินก็พูดได้นี่ครับ..." ตะวันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววรั้นระคนตัดพ้ออย่างไม่คิดจะหลบสายตา "ทางเลือกของผมกับคุณมันเคยตรงกันสักครั้งไหมล่ะครับ? สำหรับคุณ... การสะบัดหน้าหนีปัญหาหรือใช้เงินฟาดหัวมันอาจจะเป็นเรื่องง่าย แต่สำหรับผม การต้องมานั่งเลือกว่าจะเดินออกไปตอนนี้แล้วกลายเป็นคนขี้ขลาด หรือจะยืนอยู่ตรงนี้แล้วกลายเป็นมือที่สามที่น่ารังเกียจ... มันไม่ได้เลือกง่ายอย่างที่คิดหรอกนะครับ" วินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มไหววูบลงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม ชายหนุ่มผละออกจากเคาน์เตอร์ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างบางทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนตะวันต้องเผลอกลั้นหายใจ "มือที่สามเหรอ?" วินทวนคำ น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันนิดๆ แต่แววตากลับจริงจังจนน่ากลัว "ใครบอกคุณว่าคุณเป็นมือที่สาม... ตะวัน คุณต่างหากที่เป็นคนเดียวที่ผมเลือกจะดึงเข้ามาในชีวิตบ้าๆ นี่ ตั้งแต่แรกแล้ว" "แล้วเรื่องคุณรินล่ะครับ?" ตะวันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความอัดอั้นที่เก็บกดมานาน "คู่หมั้นที่คุณผู้หญิงท่านจัดเตรียมไว้ให้เพียบพร้อมซะขนาดนั้น คุณกล้าปฏิเสธท่านได้อย่างเต็มปากหรือเปล่าล่ะครับ? อย่ามาพูดจาหว่านล้อมให้ผมตายใจเล่นเลยดีกว่า... ถ้าคุณยังไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับครอบครัวตัวเอง" คำพูดนั้นราวกับมีดปลายแหลมที่ปักลงตรงจุดเปราะบางที่สุดของวิน ร่างสูงหยุดยืนประชิดตัวเด็กหนุ่มจนแผงอกกว้างแทบจะแนบชิดกับลาดไหล่บาง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกยิ่งทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวผิดจังหวะ วินโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มใส "คุณคิดว่าผมยอมปล่อยให้เรื่องบ้าๆ นี่มันลากยาวมาถึงตอนนี้เพราะอะไรล่ะครับ?" วินกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับ "ถ้าผมไม่แคร์... ผมคงตบปากรับคำแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นไปนานแล้วโดยไม่ต้องมานั่งเครียดจนแทบจะประสาทกินอยู่แบบนี้... ที่ผมต้องคิดหนัก ที่ผมต้องใช้เวลาจัดการทุกอย่าง ก็เพราะว่าคนๆ นั้นที่คุณกำลังผลักไสให้ไปอยู่กับคนอื่น... คือคนที่ผมหวงแหนที่สุดต่างหากล่ะ" ตะวันนิ่งงันไป สมองขาวโพลนกับประโยคสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนหยิ่งผยองอย่างวิน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ความโกรธขึงและความน้อยใจที่สะสมมาตลอดทั้งวันค่อยๆ ละลายหายไปกับไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของคนตรงหน้า ทว่าความกังวลและความกลัวต่ออนาคตอันไม่แน่นอนในวันพรุ่งนี้ กลับยังคงเกาะกุมขั้วหัวใจไว้อย่างเหนียวแน่น พรุ่งนี้... เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น ความจริงที่โหดร้ายไม่ได้หายไปไหน ปัญหาเรื่องครอบครัวและตระกูลของวินยังคงรออยู่เบื้อง and รินก็ไม่ใช่ตัวละครที่จะยอมถอยออกไปง่ายๆ เช่นกัน ตะวันหลุบตาลงมองริมฝีปากที่อยู่ใกล้แค่คืบ ก่อนจะตัดสินใจเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบนั้นอีกครั้งด้วยความเด็ดเดี่ยว "ถ้าคุณพูดจริง... งั้นพิสูจน์ให้ผมเห็นหน่อยสิครับคุณวิน" ตะวันเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "พรุ่งนี้... เมื่อเราตื่นขึ้นมา คุณจะจัดการกับเรื่องทั้งหมดนี้ยังไง? เพราะผมบอกไว้ก่อนเลยนะ... ถ้าคุณลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ผมจะเป็นคนเดินออกไปจากชีวิตคุณเอง และคราวนี้... คุณจะไม่มีวันได้ผมกลับคืนมาอีกแน่นอน" วินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายและเปราะบางในเวลาเดียวกัน มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความมุ่งมั่นและดุดันของนักล่าที่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่มีวันปล่อยเหยื่อชิ้นสำคัญหลุดมือไปเด็ดขาด มือหนายื่นออกไปประคองกรอบหน้าเนียนด้วยความทะนุถนอมอย่างหาได้ยาก นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มใสอย่างถือวิสาสะ ตะวันไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้สัมผัสอุ่นซ่านนั้นแผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึก ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่กำลังจะผ่านพ้นไป บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "พรุ่งนี้เหรอ..." วินกระซิบชิดริมฝีปากบาง แววตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความมั่นใจ "คุณจะได้เห็นแน่ครับตะวัน ว่าผมรักษาสิ่งที่เป็นของผมยังไง... และไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งไปได้ทั้งนั้น" ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาอย่างช้าๆ เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ปฏิเสธ ทว่าตะวันกลับเลือกที่จะหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาบนกลีบปากอย่างแผ่วเบaในตอนแรก ก่อนจะทวีความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นตามจังหวะหัวใจที่โหยหากันและกัน ไดอะล็อกและข้อตกลงอันเงียบงันถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้ความหวานปนขมที่ทิ้งทวนความรู้สึกให้อบอวลไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากกำลังผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงห้องพักชั้นบน ก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว วินดึงร่างบางเข้ามาหลบไว้ด้านหลังสัญชาตญาณการระแวดระวังภัยพุ่งพล่าน ดวงตาคมกริบตวัดมองไปยังทิศทางของระเบียงมืดมิดด้วยความตกใจ ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นเงาร่างระหงของใครบางคนยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หลังกระจกใส พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังซ้ำขึ้นอีกครั้งด้วยจังหวะที่หนักแน่นและคุ้นเคยเกินกว่าจะเพิกเฉย ริน... ยืนอยู่ตรงระเบียงห้องนอนของวินในยามวิกาลแบบนี้ได้อย่างไร!? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้คู่ของวินและตะวันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!